ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஶ்யாமஸுந்தர தே தாஸ்யஃ கரவாம தவோதிதம் । தேஹி வாஸாம்ஸி தர்மஜ்ஞ நோ சேத் ராஜ்ஞே ப்ருவாம ஹே

ஶ்யாமசுந்தரா, நாங்கள் உன் பணியாளர்கள், நீ சொல்வதைக் கேட்போம்; தர்மத்தை அறிந்தவனே, எங்கள் உடைகளைத் தாராய், இல்லையெனில் அரசரிடம் புகார் செய்வோம்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச । பவத்யோ யதி மே தாஸ்யோ மயோக்தம் வா கரிஷ்யத । அத்ராகத்ய ஸ்வவாஸாம்ஸி ப்ரதீச்சந்து ஶுசிஸ்மிதாஃ

பகவான் கூறினார்: நீங்கள் என் பணியாளர்கள் என உண்மையில் எண்ணினால், நான் சொன்னதைச் செய்வீர்கள் என்றால், இந்த நற்குணமுள்ள புனிதமான முகமுடைய பெண்கள் இங்கு வந்து தங்கள் உடைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளட்டும்.

ததோ ஜலாஶயாத் ஸர்வா தாரிகாஃ ஶீதவேபிதாஃ । பாணிப்யாம் யோநிமாச்சாத்ய ப்ரோத்தேருஃ ஶீதகர்ஶிதாஃ

பின்னர் எல்லா பெண்களும் குளிரால் நடுங்கி, தங்கள் உடலைக் கைகளால் மறைத்துக்கொண்டு, குளிரால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு நீரிலிருந்து வெளியே வந்தார்கள்.

பகவாநாஹதா வீக்ஷ்ய ஶுத்த பாவப்ரஸாதிதஃ । ஸ்கந்தே நிதாய வாஸாம்ஸி ப்ரீதஃ ப்ரோவாச ஸஸ்மிதம்

அவர்கள் துயரத்தில் இருப்பதைப் பார்த்த பகவான், அவர்களின் தூய்மைமிக்க பக்தியால் மகிழ்ந்து, அவர்களுடைய உடைகளைத் தன் தோளில் வைத்துக் கொண்டு, சிரித்தபடி அன்புடன் பேசினார்.

( மிஶ்ர ) யூயம் விவஸ்த்ரா யதபோ த்ரு'தவ்ரதா வ்யகாஹதைதத் தது தேவஹேலநம் । பத்த்வாஞ்ஜலிம் மூர்த்ந்யபநுத்தயேம்ऽஹஸஃ க்ரு'த்வா நமோऽதோ வஸநம் ப்ரக்ரு'ஹ்யதாம்

நீங்கள் விரதம் மேற்கொண்டு, உடை இல்லாமல் நீரில் இறங்கியது தேவர்களுக்கு குற்றமாகும். அந்த குற்றம் நீங்க, கைகூப்பி தலையை வணங்குங்கள்; பிறகு உங்கள் உடைகளை எடுத்துக்கொண்டு அணியுங்கள்.

( இம்த்ரவம்ஶா ) இத்யச்யுதேநாபிஹிதம் வ்ரஜாபலா மத்வா விவஸ்த்ராப்லவநம் வ்ரதச்யுதிம் । தத்பூர்திகாமாஸ்ததஶேஷகர்மணாம் ஸாக்ஷாத்க்ரு'தம் நேமுரவத்யம்ரு'க் யதஃ

அச்யுதன் இப்படிச் சொன்னதை கேட்ட வ்ரஜாவின் பெண்கள், உடை இல்லாமல் நீராடியது விரதத்துக்கு குறை என்று புரிந்துகொண்டார்கள். தாங்கள் விரும்பியது நிறைவேற வேண்டும் என்பதால், அவரால் நேரடியாக ஆணையிடப்பட்டதால் இது குற்றமில்லை என்று ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

( அநுஷ்டுப் ) தாஸ்ததாவநதா த்ரு'ஷ்ட்வா பகவாந் தேவகீஸுதஃ । வாஸாம்ஸி தாப்யஃ ப்ராயச்சத் கருணஸ்தேந தோஷிதஃ

அவர்கள் இப்படிப் பணிவுடன் வணங்கியதைப் பார்த்த தேவகியின் மகன் பகவான், இரக்கம் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களுக்குத் தங்கள் உடைகளைத் திருப்பிக் கொடுத்தார்.

