ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பஶ்யதைதாந் மஹாபாகாந் பரார்தைகாந்தஜீவிதாந் । வாதவர்ஷாதபஹிமாந் ஸஹந்தோ வாரயந்தி நஃ

இந்த மகானுபாவிகளைப் பாருங்கள்; அவர்கள் பிறருக்காக மட்டுமே வாழ்கிறார்கள். காற்று, மழை, வெயில், குளிர் ஆகியவற்றை தாங்கி, நம்மை பாதுகாக்கின்றார்கள்.

அஹோ ஏஷாம் வரம் ஜந்ம ஸர்வ ப்ராண்யுபஜீவநம் । ஸுஜநஸ்யேவ யேஷாம் வை விமுகா யாந்தி நார்திநஃ

அவர்களின் பிறப்பு எவ்வளவு பாக்கியமானது! எல்லா உயிர்களும் அவர்களால் வாழ்கின்றன. உண்மையில் நல்லவர்கள் போல, தங்களை நாடி வரும் யாரையும் அவர்கள் திருப்பி அனுப்புவதில்லை.

பத்ரபுஷ்பபலச்சாயா மூலவல்கலதாருபிஃ । கந்தநிர்யாஸபஸ்மாஸ்தி தோக்மைஃ காமாந் விதந்வதே

இலை, பூ, பழம், நிழல், வேர், பட்டை, மரம், மணமுள்ள பிசு, சாறு, சாம்பல், எலும்பு ஆகியவற்றால் அவர்கள் ஆசைகளை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

ஏதாவத் ஜந்மஸாபல்யம் தேஹிநாமிஹ தேஹிஷு । ப்ராணைரர்தைர்தியா வாசா ஶ்ரேய ஏவாசரேத் ஸதா

உடல் பெற்றவர்களுக்கு பிறப்பின் உண்மையான பயன் இதுவே: உயிராலும், செல்வத்தாலும், அறிவாலும், வார்த்தையாலும் எப்போதும் உயர்ந்த நன்மை செய்வதே வேண்டும்.

இதி ப்ரவாலஸ்தபக பலபுஷ்பதலோத்கரைஃ । தரூணாம் நம்ரஶாகாநாம் மத்யதோ யமுநாம் கதஃ

புது கிளைகள், கொத்துகள், பழங்கள், பூக்கள், இலைகளால் சுமந்து, வளைந்து நிற்கும் மரக்கிளைகளுக்குள் நுழைந்து, யமுனை நதியின் நடுவில் சென்றார்கள்.

தத்ர காஃ பாயயித்வாபஃ ஸும்ரு'ஷ்டாஃ ஶீதலாஃ ஶிவாஃ । ததோ ந்ரு'ப ஸ்வயம் கோபாஃ காமம் ஸ்வாது பபுர்ஜலம்

அங்கே, அரசே, பசுக்களுக்கு தூய, குளிர்ந்த, நல்ல நீரை குடிக்கவைத்து, பசுக்களை மேய்க்கும் இளைஞர்கள் தாமும் விருப்பப்படி அந்த இனிய நீரை குடித்தார்கள்.

தஸ்யா உபவநே காமம் சாரயந்தஃ பஶூந் ந்ரு'ப । க்ரு'ஷ்ணராமௌ உவுபாகம்ய க்ஷுதார்தா இதமப்ரவந்

அவள் தோட்டங்களில், பசுக்கள் விரும்பும் போல் மேய்ந்தபோது, கிருஷ்ணரும் ராமரும் அருகில் வந்தார்கள்; பசுக்களை மேய்க்கும் இளைஞர்கள் பசிக்கையில் இவ்வாறு கூறினார்கள்:

விஷயாபிநிவேஶேந நாத்மாநம் யத்ஸ்மரேத்புநஃ। ஜந்தோர்வை கஸ்யசித்தேதோர்ம்ரு'த்யுரத்யந்தவிஸ்ம்ரு'திஃ

உணர்ச்சிப் பொருள்களில் மூழ்கியதால், உயிரினம் தன்னை மறுபடியும் நினைவுகூர முடியாது; ஏதேனும் காரணத்தால், மரணம் என்பது முற்றிலும் மறப்பாகும்.

