ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

( மிஶ்ர ) த்ரு'டம் ப்ரலப்தாஸ்த்ரபயா ச ஹாபிதாஃ ப்ரஸ்தோபிதாஃ க்ரீடநவச்ச காரிதாஃ । வஸ்த்ராணி சைவாபஹ்ரு'தாந்யதாப்யமும் தா நாப்யஸூயந் ப்ரியஸங்‌கநிர்வ்ரு'தாஃ

அவர்கள் பலமாக கிண்டலடிக்கப்பட்டும், வெட்கத்தால் தளர்ந்தும், விளையாட்டாக நடத்தப்பட்டும், உடைகள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டும் இருந்தபோதும், அவர்களுக்குப் பிடித்தவரின் அருகில் இருப்பதில் ஆனந்தம் அடைந்ததால், அவரை வெறுத்து நினைக்கவில்லை.

( அநுஷ்டுப் ) பரிதாய ஸ்வவாஸாம்ஸி ப்ரேஷ்டஸங்‌கமஸஜ்ஜிதாஃ । க்ரு'ஹீதசித்தா நோ சேலுஃ தஸ்மிந் லஜ்ஜாயிதேக்ஷணாஃ

தங்கள் உடைகளை அணிந்த பிறகு, மனம் முழுவதும் பிரியமானவரைச் சந்திக்க விரும்பி, வெட்கத்தால் கண்கள் கீழே பார்த்தபடி, அந்த இடத்தை விட்டு அவர்கள் செல்லவில்லை.

தாஸாம் விஜ்ஞாய பகவாந் ஸ்வபாதஸ்பர்ஶகாம்யயா । த்ரு'தவ்ரதாநாம் ஸங்‌கல்பம் ஆஹ தாமோதரோऽபலாஃ

அவர்கள் தன் பாதங்களைத் தொட விரும்புவதை உணர்ந்த பகவான் தாமோதரன், விரதம் மேற்கொண்ட அந்த பெண்களிடம் அவர்களது எண்ணத்தைப் பற்றி பேசினார்.

ஸங்‌கல்போ விதிதஃ ஸாத்வ்யோ பவதீநாம் மதர்சநம் । மயாநுமோதிதஃ ஸோऽஸௌ ஸத்யோ பவிதுமர்ஹதி

நல்லவர்களே, நீங்கள் என்னை வழிபட விரும்பிய எண்ணம் எனக்குத் தெரியும். அதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; அது நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

ந மய்யாவேஶிததியாம் காமஃ காமாய கல்பதே । பர்ஜிதா க்வதிதா தாநா ப்ராயோ பீஜாய நேஶதே

என் மீது மனதை நிலைநிறுத்தியவர்களுக்கு, ஆசை காமமாக மாறாது; எப்படிப் பொரித்தும், வெந்தும் போன தானியங்கள் பெரும்பாலும் முளைக்காதோ, அதுபோல்.

யாதாபலா வ்ரஜம் ஸித்தா மயேமா ரம்ஸ்யதா க்ஷபாஃ । யதுத்திஶ்ய வ்ரதமிதம் சேருரார்யார்சநம் ஸதீஃ

பெண்களே, இப்போது நீங்கள் விரதத்தை நிறைவேற்றியவர்களாக வ்ரஜாவுக்கு செல்லுங்கள். வரும் இரவுகளில், நீங்கள் என்னுடன் மகிழ்வீர்கள்; ஏனெனில் இந்த விரதம் என்னை வழிபடவே நீங்கள் செய்தது.

ஶ்ரீஶுக உவாச । இத்யாதிஷ்டா பகவதா லப்தகாமாஃ குமாரிகாஃ । த்யாயந்த்யஸ்தத் பதாம்போஜம் க்ரு'ச்ச்ராத் நிர்விவிஶுர்வ்ரஜம்

ஶுகர் கூறினார்: இப்படிப் பகவான் உத்தரவிட்டபின், தங்கள் விருப்பம் நிறைவேறிய அந்த பெண்கள், தன் திருவடிகளை மனதில் நினைத்து, மிகுந்த சிரமத்துடன் வ்ரஜாவுக்கு திரும்பினார்கள்.

