ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

சூதப்ரவாலபர்ஹஸ்தபக் உத்பலாப்ஜ மாலாநுப்ரு'க்தபரிதாந விசித்ரவேஶௌ । மத்யே விரேஜதுரலம் பஶுபாலகோஷ்ட்யாம் ரங்‌கே யதா நடவரௌ க்வ ச காயமாநௌ

மாம்பழக் கிளைகள், இளம் இலைகள், மயில் இறகுகள், தாமரை, அல்லி மாலைகள், வனப்பூக்கள் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆடைகள் அணிந்த இருவரும், கோபர் கூட்டத்துக்குள் நடன மேடையில் சிறந்த நடனக்காரர்கள் போல், பாடிக்கொண்டே பிரகாசித்தார்கள்.

கோப்யஃ கிமாசரதயம் குஶலம் ஸ்ம வேணுஃ தாமோதராதரஸுதாமபி கோபிகாநாம் । புங்‌க்தே ஸ்வயம் யதவஶிஷ்டரஸம் ஹ்ரதிந்யோ ஹ்ரு'ஷ்யத்த்வசோऽஶ்ரு முமுசுஸ்தரவோ யதாऽऽர்யாஃ

தோழிகளே, இந்த முரலி எவ்வளவு பாக்கியம் பெற்றது! தாமோதரனின் உதட்டிலிருந்து வரும் அமுதத்தை, கோபிகைகள் கூட ஆசைப்படும் அந்த சுவையை, இது மட்டும் அனுபவிக்கிறது. அதன் மீதமுள்ள இனிமையை நதிகள் ருசித்து மகிழ்ந்து, தங்கள் நீர் குலுங்க, மரங்கள் பெரியவர்கள் போல் கண்ணீர் சிந்துகின்றன.

வ்ரு'ந்தாவநம் ஸகி புவோ விதநோதி கீர்திம் யத் தேவகீஸுதபதாம்பு ஜலப்தலக்ஷ்மி । கோவிந்தவேணுமநு மத்தமயூரந்ரு'த்யம் ப்ரேக்ஷ்யாத்ரிஸாந்வவரதாந்யஸமஸ்தஸத்த்வம்

தோழி, வ்ரிந்தாவனம் பூமியில் புகழை பரப்புகிறது; ஏனென்றால் தேவகியின் மகனின் பாத நீர் அதை ஆசீர்வதித்துள்ளது. கோவிந்தன் முரலி வாசிக்க, மயில்கள் ஆவலுடன் ஆடுகின்றன; மலைச்சரிவுகளில் உள்ள எல்லா உயிர்களும் அமைதியாகின்றன.

தந்யாஃ ஸ்ம மூடமதயோऽபி ஹரிண்ய ஏதா யா நந்தநந்தநமுபாத்த விசித்ரவேஶம் । ஆகர்ண்ய வேணுரணிதம் ஸஹக்ரு'ஷ்ணஸாராஃ பூஜாம் ததுர்விரசிதாம் ப்ரணயாவலோகைஃ

நாம் மிகவும் பாக்கியசாலிகள், ஏனென்றால் இந்த எளிய மனம் கொண்ட மான்களும் கூட, வண்ணமயமான ஆடையில் நந்தனின் மகனைப் பார்த்து, தங்கள் கருஞ்சிறு மான்களுடன் முரலியின் ஒலியை கேட்டபோது, அன்பு நிறைந்த பார்வையால் அவனை வழிபடுகின்றன.

க்ரு'ஷ்ணம் நிரீக்ஷ்ய வநிதோத்ஸவரூபஶீலம் ஶ்ருத்வா ச தத்க்வணிதவேணு விவிக்தகீதம் । தேவ்யோ விமாநகதயஃ ஸ்மரநுந்நஸாரா ப்ரஶ்யத் ப்ரஸூநகபரா முமுஹுர்விநீவ்யஃ

கண்ணுக்கு விழாக்கோலம் போல் தோற்றமும் நடப்பும் கொண்ட கிருஷ்ணனைப் பார்த்து, அவன் முரலியின் இனிய தனிப்பட்ட இசையை கேட்டபோது, விண்ணுலக தேவிகள் விமானங்களில், காதலால் மனம் கலங்கி, மலர் மாலைகள் சிதறி, உடைகள் சளைக்க, மயங்கிவிட்டார்கள்.

