ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே சதுர்விம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்திநான்காவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

மாமாத்மாநம் ஸ்வயம்ஜ்யோதிஃ ஸர்வபூதகுஹாஶயம் । ஆத்மந்யேவாத்மநா வீக்ஷ்ய விஶோகோऽபயம்ரு'ச்சஸி

என்னை—எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஒளிவீசும் ஆத்மாவை—உன் உள்ளத்தில் உன் சொந்த அறிவால் காண்பாயானால், நீ துக்கமும் பயமும் இல்லாத நிலையை அடைவாய்.

மாத்ர ஆத்யாத்மிகீம் வித்யாம் ஶமநீம் ஸர்வகர்மணாம் । விதரிஷ்யே யயா சாஸௌ பயம் சாதிதரிஷ்யதி

அம்மா, எல்லா செயல்களையும் அமைதிக்குக் கொண்டு வரக்கூடிய ஆன்மிக அறிவை நான் உனக்கு அளிப்பேன்; அதனால் நீ பயத்தைத் தாண்டி செல்லுவாய்.

மைத்ரேய உவாச - ஏவம் ஸமுதிதஸ்தேந கபிலேந ப்ரஜாபதிஃ । தக்ஷிணீக்ரு'த்ய தம் ப்ரீதோ வநமேவ ஜகாம ஹ

மைத்ரேயர் சொன்னார்: இப்படிச் கபிலர் கூறியபோது, பிரஜாபதி மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வலம் வந்து, காடுக்குள் சென்றார்.

வ்ரதம் ஸ ஆஸ்திதோ மௌநம் ஆத்மைகஶரணோ முநிஃ । நிஃஸங்கோ வ்யசரத் க்ஷோணீம் அநக்நிரநிகேதநஃ

அவர் மௌன விரதம் மேற்கொண்டு, தன்னை மட்டுமே சார்ந்த முனிவராக, பற்றுகளில்லாமல், தீயும் இல்லாமல், வீடும் இல்லாமல் பூமியில் அலைந்தார்.

மநோ ப்ரஹ்மணி யுஞ்ஜாநோ யத்தத் ஸதஸதஃ பரம் । குணாவபாஸே விகுண ஏகபக்த்யாநுபாவிதே

அவர் மனதை, காணப்படுவதையும் காணப்படாததையும் தாண்டிய, குணங்கள் போல தோன்றும் ஆனால் குணமில்லாத பரம்பொருளில் ஒருமுகமாக நிலைநிறுத்தினார்.

நிரஹங்க்ரு'திர்நிர்மமஶ்ச நிர்த்வந்த்வஃ ஸமத்ரு'க் ஸ்வத்ரு'க் । ப்ரத்யக்ப்ரஶாந்ததீர்தீரஃ ப்ரஶாந்தோர்மிரிவோததிஃ

அவர் அகந்தையில்லாமல், எனது எனும் உணர்வில்லாமல், இரட்டைப் பாகுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்பவர், மனதில் அமைதியுடன், அலைகளில்லாத சமுத்திரம் போல அமைதியாக இருந்தார்.

வாஸுதேவே பகவதி ஸர்வஜ்ஞே ப்ரத்யகாத்மநி । பரேண பக்திபாவேந லப்தாத்மா முக்தபந்தநஃ

அறிந்தவரும், எல்லாவற்றிலும் உள்ள வாசுதேவரில் பரம பக்தியால் தன்னை உணர்ந்து, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டார்.

ஆத்மாநம் ஸர்வபூதேஷு பகவந்தம் அவஸ்திதம் । அபஶ்யத்ஸர்வபூதாநி பகவத்யபி சாத்மநி

அவர் எல்லா உயிர்களிலும் பகவான் தன்னைப் போல இருப்பதை கண்டார்; அதேபோல், எல்லா உயிர்களையும் தன் உள்ளத்தில் உள்ள பகவானில் கண்டார்.