அத கோபைஃ பரிவ்ரு'தோ பகவாந் தேவகீஸுதஃ । வ்ரு'ந்தாவநாத் கதோ தூரம் சாரயந் காஃ ஸஹாக்ரஜஃ

பின்னர், கோபர்களால் சூழப்பட்ட தேவகியின் மகன் பகவான், தன் அண்ணனுடன் சேர்ந்து, வ்ரந்தாவனத்தை விட்டு தொலைவில் மாடுகளை மேய்த்தார்.

நிதகார்காதபே திக்மே சாயாபிஃ ஸ்வாபிராத்மநஃ । ஆதபத்ராயிதாந் வீக்ஷ்ய த்ருமாநாஹ வ்ரஜௌகஸஃ

வெயிலின் கடும் சூட்டிலிருந்து தங்களைத் தானே குடைபோல் காப்பாற்ற மரங்கள் நிழல் கொடுப்பதைப் பார்த்து, அவர் வ்ரஜாவின் மக்களிடம் பேசினார்.

ஹே ஸ்தோகக்ரு'ஷ்ண ஹே அம்ஶோ ஶ்ரீதாமந் ஸுபலார்ஜுந । விஶாலர்ஷப தேஜஸ்விந் தேவப்ரஸ்த வரூதப

ஸ்தோககிருஷ்ணா, அம்‌ஷு, ஶ்ரீதாமா, சுபலா, அர்ஜுனா, விஶாலா, ரிஷபா, தேஜஸ்வி, தேவப்ரஸ்தா, வரூதபா!

பஶ்யதைதாந் மஹாபாகாந் பரார்தைகாந்தஜீவிதாந் । வாதவர்ஷாதபஹிமாந் ஸஹந்தோ வாரயந்தி நஃ

இந்த மகானுபாவிகளைப் பாருங்கள்; அவர்கள் பிறருக்காக மட்டுமே வாழ்கிறார்கள். காற்று, மழை, வெயில், குளிர் ஆகியவற்றை தாங்கி, நம்மை பாதுகாக்கின்றார்கள்.

அஹோ ஏஷாம் வரம் ஜந்ம ஸர்வ ப்ராண்யுபஜீவநம் । ஸுஜநஸ்யேவ யேஷாம் வை விமுகா யாந்தி நார்திநஃ

அவர்களின் பிறப்பு எவ்வளவு பாக்கியமானது! எல்லா உயிர்களும் அவர்களால் வாழ்கின்றன. உண்மையில் நல்லவர்கள் போல, தங்களை நாடி வரும் யாரையும் அவர்கள் திருப்பி அனுப்புவதில்லை.

பத்ரபுஷ்பபலச்சாயா மூலவல்கலதாருபிஃ । கந்தநிர்யாஸபஸ்மாஸ்தி தோக்மைஃ காமாந் விதந்வதே

இலை, பூ, பழம், நிழல், வேர், பட்டை, மரம், மணமுள்ள பிசு, சாறு, சாம்பல், எலும்பு ஆகியவற்றால் அவர்கள் ஆசைகளை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

ஏதாவத் ஜந்மஸாபல்யம் தேஹிநாமிஹ தேஹிஷு । ப்ராணைரர்தைர்தியா வாசா ஶ்ரேய ஏவாசரேத் ஸதா

உடல் பெற்றவர்களுக்கு பிறப்பின் உண்மையான பயன் இதுவே: உயிராலும், செல்வத்தாலும், அறிவாலும், வார்த்தையாலும் எப்போதும் உயர்ந்த நன்மை செய்வதே வேண்டும்.