காவஶ்ச க்ரு'ஷ்ணமுகநிர்கதவேணுகீத பீயூஷமுத்தபிதகர்ணபுடைஃ பிபந்த்யஃ । ஶாவாஃ ஸ்நுதஸ்தநபயஃகவலாஃ ஸ்ம தஸ்துஃ கோவிந்தமாத்மநி த்ரு'ஶாஶ்ருகலாஃ ஸ்ப்ரு'ஶந்த்யஃ

கிருஷ்ணனின் வாயிலிருந்து வரும் முரலி இசை எனும் அமுதத்தை, செவி உயர்த்தி குடிக்கும் பசுக்கள், தங்கள் கன்றுகள் பால் குடிக்கும் போது கூட நிற்க, கண்களில் கண்ணீர் துளிகள் மலர, கோவிந்தனை பார்த்து உள்ளத்தில் அணைத்துக்கொள்கின்றன.

ப்ராயோ பதாம்ப விஹகா முநயோ வநேऽஸ்மிந் க்ரு'ஷ்ணேக்ஷிதம் ததுதிதம் கலவேணுகீதம் । ஆருஹ்ய யே த்ருமபுஜாந் ருசிரப்ரவாலாந் ஶ்ர்ரு'ண்வத்யமீலிதத்ரு'ஶோ விகதாந்யவாசஃ

அம்மா, இந்த காட்டிலுள்ள பறவைகளும் பாக்கியசாலி முனிவர்களே! அழகான கிளைகளில் ஏறி, கிருஷ்ணனின் முரலி இசையை செவிமடுக்க, கண்களை மூடி, மற்ற யாவையும் மறந்து விடுகின்றன.

நத்யஸ்ததா ததுபதார்ய முகுந்தகீதம் ஆவர்தலக்ஷித மநோபவபக்நவேகாஃ । ஆலிங்‌கநஸ்தகிதமூர்மிபுஜைர்முராரேஃ க்ரு'ஹ்ணந்தி பாதயுகலம் கமலோபஹாராஃ

முகுந்தனின் பாடலைக் கேட்ட நதிகள், தங்கள் ஓட்டத்தில் வட்டங்கள் தோன்ற, மனக்காமம் தணிந்து, அலைகளால் அவனை அணைத்து, தாமரை மலர்களை அவன் பாதங்களில் சமர்ப்பிக்கின்றன.

த்ரு'ஷ்ட்வாऽऽதபே வ்ரஜபஶூந் ஸஹ ராமகோபைஃ ஸஞ்சாரயந்தமநு வேணுமுதீரயந்தம் । ப்ரேமப்ரவ்ரு'த்த உதிதஃ குஸுமாவலீபிஃ ஸக்யுர்வ்யதாத் ஸ்வவபுஷாம்புத ஆதபத்ரம்

வ்ரஜ பசுக்கள் ராமனும் கோபர்களும் உடன் வெயிலில் மேய, கிருஷ்ணன் முரலி வாசிக்க, மரங்கள் காதலில் மலர்கள் நிறைந்த கிளைகளை உயர்த்தி, தங்கள் உடலை குடைபோல் விரித்து தோழனை நிழலளிக்கின்றன.

பூர்ணாஃ புலிந்த்ய உருகாயபதாப்ஜராக ஶ்ரீகுங்‌குமேந தயிதாஸ்தநமண்டிதேந । தத்தர்ஶநஸ்மரருஜஸ்த்ரு'ணரூஷிதேந லிம்பந்த்ய ஆநநகுசேஷு ஜஹுஸ்ததாதிம்

பெரும் பாடகர் கிருஷ்ணனின் பாத தாமரை மீது பூசப்பட்ட குங்குமம், தங்கள் காதலர்களின் மார்பில் ஒட்டியதும் புல்களில் இருந்ததும், புலிந்த பெண்கள் தங்கள் முகம் மார்பில் பூசி, அவனைப் பார்த்து எழுந்த காதல் வலியை நீக்கினார்கள்.

ஹந்தாயமத்ரிரபலா ஹரிதாஸவர்யோ யத் ராமக்ரு'ஷ்ணசரணஸ்பரஶப்ரமோதஃ । மாநம் தநோதி ஸஹகோகணயோஸ்தயோர்யத் பாநீயஸூயவஸ கந்தரகந்தமூலைஃ

இந்த மலை, ஹரியின் சேவகர்களில் சிறந்தது; இராமரும் கிருஷ்ணரும் தங்கள் பாதங்களை வைத்து நடந்ததால் மகிழ்ந்து, அவர்களுக்கும், அவர்களுடன் உள்ள பசுக்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும், இங்கு கிடைக்கும் நீர், பசுமை புல், வேர் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து மரியாதை செய்கிறது.

