ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வித்யோதமாநா வித்யுத்‌பிஃ ஸ்தநந்தஃ ஸ்தநயித்‍நுபிஃ । தீவ்ரைர்மருத்‍கணைர்நுந்நா வவ்ரு'ஷுர்ஜலஶர்கராஃ

மின்னலால் ஒளிர்ந்தும், இடியால் முழங்கியும், கடும் காற்றால் இட்டும், அந்த மேகங்கள் தண்ணீரும், பனிக்கட்டிகளும் பொழிந்தன.

ஸ்தூணாஸ்தூலா வர்ஷதாரா முஞ்சத்ஸ்வப்ரேஷ்வ-பீக்ஷ்ணஶஃ । ஜலௌகைஃ ப்லாவ்யமாநா பூஃ நாத்ரு'ஶ்யத நதோந்நதம்

மிகவும் தடித்தும், மெல்லியதும் ஆன மழைத் தாரைகள், இடைவிடாது பள்ளங்களில் விழ, தண்ணீரின் பெருக்கால் நிலம் கீழும் மேலுமாகத் தெரியாமல் மறைந்தது.

அத்யாஸாராதிவாதேந பஶவோ ஜாதவேபநாஃ । கோபா கோப்யஶ்ச ஶீதார்தா கோவிந்தம் ஶரணம் யயுஃ

அதிகமான, கடும் காற்றால் மிருகங்கள் நடுங்கின. ஆயர்கள், ஆய்ச்சியரும் கடும் குளிரால் துடித்துக் கொண்டு, கோவிந்தனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தார்கள்.

ஶிரஃ ஸுதாம்ஶ்ச காயேந ப்ரச்சாத்யா ஸாரபீடிதாஃ । வேபமாநா பகவதஃ பாதமூலமுபாயயுஃ

தங்கள் தலைகளையும் பிள்ளைகளையும் உடலால் மூடி, அந்த புயலால் வருந்தி நடுங்கிய அவர்கள், பகவானின் பாதத்தடத்தில் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ண மஹாபாக த்வந்நாதம் கோகுலம் ப்ரபோ । த்ராதுமர்ஹஸி தேவாந்நஃ குபிதாத் பக்தவத்ஸல

கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, பெரும் பாக்கியசாலி, எங்கள் கோகுலம் உன்னால் பாதுகாக்கப்படுகிறது; பக்தர்களை நேசிப்பவனே, தேவர்கள் கோபத்திலிருந்து எங்களை நீ காப்பாற்ற வேண்டும்.

ஶிலாவர்ஷாநிபாதேந ஹந்யமாநமசேதநம் । நிரீக்ஷ்ய பகவாந் மேநே குபிதேந்த்ரக்ரு'தம் ஹரிஃ

பாறைகள் மழையாக விழுந்து உயிரில்லாதவர்கள் வீழ்ந்ததை பார்த்த பகவான் ஹரி, இது இந்திரனின் கோபத்தால் ஏற்பட்டது என்று உணர்ந்தார்.

அபர்த்த்வத்யுல்பணம் வர்ஷம் அதிவாதம் ஶிலாமயம் । ஸ்வயாகே விஹதேऽஸ்மாபிஃ இந்த்ரோ நாஶாய வர்ஷதி

நாம் நடத்திய யாகம் நின்றுவிட்டதால், இந்திரன் எங்களை அழிக்க விரும்பி, இந்த விசித்திரமான, கடும், கல்லுடன் கூடிய மழையையும் புயலையும் பொழிகிறான்.

தத்ர ப்ரதிவிதிம் ஸம்யக் ஆத்மயோகேந ஸாதயே । லோகேஶமாநிநாம் மௌட்யாத் ஹநிஷ்யே ஶ்ரீமதம் தமஃ

இங்கே, என் தனிப்பெரும் யோகசக்தியால் இதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்போகிறேன்; உலகத்தில் தங்களை தலைவரென்று கருதும் அறியாமையால் வந்த பெருமையை நான் அழித்து விடுவேன்.

