ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ஏகவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் இருபத்தொன்றாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

விஷயாபிநிவேஶேந நாத்மாநம் வேத நாபரம்। வ்ரு'க்ஷ ஜீவிகயா ஜீவந்வ்யர்தம் பஸ்த்ரேவ யஃ ஶ்வஸந்

உணர்வுப்பொருள்களில் மூழ்கியவன் தன்னை அறியமாட்டான், உயர்ந்ததை அறியமாட்டான்; மரத்தூளி போல வெறும் மூச்சை மட்டும் இழுத்து உயிர்வாழும் அவன் வாழ்க்கை வீணாகும்.

பலஶ்ருதிரியம் ந்ரூ'ணாம் ந ஶ்ரேயோ ரோசநம் பரம்। ஶ்ரேயோவிவக்ஷயா ப்ரோக்தம் யதா பைஷஜ்யரோசநம்

இந்தப் பலன்கள் மக்களுக்கு உயர்ந்த நன்மை அல்ல; மருந்தை இனிப்பாக மாற்றி குடிக்க வைக்கும் போல், மக்களை ஈர்க்கவே இவை கூறப்படுகின்றன.

உத்பத்த்யைவ ஹி காமேஷு ப்ராணேஷு ஸ்வஜநேஷு ச। ஆஸக்தமநஸோ மர்த்யா ஆத்மநோऽநர்தஹேதுஷு

பிறந்ததிலிருந்தே மனிதர்கள் ஆசைகளிலும், உயிரிலும், தங்களுடையவர்களிலும் மனதைப் பிணைத்திருப்பார்கள்; ஆனால் இவைதான் துன்பத்திற்கு காரணம்.

ந தாநவிதுஷஃ ஸ்வார்தம் ப்ராம்யதோ வ்ரு'ஜிநாத்வநி। கதம் யுஞ்ஜ்யாத்புநஸ்தேஷு தாம்ஸ்தமோ விஶதோ புதஃ

தங்கள் உண்மையான நலனை அறியாதவர்கள் துன்ப பாதையில் அலைந்து திரிகின்றனர்; அவர்களை அந்த இருளில் மீண்டும் ஈடுபடுத்த ஒரு ஞானி செய்வானா?

ஏவம் வ்யவஸிதம் கேசிதவிஜ்ஞாய குபுத்தயஃ। பலஶ்ருதிம் குஸுமிதாம் ந வேதஜ்ஞா வதந்தி ஹி

இவ்வாறு, சிலர் அறிவில்லாமல் தவறான எண்ணத்துடன், இந்த மலர்ந்த பலன்களைப் பேசுவதில்லை; வேதத்தை உணர்ந்தவர்கள் அவற்றை புகழ்வதில்லை.

காமிநஃ க்ரு'பணா லுப்தாஃ புஷ்பேஷு பலபுத்தயஃ। அக்நிமுக்தா தூமதாந்தாஃ ஸ்வம் லோகம் ந விதந்தி தே

ஆசை, இரக்கம், பேராசை கொண்டவர்கள், மலர்களில் மனதை வைத்திருப்பவர்கள், தீயை நோக்கி பறக்கும் பட்டாம்பூச்சி போல தங்கள் உண்மையான உலகை அறியாதவர்கள்.

ந தே மாமங்க ஜாநந்தி ஹ்ரு'திஸ்தம் ய இதம் யதஃ। உக்தஶஸ்த்ரா ஹ்யஸுத்ரு'போ யதா நீஹாரசக்ஷுஷஃ

அன்புள்ளவனே, இந்த உலகம் எங்கிருந்து தோன்றுகிறது என்றும், என் உள்ளத்தில் நான் இருப்பதையும் அவர்கள் அறியமாட்டார்கள்; வேத மந்திரங்களாலும், யாகங்களாலும் திருப்தி அடையாதவர்கள், பனிக்குள் பார்வை மங்கும் போல் இருக்கிறார்கள்.

