ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

உதஹ்ரு'ஷ்யந் வாரிஜாநி ஸூர்யோத்தாநே குமுத்‌ விநா । ராஜ்ஞா து நிர்பயா லோகா யதா தஸ்யூந் விநா ந்ரு'ப

சூரியன் எழுந்தபோது தாமரைகள் மகிழ்ந்தன, ஆனால் இரவில் மலரும் குமுதம் அல்ல; அதுபோல் நல்ல அரசர் இருக்கும்போது மக்கள் பயமில்லாமல் இருப்பார்கள், கொள்ளையர்கள் இருந்தால் அல்ல.

புரக்ராமேஷ்வாக்ரயணைஃ இந்த்ரியைஶ்ச மஹோத்ஸவைஃ । பபௌ பூஃ பக்வஸஸ்யாட்யா கலாப்யாம் நிதராம் ஹரேஃ

நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும், திருவிழாக்களும், இன்பம் தரும் உணர்ச்சிகளும் நிறைந்திருந்தன; ஹரியின் அருளால் பூமி பூரணமான பயிர்களால் பிரகாசித்தது.

வணிங்‌முநி ந்ரு'பஸ்நாதா நிர்கம்யார்தாந் ப்ரபேதிரே । வர்ஷருத்தா யதா ஸித்தாஃ ஸ்வபிண்டாந் கால ஆகதே

வணிகர்கள், முனிவர்கள், அரசர்கள், குளித்து முடித்து, தங்கள் காரியங்களை நாடினர்; மழையால் தடுக்கப்பட்ட சித்தர்கள் காலம் வந்தபோது தங்கள் உடலை நாடுவது போல்.

தேப்யஃ ஸோऽஸ்ரு'ஜத்ஸ்வீயம் புரம் புருஷமாத்மவாந் । தாந் த்ரு'ஷ்ட்வா யே புரா ஸ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரஶஶம்ஸுஃ ப்ரஜாபதிம்

அவர் தன்னுடைய நகரத்தையும் மக்களையும் அவர்களுக்காக உருவாக்கினார்; முன்பு படைக்கப்பட்டவர்களைப் பார்த்து, அவர்கள் பிரஜாபதியைப் புகழ்ந்தார்கள்.

அஹோ ஏதத் ஜகத்ஸ்ரஷ்டஃ ஸுக்ரு'தம் பத தே க்ரு'தம் । ப்ரதிஷ்டிதாஃ க்ரியா யஸ்மிந் ஸாகம் அந்நமதாம ஹே

அஹோ! உலகத்தை படைத்தோனே, உன்னுடைய செயல் எவ்வளவு சிறந்தது! எல்லா யாகங்களும் உன்னில் நிலைபெற்றுள்ளன; நாம் ஒன்றாக உணவு உண்ணுவோம்.

தபஸா வித்யயா யுக்தோ யோகேந ஸுஸமாதிநா । ரு'ஷீந் ரு'ஷிஃ ஹ்ரு'ஷீகேஶஃ ஸஸர்ஜாபிமதாஃ ப்ரஜாஃ

தபசும், அறிவும், யோகம் மற்றும் ஆழ்ந்த தியானமும் கொண்ட ஹ்ருஷீகேசன், முனிவர்களில் சிறந்தவர், விரும்பிய உயிர்களை உருவாக்கினார்.

தேப்யஶ்சைகைகஶஃ ஸ்வஸ்ய தேஹஸ்யாம்ஶமதாதஜஃ । யத்தத் ஸமாதியோகர்த்தி தபோவித்யாவிரக்திமத்

அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும், பிறப்பில்லாதவன் தன் உடலிலிருந்து ஒரு பகுதியை அளித்தான். அது என்னவென்றால், தியானம், யோகத்தில் செல்வம், தவம், அறிவு, பற்றின்மை ஆகியவை.