ந ஹி ஸத்‍பாவயுக்தாநாம் ஸுராணாமீஶவிஸ்மயஃ । மத்தோऽஸதாம் மாநபங்‌கஃ ப்ரஶமாயோபகல்பதே

உண்மையில் நல்ல குணமுள்ள தேவர்களுக்கு இறைவனைக் கண்டு ஆச்சரியம் இல்லை; ஆனால் தகுதியில்லாதவர்களுக்கு, அவர்களின் பெருமை உடையும்போது அமைதி கிடைக்கும்.

தஸ்மாத் மச்சரணம் கோஷ்டம் மந்நாதம் மத்பரிக்ரஹம் । கோபாயே ஸ்வாத்மயோகேந ஸோऽயம் மே வ்ரத ஆஹிதஃ

எனவே, என்னை அடைக்கலமாக கொண்ட, என்னை ஆண்டவனாக கருதும், நான் ஏற்றுக்கொண்ட இந்த ஆயர் குடியை என் யோகசக்தியால் காப்பாற்றுவேன்; இதுவே என் உறுதி.

இத்யுக்த்வைகேந ஹஸ்தேந க்ரு'த்வா கோவர்தநாசலம் । ததார லீலயா க்ரு'ஷ்ணஃ சத்ராகமிவ பாலகஃ

இவ்வாறு கூறி, கிருஷ்ணன் ஒரு கையால் கோவர்த்தனமலையை எளிதாக ஒரு குடையைப் போல தூக்கினார்.

அதாஹ பகவாந் கோபாந் ஹேऽம்ப தாத வ்ரஜௌகஸஃ । யதோபஜோஷம் விஶத கிரிகர்தம் ஸகோதநாஃ

பின்னர் பகவான் ஆயர்களிடம் கூறினார்: "அம்மா, அப்பா, வ்ரஜவாசிகள், உங்கள் மாடுகளுடன் மலையின் பள்ளத்தாக்கிற்குள் உங்களுக்கு வசதியாக செல்லுங்கள்."

ந த்ராஸ இஹ வஃ கார்யோ மத்தஸ்தாத்ரிநிபாதநே । வாதவர்ஷபயேநாலம் தத்த்ராணம் விஹிதம் ஹி வஃ

"என் கையிலிருந்து மலை விழும் என்று, அல்லது புயல், மழை என்று நீங்கள் பயப்பட வேண்டாம்; உங்களுக்கு பாதுகாப்பு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுவிட்டது."

ததா நிர்விவிஶுர்கர்தம் க்ரு'ஷ்ணாஶ்வாஸிதமாநஸஃ । யதாவகாஶம் ஸதநாஃ ஸவ்ரஜாஃ ஸோபஜீவிநஃ

கிருஷ்ணன் தைரியம் அளித்ததால், வ்ரஜவாசிகள் தங்கள் செல்வம், குடும்பம், சார்ந்தவர்கள் உடன், இடம் இருந்த அளவுக்கு அந்த பள்ளத்தாக்கிற்குள் நுழைந்தார்கள்.

க்ஷுத்த்ரு'ட்வ்யதாம் ஸுகாபேக்ஷாம் ஹித்வா தைர்வ்ரஜவாஸிபிஃ । வீக்ஷ்யமாணோ ததாவத்ரிம் ஸப்தாஹம் நாசலத் பதாத்

பசி, தாகம், வலி, சௌகரியம் எனும் ஆசைகளை விட்டுவிட்டு, வ்ரஜவாசிகள் கிருஷ்ணன் ஏழு நாட்கள் மலையைத் தூக்கி நிற்பதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

க்ரு'ஷ்ணயோகாநுபாவம் தம் நிஶம்யேந்த்ரோऽதிவிஸ்மிதஃ । நிஃஸ்தம்போ ப்ரஷ்டஸங்‌கல்பஃ ஸ்வாந் மேகாந் ஸம்ந்யவாரயத்

கிருஷ்ணனின் அற்புதமான யோகசக்தியை அறிந்து, இந்திரன் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் உறைந்து, மன உறுதி குலைந்து, மேகங்களை திரும்ப அழைத்தான்.