( மிஶ்ர ) த்ரு'டம் ப்ரலப்தாஸ்த்ரபயா ச ஹாபிதாஃ ப்ரஸ்தோபிதாஃ க்ரீடநவச்ச காரிதாஃ । வஸ்த்ராணி சைவாபஹ்ரு'தாந்யதாப்யமும் தா நாப்யஸூயந் ப்ரியஸங்‌கநிர்வ்ரு'தாஃ

அவர்கள் பலமாக கிண்டலடிக்கப்பட்டும், வெட்கத்தால் தளர்ந்தும், விளையாட்டாக நடத்தப்பட்டும், உடைகள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டும் இருந்தபோதும், அவர்களுக்குப் பிடித்தவரின் அருகில் இருப்பதில் ஆனந்தம் அடைந்ததால், அவரை வெறுத்து நினைக்கவில்லை.

( அநுஷ்டுப் ) பரிதாய ஸ்வவாஸாம்ஸி ப்ரேஷ்டஸங்‌கமஸஜ்ஜிதாஃ । க்ரு'ஹீதசித்தா நோ சேலுஃ தஸ்மிந் லஜ்ஜாயிதேக்ஷணாஃ

தங்கள் உடைகளை அணிந்த பிறகு, மனம் முழுவதும் பிரியமானவரைச் சந்திக்க விரும்பி, வெட்கத்தால் கண்கள் கீழே பார்த்தபடி, அந்த இடத்தை விட்டு அவர்கள் செல்லவில்லை.

தாஸாம் விஜ்ஞாய பகவாந் ஸ்வபாதஸ்பர்ஶகாம்யயா । த்ரு'தவ்ரதாநாம் ஸங்‌கல்பம் ஆஹ தாமோதரோऽபலாஃ

அவர்கள் தன் பாதங்களைத் தொட விரும்புவதை உணர்ந்த பகவான் தாமோதரன், விரதம் மேற்கொண்ட அந்த பெண்களிடம் அவர்களது எண்ணத்தைப் பற்றி பேசினார்.

ஸங்‌கல்போ விதிதஃ ஸாத்வ்யோ பவதீநாம் மதர்சநம் । மயாநுமோதிதஃ ஸோऽஸௌ ஸத்யோ பவிதுமர்ஹதி

நல்லவர்களே, நீங்கள் என்னை வழிபட விரும்பிய எண்ணம் எனக்குத் தெரியும். அதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; அது நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

ந மய்யாவேஶிததியாம் காமஃ காமாய கல்பதே । பர்ஜிதா க்வதிதா தாநா ப்ராயோ பீஜாய நேஶதே

என் மீது மனதை நிலைநிறுத்தியவர்களுக்கு, ஆசை காமமாக மாறாது; எப்படிப் பொரித்தும், வெந்தும் போன தானியங்கள் பெரும்பாலும் முளைக்காதோ, அதுபோல்.

யாதாபலா வ்ரஜம் ஸித்தா மயேமா ரம்ஸ்யதா க்ஷபாஃ । யதுத்திஶ்ய வ்ரதமிதம் சேருரார்யார்சநம் ஸதீஃ

பெண்களே, இப்போது நீங்கள் விரதத்தை நிறைவேற்றியவர்களாக வ்ரஜாவுக்கு செல்லுங்கள். வரும் இரவுகளில், நீங்கள் என்னுடன் மகிழ்வீர்கள்; ஏனெனில் இந்த விரதம் என்னை வழிபடவே நீங்கள் செய்தது.