வேணுகீதம் - பகவதோ மதுரம் வேணுநாதம் ஆகர்ண்ய கோபீபிஃ தத்‌குணகாநம் ஶ்ரீஶுக உவாச । ( அநுஷ்டுப் ) இத்தம் ஶரத் ஸ்வச்சஜலம் பத்மாகரஸுகந்திநா । ந்யவிஶத் வாயுநா வாதம் ஸ கோகோபாலகோऽச்யுதஃ

ஶுகர் சொன்னார்: அந்த அகிலத்தில், அகிலம் தெளிந்த நீருடன், மலர்களின் மணம் பரவிய போது, அச்யுதன், பசுக்களும் பாலகர்களும் உடன், காற்று வீசும் காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

( புஷ்பிதாக்ரா ) குஸுமிதவநராஜிஶுஷ்மிப்ரு'ங்‌க த்விஜகுலகுஷ்டஸரஃஸரிந்மஹீத்ரம் । மதுபதிரவகாஹ்ய சாரயந் காஃ ஸஹபஶுபாலபலஶ்சுகூஜ வேணும்

மலர்கள் மலர்ந்த காட்டில், தேனீக்கள் முரளும் இடங்களில், பறவைகள் கூவும் ஏரிகள், ஆறுகள், மலைகளில், தேனீக்களின் தலைவன், தன் தோழர்களுடன் பசுக்களை மேய்த்து, முரலி வாசித்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) தத் வ்ரஜஸ்த்ரிய ஆஶ்ருத்ய வேணுகீதம் ஸ்மரோதயம் । காஶ்சித் பரோக்ஷம் க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ஸ்வஸகீப்யோऽந்வவர்ணயந்

அந்த முரலியின் இசையை கேட்டதும், அது காதலை எழுப்பும் பாடல் என்பதால், வ்ரஜ பெண்கள் சிலர், கிருஷ்ணன் பார்க்காமல், தங்கள் தோழிகளிடம் அதை விவரித்தார்கள்.

தத் வர்ணயிதுமாரப்தாஃ ஸ்மரந்த்யஃ க்ரு'ஷ்ணசேஷ்டிதம் । நாஶகந் ஸ்மரவேகேந விக்ஷிப்தமநஸோ ந்ரு'ப

அவர்கள் கிருஷ்ணனின் செயல்களை நினைத்து, அதை விவரிக்கத் தொடங்கினார்கள். ஆனால், ராஜா, காதலின் ஆற்றலால் அவர்களது மனம் குழம்பி, தொடர முடியவில்லை.

( மம்தாக்ராம்தா ) பர்ஹாபீடம் நடவரவபுஃ கர்ணயோஃ கர்ணிகாரம் । பிப்ரத் வாஸஃ கநககபிஶம் வைஜயந்தீம் ச மாலாம் । ரந்த்ராந் வேணோரதரஸுதயாபூரயந் கோபவ்ரு'ந்தைஃ । வ்ரு'ந்தாரண்யம் ஸ்வபதரமணம் ப்ராவிஶத் கீதகீர்திஃ

மயில் இறகு சூடியவன், சிறந்த நடனக்காரனாக தோன்றியவன், காதுகளில் கர்ணிகார மலர், பொன்னிற ஆடை, வனமாலை அணிந்தவன், தன் உதட்டிலிருந்து அமுதம் போல முரலியில் ஊதியவன், கோபர்களுடன் வ்ரிந்தாவனத்தில் தன் பாதச்சுவடுகளால் மகிழ்ச்சி தரும்படி நுழைந்தான்; அவன் புகழும் பாடலாலும் அந்த இடம் புகழ்பெற்றது.

( அநுஷ்டுப் ) இதி வேணுரவம் ராஜந் ஸர்வபூதமநோஹரம் । ஶ்ருத்வா வ்ரஜஸ்த்ரியஃ ஸர்வா வர்ணயந்த்யோऽபிரேபிரே

இப்படியாக, ராஜா, எல்லா உயிர்களையும் கவரும் அந்த முரலியின் ஒலி, வ்ரஜ பெண்கள் அனைவரும் கேட்டனர்; அதை விவரிக்கும்போது, அவர்கள் அதில் முழுமையாக மூழ்கினார்கள்.