கம் வ்யப்ரமுதிதாதித்யம் வாதவர்ஷம் ச தாருணம் । நிஶம்யோபரதம் கோபாந் கோவர்தநதரோऽப்ரவீத் நிர்யாத த்யஜத த்ராஸம் கோபாஃ ஸஸ்த்ரீதநார்பகாஃ । உபாரதம் வாதவர்ஷம் வ்யுதப்ராயாஶ்ச நிம்நகாஃ

வானம் தெளிந்து, சூரியன் பிரகாசித்து, கடும் புயலும் மழையும் நின்றதும், கோவர்த்தனத்தை தூக்கியவன் ஆயர்களிடம் கூறினான்: "ஆயர்களே, உங்கள் மனைவிகள், செல்வம், பிள்ளைகள் உடன் வெளியே வாருங்கள்; பயம் வேண்டாம். புயலும் மழையும் நின்றுவிட்டது, நதிகளும் குறைந்துவிட்டன."

ததஸ்தே நிர்யயுர்கோபாஃ ஸ்வம் ஸ்வமாதாய கோதநம் । ஶகடோடோபகரணம் ஸ்த்ரீபாலஸ்தவிராஃ ஶநைஃ

பின்னர் ஆயர்கள் தங்கள் தத்தம் மாடுகள், வண்டிகள், பொருட்கள், பெண்கள், பிள்ளைகள், மூப்பர்கள் உடன் மெதுவாக வெளியே வந்தார்கள்.

பகவாநபி தம் ஶைலம் ஸ்வஸ்தாநே பூர்வவத்ப்ரபுஃ । பஶ்யதாம் ஸர்வபூதாநாம் ஸ்தாபயாமாஸ லீலயா

பகவான் அந்த மலையை முன்புபோல், எல்லா உயிர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, விளையாட்டாக மீண்டும் அதே இடத்தில் வைத்தார்.

( மிஶ்ர ) தம் ப்ரேமவேகாந் நிப்ரு'தா வ்ரஜௌகஸோ யதா ஸமீயுஃ பரிரம்பணாதிபிஃ । கோப்யஶ்ச ஸஸ்நேஹமபூஜயந் முதா தத்யக்ஷதாத்‌பிர்யுயுஜுஃ ஸதாஶிஷஃ

அன்பு மிகுதியால் வ்ரஜவாசிகள் அமைதியாக வந்து கிருஷ்ணனை அணைத்தார்கள்; ஆய்ச்சியர் மனமார்ந்த பாசத்துடன் மகிழ்ச்சியோடு வழிபட்டு, தயிரும் அகண்ட அரிசியும் அர்ப்பணித்து, எப்போதும் நல்ல ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினார்கள்.

( அநுஷ்டுப் ) யஶோதா ரோஹிணீ நந்தோ ராமஶ்ச பலிநாம் வரஃ । க்ரு'ஷ்ணமாலிங்‌க்ய யுயுஜுஃ ஆஶிஷஃ ஸ்நேஹகாதராஃ

யசோதா, ரோகிணி, நந்தன், மற்றும் பலவரத்தில் முதன்மைபிடித்த ராமர் ஆகியோர், கிருஷ்ணனை அன்போடு அணைத்து, மிகுந்த பாசத்துடன் மனமார்ந்த ஆசிகள் கூறினார்கள்.

திவி தேவகணாஃ ஸித்தாஃ ஸாத்யா கந்தர்வசாரணாஃ । துஷ்டுவுர்முமுசுஸ்துஷ்டாஃ புஷ்பவர்ஷாணி பார்திவ

வானுலகத்தில் தேவர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோர் மகிழ்ச்சியுடன் கிருஷ்ணனைப் புகழ்ந்து, பூமியில் மலர்களை மழையாக பொழிந்தனர்.