இச்சாத்வேஷவிஹீநேந ஸர்வத்ர ஸமசேதஸா । பகவத்‍பக்தியுக்தேந ப்ராப்தா பாகவதீ கதிஃ

விருப்பமும் வெறுப்பும் இல்லாமல், எல்லாவற்றையும் சம மனதுடன், பகவானுக்கு பக்தியுடன் இருந்ததால், அவர் பக்தரின் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்.

ஸ்புரத்கிரீடவலய ஹாரநூபுரமேகலம் । ஶங்‌கசக்ரகதாபத்ம மாலாமண்யுத்தமர்த்திமத்

முடி, வளையல், மாலை, சிலம்பு, இடுப்புப் பட்டா ஆகியவை ஒளிவீச, சங்கு, சக்கரம், கோல், தாமரை, பூமாலை, சிறந்த மணிகள் எனும் எல்லா ஆபரணங்களாலும் பிரகாசமாகத் தோன்றினார்.

ஸிம்ஹஸ்கந்தத்விஷோ பிப்ரத் ஸௌபக க்ரீவகௌஸ்துபம் । ஶ்ரியாநபாயிந்யா க்ஷிப்த நிகஷாஶ்மோரஸோல்லஸத்

சிங்கத்தின் தோள்போல் வலிமை, அழகான கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியுடன், அழியாத மாட்சியோடு, குறையில்லாத மணிப்போல் ஒளிவீசினார்.

பூரரேசகஸம்விக்ந வலிவல்குதலோதரம் । ப்ரதிஸங்‌க்ராமயத் விஶ்வம் நாப்யாவர்தகபீரயா

மூன்று கோடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வயிறு, மூச்சு வரவும் போகவும் அதில் அசைவுடன், ஆழமான நாபி சுழியில் உலகமே உள்ளே இழுக்கப்பட்டு வெளியேறும் போல் தோன்றியது.

ஶ்யாமஶ்ரோண்யதிரோசிஷ்ணு துகூலஸ்வர்ணமேகலம் । ஸமசார்வங்‌க்ரிஜங்‌கோரு நிம்நஜாநுஸுதர்ஶநம்

கருப்பு இடுப்பில் பொன்னிற பட்டாடை, பொன் இடுப்புப் பட்டா, அழகான தொடைகள், முழங்கால்கள், கால்கள் எல்லாம் சமமாகவும் காட்சிகொடுக்க அழகாகவும் இருந்தன.

பதா ஶரத்பத்மபலாஶரோசிஷா நகத்யுபிர்நோऽந்தரகம் விதுந்வதா । ப்ரதர்ஶய ஸ்வீயமபாஸ்தஸாத்வஸம் பதம் குரோ மார்ககுருஸ்தமோஜுஷாம்

அவரது பாதங்கள் அகிலம் போல ஒளிவீசும் தாமரை மலர் இதழ்களைப் போல், நகங்கள் பிரகாசித்து உள்ளிருக்கும் இருளை நீக்குகின்றன; அறியாமை இருளை கடக்க விரும்பும் அனைவருக்கும் வழிகாட்டும் அந்தப் பாதங்களை, ஓ ஆசிரியரே, நீ காண்பிக்க வேண்டும்.

(அநுஷ்டுப்) ஏதத் ரூபமநுத்யேயம் ஆத்மஶுத்திமபீப்ஸதாம் । யத்‍பக்தியோகோऽபயதஃ ஸ்வதர்மமநுதிஷ்டதாம்

தன்னைத் தூய்மைப்படுத்த விரும்புவோர் இந்த வடிவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; இதற்கு பக்தி செலுத்துபவர்களுக்கு, தங்கள் கடமையைச் செய்யும் போது, அச்சமில்லாத நிலை கிடைக்கும்.

பவாந் பக்திமதா லப்யோ துர்லபஃ ஸர்வதேஹிநாம் । ஸ்வாராஜ்யஸ்யாப்யபிமத ஏகாந்தேநாத்மவித்‍கதிஃ

அன்பு கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே நீ அடையக்கூடியவன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் நீ அரிதானவன். முழுமையான ஆன்ம சுயாதீனத்திற்கும், உனது பக்தியால் கிடைக்கும் ஆன்ம அறிவுக்கும் சமம் இல்லை.