தே மே மதமவிஜ்ஞாய பரோக்ஷம் விஷயாத்மகாஃ। ஹிம்ஸாயாம் யதி ராகஃ ஸ்யாத்யஜ்ஞ ஏவ ந சோதநா

என் மறைபொருளை அறியாமல், உணர்வுப்பொருள்களில் ஈடுபட்டவர்கள், வன்முறையில் ஆசை கொண்டால், அவர்களுக்கு யாகமும் செய்ய வேண்டியதல்ல.

ஹிம்ஸாவிஹாரா ஹ்யாலப்தைஃ பஶுபிஃ ஸ்வஸுகேச்சயா। யஜந்தே தேவதா யஜ்ஞைஃ பித்ரு'பூதபதீந்கலாஃ

வன்முறையால் கிடைத்த மிருகங்களைத் தங்கள் இன்பத்துக்காகவே கொன்று, கடுமையானவர்கள் தேவதைகள், முன்னோர்கள், பூதங்களுக்கு யாகம் செய்கிறார்கள்.

ஸ்வப்நோபமமமும் லோகமஸந்தம் ஶ்ரவணப்ரியம்। ஆஶிஷோ ஹ்ரு'தி ஸங்கல்ப்ய த்யஜந்த்யர்தாந்யதா வணிக்

வணிகர்கள் கனவில் செல்வத்தை நினைத்து உண்மையான பொருளை விட்டுவிடும் போல், அவர்கள் மனதில் அந்த உண்மையில்லாத உலகில் ஆசிகளை நினைத்து, உண்மையான நன்மைகளை விட்டுவிடுகிறார்கள்.

ரஜஃஸத்த்வதமோநிஷ்டா ரஜஃஸத்த்வதமோஜுஷஃ। உபாஸத இந்த்ர முக்யாந்தேவாதீந்ந யதைவ மாம்

ரஜஸ், சத்துவம், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலைத்தவர்கள், அவற்றை விரும்புகிறவர்கள், இந்திரன் முதலான தேவதைகளை வழிபடுகிறார்கள்; ஆனால் என்னை உண்மையில் அறிந்து வழிபடுவதில்லை.

இஷ்ட்வேஹ தேவதா யஜ்ஞைர்கத்வா ரம்ஸ்யாமஹே திவி। தஸ்யாந்த இஹ பூயாஸ்ம மஹாஶாலா மஹாகுலாஃ

இங்கு தேவதைகளை யாகத்தால் வழிபட்ட பிறகு, 'நாம் சொர்க்கத்தில் இன்புறுவோம்' என்று நினைக்கிறார்கள்; அது முடிந்ததும், மீண்டும் இங்கே செல்வமும் உயர்ந்த குடும்பமும் வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள்.

ஏவம் புஷ்பிதயா வாசா வ்யாக்ஷிப்தமநஸாம் ந்ரு'ணாம்। மாநிநாம் சாதிலுப்தாநாம் மத்வார்தாபி ந ரோசதே

இவ்வாறு மலர்ந்த சொற்களால் மனம் சிதறிய, பெருமை கொண்ட, பேராசை உள்ளவர்களுக்கு, என் உபதேசமும் பிடிக்காது.

வேதா ப்ரஹ்மாத்மவிஷயாஸ்த்ரிகாண்டவிஷயா இமே। பரோக்ஷவாதா ரு'ஷயஃ பரோக்ஷம் மம ச ப்ரியம்

இந்த வேதங்கள் மூன்று பகுதிகளாக பிரிந்து, பரமன், ஆத்மா, தேவதைகள் பற்றிப் பேசுகின்றன; முனிவர்கள் மறைபொருளாகவே சொல்வார்கள், எனக்கும் அந்த மறைபொருள் பேசுதல் பிடிக்கும்.

