ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ததா ச வ்யததுஃ ஸர்வம் யதாऽऽஹ மதுஸூதநஃ । வாசயித்வா ஸ்வஸ்த்யயநம் தத் த்ரவ்யேண கிரித்விஜாந்

அவ்வாறு, மதுசூதனன் சொன்னபடி எல்லாவற்றையும் செய்தார்கள்; பிராமணர்கள் மங்களம் பாடி, அந்த பொருட்களால் மலையும் பிராமணர்களும் வழிபட்டார்கள்.

உபஹ்ரு'த்ய பலீந் ஸம்யக் ஸர்வாந் ஆத்ரு'தா யவஸம் கவாம் । கோதநாநி புரஸ்க்ரு'த்ய கிரிம் சக்ருஃ ப்ரதக்ஷிணம்

அனைத்து பலிகளையும் முறையாக வழங்கி, பசுக்களுக்கு மரியாதையுடன் யவம் கொடுத்து, மாடுகளை முன்னிலைப்படுத்தி, மலையைச் சுற்றி வந்தார்கள்.

அநாம்ஸ்யநடுத்யுக்தாநி தே சாருஹ்ய ஸ்வலங்‌க்ரு'தாஃ । கோப்யஶ்ச க்ரு'ஷ்ணவீர்யாணி காயந்த்யஃ ஸத்விஜாஶிஷஃ

ஓடுகள் கட்டிய பசுக்களைப் பிணைத்து, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட வண்டிகளில் ஏறி, பெண்கள் கிருஷ்ணனின் வீரங்களைப் பாடி, நல்ல பிராமணர்களின் ஆசீர்வாதம் பெற்றார்கள்.

க்ரு'ஷ்ணஸ்த்வந்யதமம் ரூபம் கோபவிஶ்ரம்பணம் கதஃ । ஶைலோऽஸ்மீதி ப்ருவந் பூரி பலிமாதத் ப்ரு'ஹத்வபுஃ

கிருஷ்ணன், கோபர்களுக்கு நம்பிக்கை தரும் வகையில் வேறு ஒரு உருவம் எடுத்துக் கொண்டு, 'நான் இந்த மலை' என்று கூறி, பெரிய உருவத்தில் ஏராளமான பலிகளை ஏற்றுக்கொண்டான்.

தஸ்மை நமோ வ்ரஜஜநைஃ ஸஹ சக்ரேऽऽத்மநாऽऽத்மநே । அஹோ பஶ்யத ஶைலோऽஸௌ ரூபீ நோऽநுக்ரஹம் வ்யதாத்

அவருக்கு, வ்ரஜ மக்கள் உடன், கிருஷ்ணன் தன்னைத் தானே வணங்கி, 'பாருங்கள், இந்த மலை உருவம் கொண்டு வந்து நமக்கு அருள் செய்துள்ளது' என்று கூறினார்.

ஏஷோऽவஜாநதோ மர்த்யாந் காமரூபீ வநௌகஸஃ । ஹந்தி ஹ்யஸ்மை நமஸ்யாமஃ ஶர்மணே ஆத்மநோ கவாம்

இவர் விருப்பப்படி உருவம் எடுத்து காடுகளில் வாழ்கிறார்; அவரை அவமதிக்கும் மனிதர்களை அழிக்கிறார். அதனால், நம்மையும் நம்முடைய பசுக்களையும் காப்பாற்ற அவர் முன்னிலையில் வணங்குகிறோம்.

இத்யத்ரிகோத்விஜமகம் வாஸுதேவப்ரசோதிதாஃ । யதா விதாய தே கோபா ஸஹக்ரு'ஷ்ணா வ்ரஜம் யயுஃ

வாசுதேவன் உத்தரவின்படி, கோபர்கள் கிருஷ்ணருடன் சேர்ந்து மலையும், பசுக்களையும், பிராமணர்களையும், யாகத்தையும் முறையாக வழிபட்டு, பிறகு வ்ரஜாவுக்கு திரும்பினர்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே சதுர்விம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியின் இருபத்திநான்காவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

மாமாத்மாநம் ஸ்வயம்ஜ்யோதிஃ ஸர்வபூதகுஹாஶயம் । ஆத்மந்யேவாத்மநா வீக்ஷ்ய விஶோகோऽபயம்ரு'ச்சஸி

என்னை—எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஒளிவீசும் ஆத்மாவை—உன் உள்ளத்தில் உன் சொந்த அறிவால் காண்பாயானால், நீ துக்கமும் பயமும் இல்லாத நிலையை அடைவாய்.

மாத்ர ஆத்யாத்மிகீம் வித்யாம் ஶமநீம் ஸர்வகர்மணாம் । விதரிஷ்யே யயா சாஸௌ பயம் சாதிதரிஷ்யதி

அம்மா, எல்லா செயல்களையும் அமைதிக்குக் கொண்டு வரக்கூடிய ஆன்மிக அறிவை நான் உனக்கு அளிப்பேன்; அதனால் நீ பயத்தைத் தாண்டி செல்லுவாய்.