ஶ்ரீகோப்ய ஊசுஃ । ( வஸம்ததிலகா ) அக்ஷண்வதாம் பலமிதம் ந பரம் விதாமஃ ஸக்யஃ பஶூநநு விவேஶயதோர்வயஸ்யைஃ । வக்த்ரம் வ்ரஜேஶஸுதயோரநவேணுஜுஷ்டம் யைர்வா நிபீதமநுரக்த-கடாக்ஷமோக்ஷம்

கூடிகளே, கண்களுக்கு கிடைக்கும் மிகச் சிறந்த பலன் இதுவே என்று நாங்கள் அறிகிறோம்; வ்ரஜநாதனின் இரு மகன்கள், தங்கள் தோழர்களுடன் பசுக்களை மேய்த்து, முகத்தில் முரலி அலங்கரித்து, அன்பான பார்வை வழங்கும் அந்த தரிசனம்.

சூதப்ரவாலபர்ஹஸ்தபக் உத்பலாப்ஜ மாலாநுப்ரு'க்தபரிதாந விசித்ரவேஶௌ । மத்யே விரேஜதுரலம் பஶுபாலகோஷ்ட்யாம் ரங்‌கே யதா நடவரௌ க்வ ச காயமாநௌ

மாம்பழக் கிளைகள், இளம் இலைகள், மயில் இறகுகள், தாமரை, அல்லி மாலைகள், வனப்பூக்கள் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆடைகள் அணிந்த இருவரும், கோபர் கூட்டத்துக்குள் நடன மேடையில் சிறந்த நடனக்காரர்கள் போல், பாடிக்கொண்டே பிரகாசித்தார்கள்.

கோப்யஃ கிமாசரதயம் குஶலம் ஸ்ம வேணுஃ தாமோதராதரஸுதாமபி கோபிகாநாம் । புங்‌க்தே ஸ்வயம் யதவஶிஷ்டரஸம் ஹ்ரதிந்யோ ஹ்ரு'ஷ்யத்த்வசோऽஶ்ரு முமுசுஸ்தரவோ யதாऽऽர்யாஃ

தோழிகளே, இந்த முரலி எவ்வளவு பாக்கியம் பெற்றது! தாமோதரனின் உதட்டிலிருந்து வரும் அமுதத்தை, கோபிகைகள் கூட ஆசைப்படும் அந்த சுவையை, இது மட்டும் அனுபவிக்கிறது. அதன் மீதமுள்ள இனிமையை நதிகள் ருசித்து மகிழ்ந்து, தங்கள் நீர் குலுங்க, மரங்கள் பெரியவர்கள் போல் கண்ணீர் சிந்துகின்றன.

வ்ரு'ந்தாவநம் ஸகி புவோ விதநோதி கீர்திம் யத் தேவகீஸுதபதாம்பு ஜலப்தலக்ஷ்மி । கோவிந்தவேணுமநு மத்தமயூரந்ரு'த்யம் ப்ரேக்ஷ்யாத்ரிஸாந்வவரதாந்யஸமஸ்தஸத்த்வம்

தோழி, வ்ரிந்தாவனம் பூமியில் புகழை பரப்புகிறது; ஏனென்றால் தேவகியின் மகனின் பாத நீர் அதை ஆசீர்வதித்துள்ளது. கோவிந்தன் முரலி வாசிக்க, மயில்கள் ஆவலுடன் ஆடுகின்றன; மலைச்சரிவுகளில் உள்ள எல்லா உயிர்களும் அமைதியாகின்றன.

தந்யாஃ ஸ்ம மூடமதயோऽபி ஹரிண்ய ஏதா யா நந்தநந்தநமுபாத்த விசித்ரவேஶம் । ஆகர்ண்ய வேணுரணிதம் ஸஹக்ரு'ஷ்ணஸாராஃ பூஜாம் ததுர்விரசிதாம் ப்ரணயாவலோகைஃ

நாம் மிகவும் பாக்கியசாலிகள், ஏனென்றால் இந்த எளிய மனம் கொண்ட மான்களும் கூட, வண்ணமயமான ஆடையில் நந்தனின் மகனைப் பார்த்து, தங்கள் கருஞ்சிறு மான்களுடன் முரலியின் ஒலியை கேட்டபோது, அன்பு நிறைந்த பார்வையால் அவனை வழிபடுகின்றன.