ஶப்தப்ரஹ்ம ஸுதுர்போதம் ப்ராணேந்த்ரியமநோமயம்। அநந்தபாரம் கம்பீரம் துர்விகாஹ்யம் ஸமுத்ரவத்

ஒலி வடிவில் உள்ள பரமாத்மா மிகவும் அரிதாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறான்; அது உயிர், அறிவு, மனம் ஆகியவற்றால் ஆனது; எல்லையில்லாதது, ஆழமானது, கடந்து செல்ல முடியாதது, பெருங்கடலைப் போன்று எளிதில் அறிய முடியாதது.

மயோபப்ரு'ம்ஹிதம் பூம்நா ப்ரஹ்மணாநந்தஶக்திநா। பூதேஷு கோஷரூபேண பிஸேஷூர்ணேவ லக்ஷ்யதே

எனது அளவில்லாத சக்தியால், அந்த பரம்பொருள் எல்லா உயிர்களிலும் ஒலியாக விரிந்துள்ளது; அது தாமரைத் தண்டு உள்ளே இருக்கும் நூலைப்போல், உயிர்களில் ஒலியாய் தெரிகிறது.

யதோர்ணநாபிர்ஹ்ரு'தயாதூர்ணாமுத்வமதே முகாத்। ஆகாஶாத்கோஷவாந்ப்ராணோ மநஸா ஸ்பர்ஶரூபிணா

எப்படி ஒரு சிலந்தி தன் இதயத்திலிருந்து வலைவிட்டு வாயிலாக வெளியே விடுகிறதோ, அதுபோல் உயிர், மனத்தால் தொடும் தன்மை கொண்டு, ஆகாயத்திலிருந்து ஒலியுடன் வெளிப்படுகிறது.

சந்தோமயோऽம்ரு'தமயஃ ஸஹஸ்ரபதவீம் ப்ரபுஃ। ௐகாராத்வ்யஞ்ஜிதஸ்பர்ஶ ஸ்வரோஷ்மாந்தஸ்தபூஷிதாம்

அவன் வெவ்வேறு சந்தங்களாலும், அமிர்தத்தாலும் ஆனவன்; ஆயிரம் பாதைகள் கொண்டவன்; ஓம் என்ற ஒலியிலிருந்து எழும் உயிர், உயிர்க்கொண்டு உள்ளே நிலைபெற்றிருக்கிறது.

விசித்ரபாஷாவிததாம் சந்தோபிஶ்சதுருத்தரைஃ। அநந்தபாராம் ப்ரு'ஹதீம் ஸ்ரு'ஜத்யாக்ஷிபதே ஸ்வயம்

அவன் பல்வேறு மொழிகளில் விரிந்த, நான்கு எழுத்துகள் அதிகரிக்கும் சந்தங்களால் ஆன, எல்லையில்லாத பெரிய மொழியை உருவாக்கி, மீண்டும் தானாகவே அதை அடக்கிக்கொள்கிறான்.

காயத்ர்யுஷ்ணிகநுஷ்டுப்ச ப்ரு'ஹதீ பங்க்திரேவ ச। த்ரிஷ்டுப்ஜகத்யதிச்சந்தோ ஹ்யத்யஷ்ட்யதிஜகத்விராட்

காயத்ரி, உஷ்ணிக், அனுஷ்டுப், ப்ருஹதி, பங்க்தி, த்ரிஷ்டுப், ஜகதி, அதிச்சந்தஸ், அத்யஷ்டி, அதிஜகத், விராட் — இவை சந்தங்கள் ஆகும்.

கிம் விதத்தே கிமாசஷ்டே கிமநூத்ய விகல்பயேத்। இத்யஸ்யா ஹ்ரு'தயம் லோகே நாந்யோ மத்வேத கஶ்சந

இது என்னை நிறுவுகிறது, என்னை விளக்குகிறது, என்னை வேறுபடுத்துகிறது, அல்லது மறுக்கிறது; இந்த உலகில், இதன் உள்ளார்ந்த பொருளை என்னைத் தவிர வேறு யாரும் அறியமுடியாது.