ஶங்‌கதுந்துபயோ நேதுர்திவி தேவப்ரசோதிதாஃ । ஜகுர்கந்தர்வபதயஃ தும்புருப்ரமுகா ந்ரு'ப

தேவர்கள் தூண்டியதால் வானில் சங்கு, முரசு போன்ற இசைக்கருவிகள் முழங்கின. கந்தர்வர்களின் தலைவர்களும், தும்புருவும் முன்னிலை வகித்து, பாடினர், அரசே.

( மிஶ்ர ) ததோऽநுரக்தைஃ பஶுபைஃ பரிஶ்ரிதோ ராஜந் ஸ்வகோஷ்டம் ஸபலோऽவ்ரஜத்தரிஃ । ததாவிதாந்யஸ்ய க்ரு'தாநி கோபிகா காயந்த்ய ஈயுர்முதிதா ஹ்ரு'திஸ்ப்ரு'ஶஃ

அன்பு நிறைந்த ஆயர்களால் சூழப்பட்ட ஹரி, பலராமனுடன் தன் ஆயர்பாடலுக்கு திரும்பினார். அப்போது, கோபிகள் அவருடைய அதிசய செயல்களைப் பாடிக்கொண்டே, ஆனந்தமுடன், மனதை ஆழமாகத் தொட்டபடி பின்தொடர்ந்தனர்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே பஞ்சவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத்பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்தைந்து ஆம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

குணஸங்கம் விநிர்தூய மாம் பஜந்து விசக்ஷணாஃ। நிஃஸங்கோ மாம் பஜேத்வித்வாநப்ரமத்தோ ஜிதேந்த்ரியஃ

புத்திசாலிகள் இயற்கை குணங்களுக்கான பாசங்களை நீக்கி, என்னைத் தியானிக்க வேண்டும்; பற்றில்லாத, அறிவுள்ள, மனம் கட்டுப்படுத்தியவர்கள் கவனத்துடன் என்னை வழிபட வேண்டும்.

ரஜஸ்தமஶ்சாபிஜயேத்ஸத்த்வஸம்ஸேவயா முநிஃ। ஸத்த்வம் சாபிஜயேத்யுக்தோ நைரபேக்ஷ்யேண ஶாந்ததீஃ। ஸம்பத்யதே குணைர்முக்தோ ஜீவோ ஜீவம் விஹாய மாம்

ஒரு முனிவர், சத்துவகுணத்தை வளர்த்து, இராகம், தமஸை வெல்ல வேண்டும்; பின்னர், பற்றின்மையும் அமைதியான மனதாலும் சத்துவத்தையும் வென்று, குணங்களில் இருந்து விடுபட்டு, தனிப்பட்ட உயிரை விட்டுவிட்டு என்னை அடைகிறார்.

ஜீவோ ஜீவவிநிர்முக்தோ குணைஶ்சாஶயஸம்பவைஃ। மயைவ ப்ரஹ்மணா பூர்ணோ ந பஹிர்நாந்தரஶ்சரேத்

உயிர், மற்ற உயிர்களிலிருந்தும், குணங்களால் தோன்றும் ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, என்னில், பரம்பொருளில் முழுமையாக ஒன்றாகி, வெளியிலும் உள்ளிலும் அசையாமல் நிலைபெறும்.

அதோ விபூதிம் மம மாயாவிநஸ்தாம் ஐஶ்வர்யமஷ்டாங்கமநுப்ரவ்ரு'த்தம் । ஶ்ரியம் பாகவதீம் வாஸ்ப்ரு'ஹயந்தி பத்ராம் பரஸ்ய மே தேऽஶ்நுவதே து லோகே

என் மாயையின் ஆற்றலை அறிந்தவர்கள், எட்டுவித ஐஸ்வர்யம் பெற்றாலும், பகவதியின் செல்வத்தையும் விரும்புவதில்லை; அவர்கள் இந்த உலகில் என் பரமபதத்தை அடைகிறார்கள்.