ஶ்ரீஶுக உவாச । இத்யாதிஷ்டா பகவதா லப்தகாமாஃ குமாரிகாஃ । த்யாயந்த்யஸ்தத் பதாம்போஜம் க்ரு'ச்ச்ராத் நிர்விவிஶுர்வ்ரஜம்

ஶுகர் கூறினார்: இப்படிப் பகவான் உத்தரவிட்டபின், தங்கள் விருப்பம் நிறைவேறிய அந்த பெண்கள், தன் திருவடிகளை மனதில் நினைத்து, மிகுந்த சிரமத்துடன் வ்ரஜாவுக்கு திரும்பினார்கள்.

அத கோபைஃ பரிவ்ரு'தோ பகவாந் தேவகீஸுதஃ । வ்ரு'ந்தாவநாத் கதோ தூரம் சாரயந் காஃ ஸஹாக்ரஜஃ

பின்னர், கோபர்களால் சூழப்பட்ட தேவகியின் மகன் பகவான், தன் அண்ணனுடன் சேர்ந்து, வ்ரந்தாவனத்தை விட்டு தொலைவில் மாடுகளை மேய்த்தார்.

நிதகார்காதபே திக்மே சாயாபிஃ ஸ்வாபிராத்மநஃ । ஆதபத்ராயிதாந் வீக்ஷ்ய த்ருமாநாஹ வ்ரஜௌகஸஃ

வெயிலின் கடும் சூட்டிலிருந்து தங்களைத் தானே குடைபோல் காப்பாற்ற மரங்கள் நிழல் கொடுப்பதைப் பார்த்து, அவர் வ்ரஜாவின் மக்களிடம் பேசினார்.

ஹே ஸ்தோகக்ரு'ஷ்ண ஹே அம்ஶோ ஶ்ரீதாமந் ஸுபலார்ஜுந । விஶாலர்ஷப தேஜஸ்விந் தேவப்ரஸ்த வரூதப

ஸ்தோககிருஷ்ணா, அம்‌ஷு, ஶ்ரீதாமா, சுபலா, அர்ஜுனா, விஶாலா, ரிஷபா, தேஜஸ்வி, தேவப்ரஸ்தா, வரூதபா!

பஶ்யதைதாந் மஹாபாகாந் பரார்தைகாந்தஜீவிதாந் । வாதவர்ஷாதபஹிமாந் ஸஹந்தோ வாரயந்தி நஃ

இந்த மகானுபாவிகளைப் பாருங்கள்; அவர்கள் பிறருக்காக மட்டுமே வாழ்கிறார்கள். காற்று, மழை, வெயில், குளிர் ஆகியவற்றை தாங்கி, நம்மை பாதுகாக்கின்றார்கள்.

அஹோ ஏஷாம் வரம் ஜந்ம ஸர்வ ப்ராண்யுபஜீவநம் । ஸுஜநஸ்யேவ யேஷாம் வை விமுகா யாந்தி நார்திநஃ

அவர்களின் பிறப்பு எவ்வளவு பாக்கியமானது! எல்லா உயிர்களும் அவர்களால் வாழ்கின்றன. உண்மையில் நல்லவர்கள் போல, தங்களை நாடி வரும் யாரையும் அவர்கள் திருப்பி அனுப்புவதில்லை.

பத்ரபுஷ்பபலச்சாயா மூலவல்கலதாருபிஃ । கந்தநிர்யாஸபஸ்மாஸ்தி தோக்மைஃ காமாந் விதந்வதே

இலை, பூ, பழம், நிழல், வேர், பட்டை, மரம், மணமுள்ள பிசு, சாறு, சாம்பல், எலும்பு ஆகியவற்றால் அவர்கள் ஆசைகளை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

ஏதாவத் ஜந்மஸாபல்யம் தேஹிநாமிஹ தேஹிஷு । ப்ராணைரர்தைர்தியா வாசா ஶ்ரேய ஏவாசரேத் ஸதா

உடல் பெற்றவர்களுக்கு பிறப்பின் உண்மையான பயன் இதுவே: உயிராலும், செல்வத்தாலும், அறிவாலும், வார்த்தையாலும் எப்போதும் உயர்ந்த நன்மை செய்வதே வேண்டும்.