இதி ப்ரவாலஸ்தபக பலபுஷ்பதலோத்கரைஃ । தரூணாம் நம்ரஶாகாநாம் மத்யதோ யமுநாம் கதஃ

புது கிளைகள், கொத்துகள், பழங்கள், பூக்கள், இலைகளால் சுமந்து, வளைந்து நிற்கும் மரக்கிளைகளுக்குள் நுழைந்து, யமுனை நதியின் நடுவில் சென்றார்கள்.

தத்ர காஃ பாயயித்வாபஃ ஸும்ரு'ஷ்டாஃ ஶீதலாஃ ஶிவாஃ । ததோ ந்ரு'ப ஸ்வயம் கோபாஃ காமம் ஸ்வாது பபுர்ஜலம்

அங்கே, அரசே, பசுக்களுக்கு தூய, குளிர்ந்த, நல்ல நீரை குடிக்கவைத்து, பசுக்களை மேய்க்கும் இளைஞர்கள் தாமும் விருப்பப்படி அந்த இனிய நீரை குடித்தார்கள்.

தஸ்யா உபவநே காமம் சாரயந்தஃ பஶூந் ந்ரு'ப । க்ரு'ஷ்ணராமௌ உவுபாகம்ய க்ஷுதார்தா இதமப்ரவந்

அவள் தோட்டங்களில், பசுக்கள் விரும்பும் போல் மேய்ந்தபோது, கிருஷ்ணரும் ராமரும் அருகில் வந்தார்கள்; பசுக்களை மேய்க்கும் இளைஞர்கள் பசிக்கையில் இவ்வாறு கூறினார்கள்:

விஷயாபிநிவேஶேந நாத்மாநம் யத்ஸ்மரேத்புநஃ। ஜந்தோர்வை கஸ்யசித்தேதோர்ம்ரு'த்யுரத்யந்தவிஸ்ம்ரு'திஃ

உணர்ச்சிப் பொருள்களில் மூழ்கியதால், உயிரினம் தன்னை மறுபடியும் நினைவுகூர முடியாது; ஏதேனும் காரணத்தால், மரணம் என்பது முற்றிலும் மறப்பாகும்.

ஜந்ம த்வாத்மதயா பும்ஸஃ ஸர்வபாவேந பூரித। விஷயஸ்வீக்ரு'திம் ப்ராஹுர்யதா ஸ்வப்நமநோரதஃ

ஒருவன் தன்னை முழுமையாக உணர்ந்தாலும், பிறப்பு என்பது உணர்ச்சிப் பொருள்களை ஏற்கும் நிலைதான்; அது கனவு போலவும், கற்பனை போலவும் சொல்லப்படுகிறது.

ஸ்வப்நம் மநோரதம் சேத்தம் ப்ராக்தநம் ந ஸ்மரத்யஸௌ। தத்ர பூர்வமிவாத்மாநமபூர்வம் சாநுபஶ்யதி

முன்பு கண்ட கனவு, கற்பனையை நினைவுகூர முடியாதது போலவே, அந்த நிலையில் தன்னைப் பழையவனாக அல்லாமல், புதிதாகவே காண்கிறான்.

இந்த்ரியாயநஸ்ரு'ஷ்ட்யேதம் த்ரைவித்யம் பாதி வஸ்துநி। பஹிரந்தர்பிதாஹேதுர்ஜநோऽஸஜ்ஜநக்ரு'த்யதா

இந்த உலகில், உணர்வுகள், அவற்றின் பொருட்கள், மனம் என்ற மூன்று வகை தோற்றங்கள் தோன்றுகின்றன; உள்ளும் புறமும் என்ற வேறுபாடு மனிதர்களால் உருவாகிறது, நல்லவரும் கெட்டவரும் செய்யும் செயல்போல்.