க்ரு'ஷ்ணம் நிரீக்ஷ்ய வநிதோத்ஸவரூபஶீலம் ஶ்ருத்வா ச தத்க்வணிதவேணு விவிக்தகீதம் । தேவ்யோ விமாநகதயஃ ஸ்மரநுந்நஸாரா ப்ரஶ்யத் ப்ரஸூநகபரா முமுஹுர்விநீவ்யஃ

கண்ணுக்கு விழாக்கோலம் போல் தோற்றமும் நடப்பும் கொண்ட கிருஷ்ணனைப் பார்த்து, அவன் முரலியின் இனிய தனிப்பட்ட இசையை கேட்டபோது, விண்ணுலக தேவிகள் விமானங்களில், காதலால் மனம் கலங்கி, மலர் மாலைகள் சிதறி, உடைகள் சளைக்க, மயங்கிவிட்டார்கள்.

காவஶ்ச க்ரு'ஷ்ணமுகநிர்கதவேணுகீத பீயூஷமுத்தபிதகர்ணபுடைஃ பிபந்த்யஃ । ஶாவாஃ ஸ்நுதஸ்தநபயஃகவலாஃ ஸ்ம தஸ்துஃ கோவிந்தமாத்மநி த்ரு'ஶாஶ்ருகலாஃ ஸ்ப்ரு'ஶந்த்யஃ

கிருஷ்ணனின் வாயிலிருந்து வரும் முரலி இசை எனும் அமுதத்தை, செவி உயர்த்தி குடிக்கும் பசுக்கள், தங்கள் கன்றுகள் பால் குடிக்கும் போது கூட நிற்க, கண்களில் கண்ணீர் துளிகள் மலர, கோவிந்தனை பார்த்து உள்ளத்தில் அணைத்துக்கொள்கின்றன.

ப்ராயோ பதாம்ப விஹகா முநயோ வநேऽஸ்மிந் க்ரு'ஷ்ணேக்ஷிதம் ததுதிதம் கலவேணுகீதம் । ஆருஹ்ய யே த்ருமபுஜாந் ருசிரப்ரவாலாந் ஶ்ர்ரு'ண்வத்யமீலிதத்ரு'ஶோ விகதாந்யவாசஃ

அம்மா, இந்த காட்டிலுள்ள பறவைகளும் பாக்கியசாலி முனிவர்களே! அழகான கிளைகளில் ஏறி, கிருஷ்ணனின் முரலி இசையை செவிமடுக்க, கண்களை மூடி, மற்ற யாவையும் மறந்து விடுகின்றன.

நத்யஸ்ததா ததுபதார்ய முகுந்தகீதம் ஆவர்தலக்ஷித மநோபவபக்நவேகாஃ । ஆலிங்‌கநஸ்தகிதமூர்மிபுஜைர்முராரேஃ க்ரு'ஹ்ணந்தி பாதயுகலம் கமலோபஹாராஃ

முகுந்தனின் பாடலைக் கேட்ட நதிகள், தங்கள் ஓட்டத்தில் வட்டங்கள் தோன்ற, மனக்காமம் தணிந்து, அலைகளால் அவனை அணைத்து, தாமரை மலர்களை அவன் பாதங்களில் சமர்ப்பிக்கின்றன.

த்ரு'ஷ்ட்வாऽऽதபே வ்ரஜபஶூந் ஸஹ ராமகோபைஃ ஸஞ்சாரயந்தமநு வேணுமுதீரயந்தம் । ப்ரேமப்ரவ்ரு'த்த உதிதஃ குஸுமாவலீபிஃ ஸக்யுர்வ்யதாத் ஸ்வவபுஷாம்புத ஆதபத்ரம்

வ்ரஜ பசுக்கள் ராமனும் கோபர்களும் உடன் வெயிலில் மேய, கிருஷ்ணன் முரலி வாசிக்க, மரங்கள் காதலில் மலர்கள் நிறைந்த கிளைகளை உயர்த்தி, தங்கள் உடலை குடைபோல் விரித்து தோழனை நிழலளிக்கின்றன.