கா கோபகைரநுவநம் நயதோருதார வேணுஸ்வநைஃ கலபதைஸ்தநுப்ரு'த்ஸு ஸக்யஃ । அஸ்பந்தநம் கதிமதாம் புலகஸ்தருணாம் நிர்யோகபாஶக்ரு'த லக்ஷணயோர்விசித்ரம்

இராமரும் கிருஷ்ணரும் பசுக்களைப் பசுக்களோடு காட்டில் அழைத்துச் செல்லும் போது, அவர்களின் இனிய புல்லாங்குழல் இசை எல்லா உயிர்களையும் கவர்கிறது; அசையும் உயிர்கள் கூட அசையாமல் நிற்கின்றன, மரங்கள் ஆனந்தத்தில் சிலிர்க்கின்றன, அவற்றின் கட்டுப்பாடுகள் விலகி வியப்பில் நிற்கின்றன.

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம்விதா பகவதோ யா வ்ரு'ந்தாவநசாரிணஃ । வர்ணயந்த்யோ மிதோ கோப்யஃ க்ரீடாஸ்தந்மயதாம் யயுஃ

இவ்வாறு வ்ரிந்தாவனத்தில் திருவிளையாடும் பகவானின் கதைகளை ஒருவருடன் ஒருவர் விவரித்துக் கொண்டபோது, கோபிகள் அந்த விளையாட்டில் முழுமையாக மூழ்கினர்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ஏகவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் இருபத்தொன்றாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

விஷயாபிநிவேஶேந நாத்மாநம் வேத நாபரம்। வ்ரு'க்ஷ ஜீவிகயா ஜீவந்வ்யர்தம் பஸ்த்ரேவ யஃ ஶ்வஸந்

உணர்வுப்பொருள்களில் மூழ்கியவன் தன்னை அறியமாட்டான், உயர்ந்ததை அறியமாட்டான்; மரத்தூளி போல வெறும் மூச்சை மட்டும் இழுத்து உயிர்வாழும் அவன் வாழ்க்கை வீணாகும்.

பலஶ்ருதிரியம் ந்ரூ'ணாம் ந ஶ்ரேயோ ரோசநம் பரம்। ஶ்ரேயோவிவக்ஷயா ப்ரோக்தம் யதா பைஷஜ்யரோசநம்

இந்தப் பலன்கள் மக்களுக்கு உயர்ந்த நன்மை அல்ல; மருந்தை இனிப்பாக மாற்றி குடிக்க வைக்கும் போல், மக்களை ஈர்க்கவே இவை கூறப்படுகின்றன.

உத்பத்த்யைவ ஹி காமேஷு ப்ராணேஷு ஸ்வஜநேஷு ச। ஆஸக்தமநஸோ மர்த்யா ஆத்மநோऽநர்தஹேதுஷு

பிறந்ததிலிருந்தே மனிதர்கள் ஆசைகளிலும், உயிரிலும், தங்களுடையவர்களிலும் மனதைப் பிணைத்திருப்பார்கள்; ஆனால் இவைதான் துன்பத்திற்கு காரணம்.

ந தாநவிதுஷஃ ஸ்வார்தம் ப்ராம்யதோ வ்ரு'ஜிநாத்வநி। கதம் யுஞ்ஜ்யாத்புநஸ்தேஷு தாம்ஸ்தமோ விஶதோ புதஃ

தங்கள் உண்மையான நலனை அறியாதவர்கள் துன்ப பாதையில் அலைந்து திரிகின்றனர்; அவர்களை அந்த இருளில் மீண்டும் ஈடுபடுத்த ஒரு ஞானி செய்வானா?

ஏவம் வ்யவஸிதம் கேசிதவிஜ்ஞாய குபுத்தயஃ। பலஶ்ருதிம் குஸுமிதாம் ந வேதஜ்ஞா வதந்தி ஹி

இவ்வாறு, சிலர் அறிவில்லாமல் தவறான எண்ணத்துடன், இந்த மலர்ந்த பலன்களைப் பேசுவதில்லை; வேதத்தை உணர்ந்தவர்கள் அவற்றை புகழ்வதில்லை.

காமிநஃ க்ரு'பணா லுப்தாஃ புஷ்பேஷு பலபுத்தயஃ। அக்நிமுக்தா தூமதாந்தாஃ ஸ்வம் லோகம் ந விதந்தி தே

ஆசை, இரக்கம், பேராசை கொண்டவர்கள், மலர்களில் மனதை வைத்திருப்பவர்கள், தீயை நோக்கி பறக்கும் பட்டாம்பூச்சி போல தங்கள் உண்மையான உலகை அறியாதவர்கள்.

ந தே மாமங்க ஜாநந்தி ஹ்ரு'திஸ்தம் ய இதம் யதஃ। உக்தஶஸ்த்ரா ஹ்யஸுத்ரு'போ யதா நீஹாரசக்ஷுஷஃ

அன்புள்ளவனே, இந்த உலகம் எங்கிருந்து தோன்றுகிறது என்றும், என் உள்ளத்தில் நான் இருப்பதையும் அவர்கள் அறியமாட்டார்கள்; வேத மந்திரங்களாலும், யாகங்களாலும் திருப்தி அடையாதவர்கள், பனிக்குள் பார்வை மங்கும் போல் இருக்கிறார்கள்.