தம் துராராத்யமாராத்ய ஸதாமபி துராபயா । ஏகாந்தபக்த்யா கோ வாஞ்சேத் பாதமூலம் விநா பஹிஃ

நல்லவர்களுக்கும் அரிதாகக் கிடைக்கக்கூடிய உன்னை, முழுமையான பக்தியுடன் வழிபட்ட பிறகு, உன் திருவடிகளைத் தவிர வேறு எதையும் யார் விரும்புவார்கள்?

யத்ர நிர்விஷ்டமரணம் க்ரு'தாந்தோ நாபிமந்யதே । விஶ்வம் வித்வம்ஸயந் வீர்ய ஶௌர்யவிஸ்பூர்ஜிதப்ருவா

இங்கு, மரணம் என்ற யமன் தன் சக்தியால் உலகத்தை அழித்தாலும், அதில் அச்சமில்லாமல் இருப்பவர்களை அணுக முடியாது.

க்ஷணார்தேநாபி துலயே ந ஸ்வர்கம் நாபுநர்பவம் । பகவத் ஸங்‌கிஸங்‌கஸ்ய மர்த்யாநாம் கிமுதாஶிஷஃ

பெரியவர்களின் சுவடுகளைப் பின்பற்றும் பக்தர்களுடன் அரை நொடி கூட சேர்வதைச் சொர்க்கம் அல்லது விடுதலியுடன் கூட ஒப்பிட முடியாது; பிற ஆசீர்வாதங்கள் பற்றி என்ன சொல்ல?

அதாநகாங்‌க்ரேஸ்தவ கீர்திதீர்தயோஃ அந்தர்பஹிஃஸ்நாநவிதூதபாப்மநாம் । பூதேஷ்வநுக்ரோஶஸுஸத்த்வஶீலிநாம் ஸ்யாத்ஸங்‌கமோऽநுக்ரஹ ஏஷ நஸ்தவ

பாவமில்லாதவனே, உன் புகழில் உள்ளும் புறமும் குளித்து பாவங்கள் நீங்கிய, எல்லா உயிர்களுக்கும் கருணையுடன் நடக்கும் நல்லவர்களுடன் எங்களுக்கு சேர்வு கிடைக்கட்டும்; இதுவே உன் அருள்.

ந யஸ்ய சித்தம் பஹிரர்தவிப்ரமம் தமோகுஹாயாம் ச விஶுத்தமாவிஶத் । யத்‍பக்தியோகாநுக்ரு'ஹீதமஞ்ஜஸா முநிர்விசஷ்டே நநு தத்ர தே கதிம்

யாருடைய மனம் வெளி பொருள்களில் சிதறாமல், அறியாமை என்ற இருள் புகாமல், பக்தி மற்றும் யோகத்தின் அருளால் தூய்மையடைந்ததோ, அந்த முனிவர் நிச்சயம் உன் பாதையை உணர்கிறார்.

(அநுஷ்டுப்) யத்ரேதம் வ்யஜ்யதே விஶ்வம் விஶ்வஸ்மிந் அவபாதி யத் । தத்த்வம் ப்ரஹ்ம பரம் ஜ்யோதிஃ ஆகாஶமிவ விஸ்த்ரு'தம்

இந்த உலகம் எதில் தோன்றுகிறது, எதனால் பிரகாசிக்கிறது, அந்த உண்மை, பரம்பொருள், உயர்ந்த ஒளி, ஆகாயம் போல எல்லா இடங்களிலும் பரந்துள்ளது.