நித்யதா ஹ்யங்க பூதாநி பவந்தி ந பவந்தி ச। காலேநாலக்ஷ்யவேகேந ஸூக்ஷ்மத்வாத்தந்ந த்ரு'ஶ்யதே

அன்புள்ளவரே, உயிர்கள் எப்போதும் தோன்றி மறைந்துகொண்டு இருக்கின்றன; காலத்தின் கணிக்க முடியாத வேகத்தாலும், அதனுடைய நுண்ணிய தன்மையாலும், இது காணப்படுவதில்லை.

யதார்சிஷாம் ஸ்ரோதஸாம் ச பலாநாம் வா வநஸ்பதேஃ। ததைவ ஸர்வபூதாநாம் வயோऽவஸ்தாதயஃ க்ரு'தாஃ

எப்படி தீயின் ஜ்வாலைகள், ஆறுகளின் ஓட்டம், மரத்தின் பழங்கள் தோன்றுகின்றனவோ, அதுபோல எல்லா உயிர்களின் வயது, நிலைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஸோऽயம் தீபோऽர்சிஷாம் யத்வத்ஸ்ரோதஸாம் ததிதம் ஜலம்। ஸோऽயம் புமாநிதி ந்ரு'ணாம் ம்ரு'ஷா கீர்தீர்ம்ரு'ஷாயுஷாம்

இந்த விளக்கை ஜ்வாலையாக, இந்த நீரை ஓடையாக, இந்த மனிதனை மனிதராக அழைப்பது போலவே, இந்த வார்த்தைகளும், நீடிக்கும் ஆயுளும் உண்மையல்ல.

மா ஸ்வஸ்ய கர்மபீஜேந ஜாயதே ஸோऽப்யயம் புமாந்। ம்ரியதே வாமரோ ப்ராந்த்யா யதாக்நிர்தாருஸம்யுதஃ

தன் செயல்களின் விதையால் இந்த மனிதன் பிறக்கிறான் என்றும், உண்மையில் இறக்கிறான் என்றும் நினைக்க வேண்டாம்; அது மாயைதான், மரத்தில் தீ எழுந்து மறைவதைப் போல்.

நிஷேககர்பஜந்மாநி பால்யகௌமாரயௌவநம்। வயோமத்யம் ஜரா ம்ரு'த்யுரித்யவஸ்தாஸ்தநோர்நவ

கருவுறுதல், கருவில் வளர்தல், பிறப்பு, குழந்தை பருவம், சிறுவயது, இளமை, நடு வயது, முதுமை, மரணம் — இவை உடலின் ஒன்பது நிலைகள்.

ஏதா மநோரதமயீர்ஹாந்யஸ்யோச்சாவசாஸ்தநூஃ। குணஸங்காதுபாதத்தே க்வசித்கஶ்சிஜ்ஜஹாதி ச

இந்த உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் ஆன உடல்கள் எல்லாம் மனக்கற்பனையால் உருவானவை; குணங்களோடு சேர்ந்ததால் ஒருவருக்கு கிடைக்கின்றன, சில சமயங்களில் விட்டுவிடப்படுகின்றன.

ஆத்மநஃ பித்ரு'புத்ராப்யாமநுமேயௌ பவாப்யயௌ। ந பவாப்யயவஸ்தூநாமபிஜ்ஞோ த்வயலக்ஷணஃ

ஆன்மாவின் தோற்றமும் மறையும், தந்தை மகன் மூலமாக ஊகிக்கப்படுகிறது; ஆனால் தோன்றி மறையும் பொருள்களின் உண்மையை அறிந்தவன் இரண்டிலும் அடையாளம் காணப்படமாட்டான்.

தரோர்பீஜவிபாகாப்யாம் யோ வித்வாஞ்ஜந்மஸம்யமௌ। தரோர்விலக்ஷணோ த்ரஷ்டா ஏவம் த்ரஷ்டா தநோஃ ப்ரு'தக்

மரத்தின் விதையும் பழமும் அதன் தோற்றம், அழிவு என்பதைக் கண்டும், அறிந்தவனுக்கு அது தனியாக இருப்பதைப் போல, உடலைக் காண்பவனும் தனியாக இருக்கிறான்.