மைத்ரேய உவாச - ஏவம் ஸமுதிதஸ்தேந கபிலேந ப்ரஜாபதிஃ । தக்ஷிணீக்ரு'த்ய தம் ப்ரீதோ வநமேவ ஜகாம ஹ

மைத்ரேயர் சொன்னார்: இப்படிச் கபிலர் கூறியபோது, பிரஜாபதி மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வலம் வந்து, காடுக்குள் சென்றார்.

வ்ரதம் ஸ ஆஸ்திதோ மௌநம் ஆத்மைகஶரணோ முநிஃ । நிஃஸங்கோ வ்யசரத் க்ஷோணீம் அநக்நிரநிகேதநஃ

அவர் மௌன விரதம் மேற்கொண்டு, தன்னை மட்டுமே சார்ந்த முனிவராக, பற்றுகளில்லாமல், தீயும் இல்லாமல், வீடும் இல்லாமல் பூமியில் அலைந்தார்.

மநோ ப்ரஹ்மணி யுஞ்ஜாநோ யத்தத் ஸதஸதஃ பரம் । குணாவபாஸே விகுண ஏகபக்த்யாநுபாவிதே

அவர் மனதை, காணப்படுவதையும் காணப்படாததையும் தாண்டிய, குணங்கள் போல தோன்றும் ஆனால் குணமில்லாத பரம்பொருளில் ஒருமுகமாக நிலைநிறுத்தினார்.

நிரஹங்க்ரு'திர்நிர்மமஶ்ச நிர்த்வந்த்வஃ ஸமத்ரு'க் ஸ்வத்ரு'க் । ப்ரத்யக்ப்ரஶாந்ததீர்தீரஃ ப்ரஶாந்தோர்மிரிவோததிஃ

அவர் அகந்தையில்லாமல், எனது எனும் உணர்வில்லாமல், இரட்டைப் பாகுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, எல்லாவற்றையும் சமமாகக் காண்பவர், மனதில் அமைதியுடன், அலைகளில்லாத சமுத்திரம் போல அமைதியாக இருந்தார்.

வாஸுதேவே பகவதி ஸர்வஜ்ஞே ப்ரத்யகாத்மநி । பரேண பக்திபாவேந லப்தாத்மா முக்தபந்தநஃ

அறிந்தவரும், எல்லாவற்றிலும் உள்ள வாசுதேவரில் பரம பக்தியால் தன்னை உணர்ந்து, பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டார்.

ஆத்மாநம் ஸர்வபூதேஷு பகவந்தம் அவஸ்திதம் । அபஶ்யத்ஸர்வபூதாநி பகவத்யபி சாத்மநி

அவர் எல்லா உயிர்களிலும் பகவான் தன்னைப் போல இருப்பதை கண்டார்; அதேபோல், எல்லா உயிர்களையும் தன் உள்ளத்தில் உள்ள பகவானில் கண்டார்.

இச்சாத்வேஷவிஹீநேந ஸர்வத்ர ஸமசேதஸா । பகவத்‍பக்தியுக்தேந ப்ராப்தா பாகவதீ கதிஃ

விருப்பமும் வெறுப்பும் இல்லாமல், எல்லாவற்றையும் சம மனதுடன், பகவானுக்கு பக்தியுடன் இருந்ததால், அவர் பக்தரின் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்.

ஸ்புரத்கிரீடவலய ஹாரநூபுரமேகலம் । ஶங்‌கசக்ரகதாபத்ம மாலாமண்யுத்தமர்த்திமத்

முடி, வளையல், மாலை, சிலம்பு, இடுப்புப் பட்டா ஆகியவை ஒளிவீச, சங்கு, சக்கரம், கோல், தாமரை, பூமாலை, சிறந்த மணிகள் எனும் எல்லா ஆபரணங்களாலும் பிரகாசமாகத் தோன்றினார்.

ஸிம்ஹஸ்கந்தத்விஷோ பிப்ரத் ஸௌபக க்ரீவகௌஸ்துபம் । ஶ்ரியாநபாயிந்யா க்ஷிப்த நிகஷாஶ்மோரஸோல்லஸத்

சிங்கத்தின் தோள்போல் வலிமை, அழகான கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியுடன், அழியாத மாட்சியோடு, குறையில்லாத மணிப்போல் ஒளிவீசினார்.

பூரரேசகஸம்விக்ந வலிவல்குதலோதரம் । ப்ரதிஸங்‌க்ராமயத் விஶ்வம் நாப்யாவர்தகபீரயா

மூன்று கோடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வயிறு, மூச்சு வரவும் போகவும் அதில் அசைவுடன், ஆழமான நாபி சுழியில் உலகமே உள்ளே இழுக்கப்பட்டு வெளியேறும் போல் தோன்றியது.