யோ மாயயேதம் புருரூபயாஸ்ரு'ஜத் பிபர்தி பூயஃ க்ஷபயத்யவிக்ரியஃ । யத்‍பேதபுத்திஃ ஸதிவாத்மதுஃஸ்தயா த்வமாத்மதந்த்ரம் பகவந்ப்ரதீமஹி

உன் மாயையால் இந்த பல வடிவங்களைக் கொண்ட உலகத்தை உருவாக்கி, பாதுகாத்து, மீண்டும் அழிக்கிறாய்; நீ எந்த மாற்றமும் இல்லாதவன். வேறுபாடு என்பது மனத்தின் நிலைமையால் தோன்றும்; எங்கள் ஆண்டவரே, நீ சுயாதீனமானவன் என்பதை நாங்கள் அறிகிறோம்.

க்ரியாகலாபைரிதமேவ யோகிநஃ ஶ்ரத்தாந்விதாஃ ஸாது யஜந்தி ஸித்தயே । பூதேந்த்ரியாந்தஃகரணோபலக்ஷிதம் வேதே ச தந்த்ரே ச தே ஏவ கோவிதாஃ

நம்பிக்கையுடன் யோகிகள் பலவகை யாகங்கள் செய்து உன்னை மட்டுமே வழிபடுகிறார்கள்; நீ எல்லா உயிர்களிலும், அறிவிலும், மனத்திலும் காணப்படுகிறாய்; வேதம் மற்றும் தந்திரம் அறிந்தவர்கள் இதை அறிவார்கள்.

த்வமேக ஆத்யஃ புருஷஃ ஸுப்தஶக்திஃ தயா ரஜஃஸத்த்வதமோ விபித்யதே । மஹாநஹம் கம் மருதக்நிவார்தராஃ ஸுரர்ஷயோ பூதகணா இதம் யதஃ

நீ ஒருவனே ஆதிப் புருஷன்; உன் சக்தி மறைந்திருக்கும். அதனால் ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் என மூன்று குணங்கள் பிரிக்கப்படுகின்றன; உன்னிலிருந்து மகத், அகங்காரம், ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி, தேவர்கள், முனிவர்கள், எல்லா உயிர்களும் தோன்றுகின்றன.

ஸ்ரு'ஷ்டம் ஸ்வஶக்த்யேதமநுப்ரவிஷ்டஃ சதுர்விதம் புரமாத்மாம்ஶகேந । அதோ விதுஸ்தம் புருஷம் ஸந்தமந்தஃ புங்‌க்தே ஹ்ரு'ஷீகைர்மது ஸாரகம் யஃ

உன் சக்தியால் இந்த படைப்பில் நுழைந்து, நான்கு வகை உடல்களில் ஆன்மாவின் ஒரு பகுதியாய் தங்கி இருக்கிறாய்; உள்ளுக்குள் இருப்பவன், அறிவாளிகள் உணர்கிறார்கள், அவன் அறிவை உணர்ச்சிகளால் அனுபவிக்கிறான்.

ஸ ஏஷ லோகாநதிசண்டவேகோ விகர்ஷஸி த்வம் கலு காலயாநஃ । பூதாநி பூதைரநுமேயதத்த்வோ கநாவலீர்வாயுரிவாவிஷஹ்யஃ

நீ காலத்தின் வேகமான ரதம் போல, எல்லா உலகங்களையும் அடக்க முடியாத சக்தியால் இழுக்கிறாய்; பஞ்சபூதங்கள் மேகம் போல, நீ காற்று போல, தடுக்க முடியாதவன்.

ப்ரமத்தமுச்சைரிதி க்ரு'த்யசிந்தயா ப்ரவ்ரு'த்தலோபம் விஷயேஷு லாலஸம் । த்வமப்ரமத்தஃ ஸஹஸாபிபத்யஸே க்ஷுல்லேலிஹாநோऽஹிரிவாகுமந்தகஃ

மனிதர்கள் தங்கள் செயல்கள், பேராசை, உணர்ச்சி பொருட்கள் பற்றிய ஆசையில் மூழ்கி இருக்கும்போது, நீ எப்போதும் விழிப்புடன், பாம்பு எலியை விழுங்கும் போல், திடீரென அவர்களைப் பிடித்து விடுகிறாய், மரணமே.