ஜந்ம த்வாத்மதயா பும்ஸஃ ஸர்வபாவேந பூரித। விஷயஸ்வீக்ரு'திம் ப்ராஹுர்யதா ஸ்வப்நமநோரதஃ

ஒருவன் தன்னை முழுமையாக உணர்ந்தாலும், பிறப்பு என்பது உணர்ச்சிப் பொருள்களை ஏற்கும் நிலைதான்; அது கனவு போலவும், கற்பனை போலவும் சொல்லப்படுகிறது.

ஸ்வப்நம் மநோரதம் சேத்தம் ப்ராக்தநம் ந ஸ்மரத்யஸௌ। தத்ர பூர்வமிவாத்மாநமபூர்வம் சாநுபஶ்யதி

முன்பு கண்ட கனவு, கற்பனையை நினைவுகூர முடியாதது போலவே, அந்த நிலையில் தன்னைப் பழையவனாக அல்லாமல், புதிதாகவே காண்கிறான்.

இந்த்ரியாயநஸ்ரு'ஷ்ட்யேதம் த்ரைவித்யம் பாதி வஸ்துநி। பஹிரந்தர்பிதாஹேதுர்ஜநோऽஸஜ்ஜநக்ரு'த்யதா

இந்த உலகில், உணர்வுகள், அவற்றின் பொருட்கள், மனம் என்ற மூன்று வகை தோற்றங்கள் தோன்றுகின்றன; உள்ளும் புறமும் என்ற வேறுபாடு மனிதர்களால் உருவாகிறது, நல்லவரும் கெட்டவரும் செய்யும் செயல்போல்.

நித்யதா ஹ்யங்க பூதாநி பவந்தி ந பவந்தி ச। காலேநாலக்ஷ்யவேகேந ஸூக்ஷ்மத்வாத்தந்ந த்ரு'ஶ்யதே

அன்புள்ளவரே, உயிர்கள் எப்போதும் தோன்றி மறைந்துகொண்டு இருக்கின்றன; காலத்தின் கணிக்க முடியாத வேகத்தாலும், அதனுடைய நுண்ணிய தன்மையாலும், இது காணப்படுவதில்லை.

யதார்சிஷாம் ஸ்ரோதஸாம் ச பலாநாம் வா வநஸ்பதேஃ। ததைவ ஸர்வபூதாநாம் வயோऽவஸ்தாதயஃ க்ரு'தாஃ

எப்படி தீயின் ஜ்வாலைகள், ஆறுகளின் ஓட்டம், மரத்தின் பழங்கள் தோன்றுகின்றனவோ, அதுபோல எல்லா உயிர்களின் வயது, நிலைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஸோऽயம் தீபோऽர்சிஷாம் யத்வத்ஸ்ரோதஸாம் ததிதம் ஜலம்। ஸோऽயம் புமாநிதி ந்ரு'ணாம் ம்ரு'ஷா கீர்தீர்ம்ரு'ஷாயுஷாம்

இந்த விளக்கை ஜ்வாலையாக, இந்த நீரை ஓடையாக, இந்த மனிதனை மனிதராக அழைப்பது போலவே, இந்த வார்த்தைகளும், நீடிக்கும் ஆயுளும் உண்மையல்ல.

மா ஸ்வஸ்ய கர்மபீஜேந ஜாயதே ஸோऽப்யயம் புமாந்। ம்ரியதே வாமரோ ப்ராந்த்யா யதாக்நிர்தாருஸம்யுதஃ

தன் செயல்களின் விதையால் இந்த மனிதன் பிறக்கிறான் என்றும், உண்மையில் இறக்கிறான் என்றும் நினைக்க வேண்டாம்; அது மாயைதான், மரத்தில் தீ எழுந்து மறைவதைப் போல்.