ஶ்யாமஶ்ரோண்யதிரோசிஷ்ணு துகூலஸ்வர்ணமேகலம் । ஸமசார்வங்‌க்ரிஜங்‌கோரு நிம்நஜாநுஸுதர்ஶநம்

கருப்பு இடுப்பில் பொன்னிற பட்டாடை, பொன் இடுப்புப் பட்டா, அழகான தொடைகள், முழங்கால்கள், கால்கள் எல்லாம் சமமாகவும் காட்சிகொடுக்க அழகாகவும் இருந்தன.

பதா ஶரத்பத்மபலாஶரோசிஷா நகத்யுபிர்நோऽந்தரகம் விதுந்வதா । ப்ரதர்ஶய ஸ்வீயமபாஸ்தஸாத்வஸம் பதம் குரோ மார்ககுருஸ்தமோஜுஷாம்

அவரது பாதங்கள் அகிலம் போல ஒளிவீசும் தாமரை மலர் இதழ்களைப் போல், நகங்கள் பிரகாசித்து உள்ளிருக்கும் இருளை நீக்குகின்றன; அறியாமை இருளை கடக்க விரும்பும் அனைவருக்கும் வழிகாட்டும் அந்தப் பாதங்களை, ஓ ஆசிரியரே, நீ காண்பிக்க வேண்டும்.

(அநுஷ்டுப்) ஏதத் ரூபமநுத்யேயம் ஆத்மஶுத்திமபீப்ஸதாம் । யத்‍பக்தியோகோऽபயதஃ ஸ்வதர்மமநுதிஷ்டதாம்

தன்னைத் தூய்மைப்படுத்த விரும்புவோர் இந்த வடிவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; இதற்கு பக்தி செலுத்துபவர்களுக்கு, தங்கள் கடமையைச் செய்யும் போது, அச்சமில்லாத நிலை கிடைக்கும்.

பவாந் பக்திமதா லப்யோ துர்லபஃ ஸர்வதேஹிநாம் । ஸ்வாராஜ்யஸ்யாப்யபிமத ஏகாந்தேநாத்மவித்‍கதிஃ

அன்பு கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே நீ அடையக்கூடியவன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் நீ அரிதானவன். முழுமையான ஆன்ம சுயாதீனத்திற்கும், உனது பக்தியால் கிடைக்கும் ஆன்ம அறிவுக்கும் சமம் இல்லை.

தம் துராராத்யமாராத்ய ஸதாமபி துராபயா । ஏகாந்தபக்த்யா கோ வாஞ்சேத் பாதமூலம் விநா பஹிஃ

நல்லவர்களுக்கும் அரிதாகக் கிடைக்கக்கூடிய உன்னை, முழுமையான பக்தியுடன் வழிபட்ட பிறகு, உன் திருவடிகளைத் தவிர வேறு எதையும் யார் விரும்புவார்கள்?

யத்ர நிர்விஷ்டமரணம் க்ரு'தாந்தோ நாபிமந்யதே । விஶ்வம் வித்வம்ஸயந் வீர்ய ஶௌர்யவிஸ்பூர்ஜிதப்ருவா

இங்கு, மரணம் என்ற யமன் தன் சக்தியால் உலகத்தை அழித்தாலும், அதில் அச்சமில்லாமல் இருப்பவர்களை அணுக முடியாது.

க்ஷணார்தேநாபி துலயே ந ஸ்வர்கம் நாபுநர்பவம் । பகவத் ஸங்‌கிஸங்‌கஸ்ய மர்த்யாநாம் கிமுதாஶிஷஃ

பெரியவர்களின் சுவடுகளைப் பின்பற்றும் பக்தர்களுடன் அரை நொடி கூட சேர்வதைச் சொர்க்கம் அல்லது விடுதலியுடன் கூட ஒப்பிட முடியாது; பிற ஆசீர்வாதங்கள் பற்றி என்ன சொல்ல?

அதாநகாங்‌க்ரேஸ்தவ கீர்திதீர்தயோஃ அந்தர்பஹிஃஸ்நாநவிதூதபாப்மநாம் । பூதேஷ்வநுக்ரோஶஸுஸத்த்வஶீலிநாம் ஸ்யாத்ஸங்‌கமோऽநுக்ரஹ ஏஷ நஸ்தவ

பாவமில்லாதவனே, உன் புகழில் உள்ளும் புறமும் குளித்து பாவங்கள் நீங்கிய, எல்லா உயிர்களுக்கும் கருணையுடன் நடக்கும் நல்லவர்களுடன் எங்களுக்கு சேர்வு கிடைக்கட்டும்; இதுவே உன் அருள்.

ந யஸ்ய சித்தம் பஹிரர்தவிப்ரமம் தமோகுஹாயாம் ச விஶுத்தமாவிஶத் । யத்‍பக்தியோகாநுக்ரு'ஹீதமஞ்ஜஸா முநிர்விசஷ்டே நநு தத்ர தே கதிம்

யாருடைய மனம் வெளி பொருள்களில் சிதறாமல், அறியாமை என்ற இருள் புகாமல், பக்தி மற்றும் யோகத்தின் அருளால் தூய்மையடைந்ததோ, அந்த முனிவர் நிச்சயம் உன் பாதையை உணர்கிறார்.