இதி ப்ரவாலஸ்தபக பலபுஷ்பதலோத்கரைஃ । தரூணாம் நம்ரஶாகாநாம் மத்யதோ யமுநாம் கதஃ

புது கிளைகள், கொத்துகள், பழங்கள், பூக்கள், இலைகளால் சுமந்து, வளைந்து நிற்கும் மரக்கிளைகளுக்குள் நுழைந்து, யமுனை நதியின் நடுவில் சென்றார்கள்.

தத்ர காஃ பாயயித்வாபஃ ஸும்ரு'ஷ்டாஃ ஶீதலாஃ ஶிவாஃ । ததோ ந்ரு'ப ஸ்வயம் கோபாஃ காமம் ஸ்வாது பபுர்ஜலம்

அங்கே, அரசே, பசுக்களுக்கு தூய, குளிர்ந்த, நல்ல நீரை குடிக்கவைத்து, பசுக்களை மேய்க்கும் இளைஞர்கள் தாமும் விருப்பப்படி அந்த இனிய நீரை குடித்தார்கள்.

தஸ்யா உபவநே காமம் சாரயந்தஃ பஶூந் ந்ரு'ப । க்ரு'ஷ்ணராமௌ உவுபாகம்ய க்ஷுதார்தா இதமப்ரவந்

அவள் தோட்டங்களில், பசுக்கள் விரும்பும் போல் மேய்ந்தபோது, கிருஷ்ணரும் ராமரும் அருகில் வந்தார்கள்; பசுக்களை மேய்க்கும் இளைஞர்கள் பசிக்கையில் இவ்வாறு கூறினார்கள்:

விஷயாபிநிவேஶேந நாத்மாநம் யத்ஸ்மரேத்புநஃ। ஜந்தோர்வை கஸ்யசித்தேதோர்ம்ரு'த்யுரத்யந்தவிஸ்ம்ரு'திஃ

உணர்ச்சிப் பொருள்களில் மூழ்கியதால், உயிரினம் தன்னை மறுபடியும் நினைவுகூர முடியாது; ஏதேனும் காரணத்தால், மரணம் என்பது முற்றிலும் மறப்பாகும்.

ஜந்ம த்வாத்மதயா பும்ஸஃ ஸர்வபாவேந பூரித। விஷயஸ்வீக்ரு'திம் ப்ராஹுர்யதா ஸ்வப்நமநோரதஃ

ஒருவன் தன்னை முழுமையாக உணர்ந்தாலும், பிறப்பு என்பது உணர்ச்சிப் பொருள்களை ஏற்கும் நிலைதான்; அது கனவு போலவும், கற்பனை போலவும் சொல்லப்படுகிறது.

ஸ்வப்நம் மநோரதம் சேத்தம் ப்ராக்தநம் ந ஸ்மரத்யஸௌ। தத்ர பூர்வமிவாத்மாநமபூர்வம் சாநுபஶ்யதி

முன்பு கண்ட கனவு, கற்பனையை நினைவுகூர முடியாதது போலவே, அந்த நிலையில் தன்னைப் பழையவனாக அல்லாமல், புதிதாகவே காண்கிறான்.

இந்த்ரியாயநஸ்ரு'ஷ்ட்யேதம் த்ரைவித்யம் பாதி வஸ்துநி। பஹிரந்தர்பிதாஹேதுர்ஜநோऽஸஜ்ஜநக்ரு'த்யதா

இந்த உலகில், உணர்வுகள், அவற்றின் பொருட்கள், மனம் என்ற மூன்று வகை தோற்றங்கள் தோன்றுகின்றன; உள்ளும் புறமும் என்ற வேறுபாடு மனிதர்களால் உருவாகிறது, நல்லவரும் கெட்டவரும் செய்யும் செயல்போல்.

நித்யதா ஹ்யங்க பூதாநி பவந்தி ந பவந்தி ச। காலேநாலக்ஷ்யவேகேந ஸூக்ஷ்மத்வாத்தந்ந த்ரு'ஶ்யதே

அன்புள்ளவரே, உயிர்கள் எப்போதும் தோன்றி மறைந்துகொண்டு இருக்கின்றன; காலத்தின் கணிக்க முடியாத வேகத்தாலும், அதனுடைய நுண்ணிய தன்மையாலும், இது காணப்படுவதில்லை.