நிஷேககர்பஜந்மாநி பால்யகௌமாரயௌவநம்। வயோமத்யம் ஜரா ம்ரு'த்யுரித்யவஸ்தாஸ்தநோர்நவ

கருவுறுதல், கருவில் வளர்தல், பிறப்பு, குழந்தை பருவம், சிறுவயது, இளமை, நடு வயது, முதுமை, மரணம் — இவை உடலின் ஒன்பது நிலைகள்.

ஏதா மநோரதமயீர்ஹாந்யஸ்யோச்சாவசாஸ்தநூஃ। குணஸங்காதுபாதத்தே க்வசித்கஶ்சிஜ்ஜஹாதி ச

இந்த உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் ஆன உடல்கள் எல்லாம் மனக்கற்பனையால் உருவானவை; குணங்களோடு சேர்ந்ததால் ஒருவருக்கு கிடைக்கின்றன, சில சமயங்களில் விட்டுவிடப்படுகின்றன.

ஆத்மநஃ பித்ரு'புத்ராப்யாமநுமேயௌ பவாப்யயௌ। ந பவாப்யயவஸ்தூநாமபிஜ்ஞோ த்வயலக்ஷணஃ

ஆன்மாவின் தோற்றமும் மறையும், தந்தை மகன் மூலமாக ஊகிக்கப்படுகிறது; ஆனால் தோன்றி மறையும் பொருள்களின் உண்மையை அறிந்தவன் இரண்டிலும் அடையாளம் காணப்படமாட்டான்.

தரோர்பீஜவிபாகாப்யாம் யோ வித்வாஞ்ஜந்மஸம்யமௌ। தரோர்விலக்ஷணோ த்ரஷ்டா ஏவம் த்ரஷ்டா தநோஃ ப்ரு'தக்

மரத்தின் விதையும் பழமும் அதன் தோற்றம், அழிவு என்பதைக் கண்டும், அறிந்தவனுக்கு அது தனியாக இருப்பதைப் போல, உடலைக் காண்பவனும் தனியாக இருக்கிறான்.

ப்ரக்ரு'தேரேவமாத்மாநமவிவிச்யாபுதஃ புமாந்। தத்த்வேந ஸ்பர்ஶஸம்மூடஃ ஸம்ஸாரம் ப்ரதிபத்யதே

இவ்வாறு, ஆத்மாவையும் இயற்கையையும் வேறுபடுத்த அறியாதவன், தொடர்பால் குழப்பமடைந்து, பிறவிப் பந்தத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறான்.

ஸத்த்வஸங்காத்ரு'ஷீந்தேவாந்ரஜஸாஸுரமாநுஷாந்। தமஸா பூததிர்யக்த்வம் ப்ராமிதோ யாதி கர்மபிஃ

சத்துவம் உடையவருடன் பழகினால் தேவர்களாக உயர்வார்கள்; ரஜஸ் உடையவருடன் பழகினால் அசுரர்களும் மனிதர்களும் ஆகிறார்கள்; தமஸ் உடையவருடன் பழகினால் பிசாசுகள், மிருகங்கள் ஆகிய நிலைகளுக்கு செல்வார்கள். இப்படி, மனிதன் தன் செயல்களின் காரணமாக இவை எல்லாவற்றிலும் அலைந்து திரிகிறான்.

ந்ரு'த்யதோ காயதஃ பஶ்யந்யதைவாநுகரோதி தாந்। ஏவம் புத்திகுணாந்பஶ்யந்நநீஹோऽப்யநுகார்யதே

மற்றவர்கள் ஆடுவதை, பாடுவதை பார்த்தால், நாமும் அதைப் போல் நடிப்போம். அதுபோல, அறிவின் பண்புகளைப் பார்த்தாலும்—even செயலில் ஈடுபடாதவரும்—அதைப் பின்பற்றத் தூண்டப்படுகிறான்.