பூர்ணாஃ புலிந்த்ய உருகாயபதாப்ஜராக ஶ்ரீகுங்‌குமேந தயிதாஸ்தநமண்டிதேந । தத்தர்ஶநஸ்மரருஜஸ்த்ரு'ணரூஷிதேந லிம்பந்த்ய ஆநநகுசேஷு ஜஹுஸ்ததாதிம்

பெரும் பாடகர் கிருஷ்ணனின் பாத தாமரை மீது பூசப்பட்ட குங்குமம், தங்கள் காதலர்களின் மார்பில் ஒட்டியதும் புல்களில் இருந்ததும், புலிந்த பெண்கள் தங்கள் முகம் மார்பில் பூசி, அவனைப் பார்த்து எழுந்த காதல் வலியை நீக்கினார்கள்.

ஹந்தாயமத்ரிரபலா ஹரிதாஸவர்யோ யத் ராமக்ரு'ஷ்ணசரணஸ்பரஶப்ரமோதஃ । மாநம் தநோதி ஸஹகோகணயோஸ்தயோர்யத் பாநீயஸூயவஸ கந்தரகந்தமூலைஃ

இந்த மலை, ஹரியின் சேவகர்களில் சிறந்தது; இராமரும் கிருஷ்ணரும் தங்கள் பாதங்களை வைத்து நடந்ததால் மகிழ்ந்து, அவர்களுக்கும், அவர்களுடன் உள்ள பசுக்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும், இங்கு கிடைக்கும் நீர், பசுமை புல், வேர் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து மரியாதை செய்கிறது.

கா கோபகைரநுவநம் நயதோருதார வேணுஸ்வநைஃ கலபதைஸ்தநுப்ரு'த்ஸு ஸக்யஃ । அஸ்பந்தநம் கதிமதாம் புலகஸ்தருணாம் நிர்யோகபாஶக்ரு'த லக்ஷணயோர்விசித்ரம்

இராமரும் கிருஷ்ணரும் பசுக்களைப் பசுக்களோடு காட்டில் அழைத்துச் செல்லும் போது, அவர்களின் இனிய புல்லாங்குழல் இசை எல்லா உயிர்களையும் கவர்கிறது; அசையும் உயிர்கள் கூட அசையாமல் நிற்கின்றன, மரங்கள் ஆனந்தத்தில் சிலிர்க்கின்றன, அவற்றின் கட்டுப்பாடுகள் விலகி வியப்பில் நிற்கின்றன.

( அநுஷ்டுப் ) ஏவம்விதா பகவதோ யா வ்ரு'ந்தாவநசாரிணஃ । வர்ணயந்த்யோ மிதோ கோப்யஃ க்ரீடாஸ்தந்மயதாம் யயுஃ

இவ்வாறு வ்ரிந்தாவனத்தில் திருவிளையாடும் பகவானின் கதைகளை ஒருவருடன் ஒருவர் விவரித்துக் கொண்டபோது, கோபிகள் அந்த விளையாட்டில் முழுமையாக மூழ்கினர்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே பூர்வார்தே ஏகவிம்ஶோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமஹம்சர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் முதல் பாதியில் இருபத்தொன்றாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

விஷயாபிநிவேஶேந நாத்மாநம் வேத நாபரம்। வ்ரு'க்ஷ ஜீவிகயா ஜீவந்வ்யர்தம் பஸ்த்ரேவ யஃ ஶ்வஸந்

உணர்வுப்பொருள்களில் மூழ்கியவன் தன்னை அறியமாட்டான், உயர்ந்ததை அறியமாட்டான்; மரத்தூளி போல வெறும் மூச்சை மட்டும் இழுத்து உயிர்வாழும் அவன் வாழ்க்கை வீணாகும்.