தே மே மதமவிஜ்ஞாய பரோக்ஷம் விஷயாத்மகாஃ। ஹிம்ஸாயாம் யதி ராகஃ ஸ்யாத்யஜ்ஞ ஏவ ந சோதநா

என் மறைபொருளை அறியாமல், உணர்வுப்பொருள்களில் ஈடுபட்டவர்கள், வன்முறையில் ஆசை கொண்டால், அவர்களுக்கு யாகமும் செய்ய வேண்டியதல்ல.

ஹிம்ஸாவிஹாரா ஹ்யாலப்தைஃ பஶுபிஃ ஸ்வஸுகேச்சயா। யஜந்தே தேவதா யஜ்ஞைஃ பித்ரு'பூதபதீந்கலாஃ

வன்முறையால் கிடைத்த மிருகங்களைத் தங்கள் இன்பத்துக்காகவே கொன்று, கடுமையானவர்கள் தேவதைகள், முன்னோர்கள், பூதங்களுக்கு யாகம் செய்கிறார்கள்.

ஸ்வப்நோபமமமும் லோகமஸந்தம் ஶ்ரவணப்ரியம்। ஆஶிஷோ ஹ்ரு'தி ஸங்கல்ப்ய த்யஜந்த்யர்தாந்யதா வணிக்

வணிகர்கள் கனவில் செல்வத்தை நினைத்து உண்மையான பொருளை விட்டுவிடும் போல், அவர்கள் மனதில் அந்த உண்மையில்லாத உலகில் ஆசிகளை நினைத்து, உண்மையான நன்மைகளை விட்டுவிடுகிறார்கள்.

ரஜஃஸத்த்வதமோநிஷ்டா ரஜஃஸத்த்வதமோஜுஷஃ। உபாஸத இந்த்ர முக்யாந்தேவாதீந்ந யதைவ மாம்

ரஜஸ், சத்துவம், தமஸ் ஆகிய குணங்களில் நிலைத்தவர்கள், அவற்றை விரும்புகிறவர்கள், இந்திரன் முதலான தேவதைகளை வழிபடுகிறார்கள்; ஆனால் என்னை உண்மையில் அறிந்து வழிபடுவதில்லை.

இஷ்ட்வேஹ தேவதா யஜ்ஞைர்கத்வா ரம்ஸ்யாமஹே திவி। தஸ்யாந்த இஹ பூயாஸ்ம மஹாஶாலா மஹாகுலாஃ

இங்கு தேவதைகளை யாகத்தால் வழிபட்ட பிறகு, 'நாம் சொர்க்கத்தில் இன்புறுவோம்' என்று நினைக்கிறார்கள்; அது முடிந்ததும், மீண்டும் இங்கே செல்வமும் உயர்ந்த குடும்பமும் வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள்.

ஏவம் புஷ்பிதயா வாசா வ்யாக்ஷிப்தமநஸாம் ந்ரு'ணாம்। மாநிநாம் சாதிலுப்தாநாம் மத்வார்தாபி ந ரோசதே

இவ்வாறு மலர்ந்த சொற்களால் மனம் சிதறிய, பெருமை கொண்ட, பேராசை உள்ளவர்களுக்கு, என் உபதேசமும் பிடிக்காது.

வேதா ப்ரஹ்மாத்மவிஷயாஸ்த்ரிகாண்டவிஷயா இமே। பரோக்ஷவாதா ரு'ஷயஃ பரோக்ஷம் மம ச ப்ரியம்

இந்த வேதங்கள் மூன்று பகுதிகளாக பிரிந்து, பரமன், ஆத்மா, தேவதைகள் பற்றிப் பேசுகின்றன; முனிவர்கள் மறைபொருளாகவே சொல்வார்கள், எனக்கும் அந்த மறைபொருள் பேசுதல் பிடிக்கும்.

ஶப்தப்ரஹ்ம ஸுதுர்போதம் ப்ராணேந்த்ரியமநோமயம்। அநந்தபாரம் கம்பீரம் துர்விகாஹ்யம் ஸமுத்ரவத்

ஒலி வடிவில் உள்ள பரமாத்மா மிகவும் அரிதாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறான்; அது உயிர், அறிவு, மனம் ஆகியவற்றால் ஆனது; எல்லையில்லாதது, ஆழமானது, கடந்து செல்ல முடியாதது, பெருங்கடலைப் போன்று எளிதில் அறிய முடியாதது.