யதாம்பஸா ப்ரசலதா தரவோऽபி சலா இவ। சக்ஷுஷா ப்ராம்யமாணேந த்ரு'ஶ்யதே ப்ரமதீவ பூஃ

நீர் ஓடும்போது மரங்கள் நகரும் போல் தோன்றும்; கண்கள் சுழலும் போது பூமி சுழலும் போல் தெரியும். அதுபோலவே, நம் உணர்வுகள் தவறாகப் புரிகின்றன.

யதா மநோரததியோ விஷயாநுபவோ ம்ரு'ஷா। ஸ்வப்நத்ரு'ஷ்டாஶ்ச தாஶார்ஹ ததா ஸம்ஸார ஆத்மநஃ

மனதில் தோன்றும் ஆசைகளால் உலக விஷயங்களை அனுபவிப்பது போலி; கனவில் காண்பவை உண்மையல்ல. அதுபோல, தாங்கள் தாங்கள் என்று கருதும் இந்த உலக வாழ்க்கையும் ஆத்மாவிற்கு பொய்யே.

அர்தே ஹ்யவித்யமாநேऽபி ஸம்ஸ்ரு'திர்ந நிவர்ததே। த்யாயதோ விஷயாநஸ்ய ஸ்வப்நேऽநர்தாகமோ யதா

ஒரு பொருள் இல்லையென்றாலும், இந்த பிறவி சுழற்சி நிற்காது; விஷயங்களை நினைத்து நினைத்து இருப்பவருக்கு, கனவில் கூட துன்பம் வருவது போலவே, விழித்திருப்பினும் துன்பம் வரலாம்.

தஸ்மாதுத்தவ மா புங்க்ஷ்வ விஷயாநஸதிந்த்ரியைஃ। ஆத்மாக்ரஹணநிர்பாதம் பஶ்ய வைகல்பிகம் ப்ரமம்

ஆகையால், உட்தவறான உணர்வுகளால் விஷயங்களை அனுபவிக்காதே, உட்தவ! ஆத்மாவை பிடிக்க முயலும் காரணமாக உருவாகும் இந்த மயக்கத்தை உணர்ந்து, அது பொய்யென்பதை அறிந்து கொள்.

க்ஷிப்தோऽவமாநிதோऽஸத்பிஃ ப்ரலப்தோऽஸூயிதோऽத வா। தாடிதஃ ஸந்நிருத்தோ வா வ்ரு'த்த்யா வா பரிஹாபிதஃ

தள்ளப்பட்டாலும், தீயவரால் இகழப்பட்டாலும், கேலி செய்யப்பட்டாலும், பொறாமைப்பட்டாலும், அடிபட்டாலும், கட்டுப்படுத்தப்பட்டாலும், வாழ்வாதாரம் இழந்தாலும்—

நிஷ்ட்யுதோ மூத்ரிதோ வாஜ்ஞைர்பஹுதைவம் ப்ரகம்பிதஃ। ஶ்ரேயஸ்காமஃ க்ரு'ச்ச்ரகத ஆத்மநாத்மாநமுத்தரேத்

அறிவில்லாதவர்கள் நசுக்கினாலும், சிறுநீர் கழித்தாலும், பலவிதமாக அவமானப்படுத்தினாலும்—even கடினமான சூழ்நிலையில்—நன்மையை விரும்பும் ஒருவர் தன்னால் தானே தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும்.

ஶ்ரீஉத்தவ உவாச। யதைவமநுபுத்யேயம் வத நோ வததாம் வர

ஸ்ரீ உட்தவன் கூறினான்: இதை நான் எவ்வாறு புரிந்து கொள்ள முடியும்? பேசுவோரில் சிறந்தவரே, தயவு செய்து எங்களுக்கு விளக்குங்கள்.