மாம் விதத்தேऽபிதத்தே மாம் விகல்ப்யாபோஹ்யதே த்வஹம்। ஏதாவாந்ஸர்வவேதார்தஃ ஶப்த ஆஸ்தாய மாம் பிதாம் । மாயாமாத்ரமநூத்யாந்தே ப்ரதிஷித்ய ப்ரஸீததி

இது என்னை நிறுவுகிறது, என்னை குறிக்கிறது, என்னை வேறுபடுத்துகிறது, என்னை மறுக்கிறது; வேதங்களின் முழுப் பொருளும் ஒலியின்மீது சார்ந்துள்ளது; அது என்னை வேறுபடுத்தி, மாயையை மட்டும் சொல்லி, இறுதியில் அதை மறுத்து, அருள்புரிகிறது.

ததைவ ஹரிணைஃ க்ரோடைஃ ஶ்வாவித் கவய குஞ்ஜரைஃ । கோபுச்சைஃ ஹரிபிஃ மர்கைஃ நகுலைஃ நாபிபிர்வ்ரு'தம்

அதேபோல், அது மான், களரி, காட்டுநாய், காளை, எருமை, யானை, பசுவின் வால், குரங்கு, கீரி, பாம்பு ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டுள்ளது.

ப்ரவிஶ்ய தத்தீர்தவரம் ஆதிராஜஃ ஸஹாத்மஜஃ । ததர்ஶ முநிமாஸீநம் தஸ்மிந் ஹுதஹுதாஶநம்

அந்த மிக உயர்ந்த தீர்த்தத்திற்குள் நுழைந்த அரசர், தன் மக்களுடன், அங்கு அமர்ந்திருந்த முனிவரையும், வேள்வித் தீயும் பார்த்தான்.

வித்யோதமாநம் வபுஷா தபஸி உக்ரயுஜா சிரம் । நாதிக்ஷாமம் பகவதஃ ஸ்நிக்தாபாங்காவலோகநாத் । தத்வ்யாஹ்ரு'தாம்ரு'தகலா பீயூஷஶ்ரவணேந ச

அவர் தன் அழகிய உருவத்தால் பிரகாசித்தார்; நீண்ட காலம் கடும் தவம் செய்திருந்தாலும், இறைவனின் அன்பான பார்வையாலும், அமுதம் போன்ற வார்த்தைகளை கேட்டதாலும், அதிகமாக சோர்ந்திருக்கவில்லை.

ப்ராம்ஶும் பத்மபலாஶாக்ஷம் ஜடிலம் சீரவாஸஸம் । உபஸம்ஶ்ரித்ய மலிநம் யதார்ஹணம் அஸம்ஸ்க்ரு'தம்

அவர் உயரமானவர், தாமரைப்பூவின் இதழைப் போன்ற கண்கள் கொண்டவர், முடி முடிக்கப்பட்டவர், மரச்சீலை உடுத்தியவர், தவமகிழும் முறையில் தூய்மை இல்லாதவராகவும், அலங்காரம் இல்லாதவராகவும் தோன்றினார்.

அதோடஜமுபாயாதம் ந்ரு'தேவம் ப்ரணதம் புரஃ । ஸபர்யயா பர்யக்ரு'ஹ்ணாத் ப்ரதிநந்த்யாநுரூபயா

பின்னர், அரசன் ஆசிரமத்திற்குள் வந்து முனிவருக்கு வணங்கியபோது, முனிவர் அவரை உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்று, அன்புடன் பேசினார்.

க்ரு'ஹீதார்ஹணமாஸீநம் ஸம்யதம் ப்ரீணயந் முநிஃ । ஸ்மரந் பகவதாதேஶம் இத்யாஹ ஶ்லக்ஷ்ணயா கிரா

முனிவர், அரசரிடம் உரிய மரியாதையை செய்து, அவரை அமர வைத்தார்; இறைவனின் கட்டளையை நினைத்து, இனிய வார்த்தைகளால் மகிழ்வித்தார்.