ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

வநௌகஸஃ ப்ரமுதிதா வநராஜீர்மதுச்யுதஃ । ஜலதாரா கிரேர்நாதாத் ஆஸந்நா தத்ரு'ஶே குஹாஃ

காட்டில் வாழும் உயிர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், தேன் சொட்டும் மரவரிசைகளையும், மலை அருகிலுள்ள குகைகளில் நீர் விழும் ஓசையையும் கண்டனர்.

க்வசித் வநஸ்பதிக்ரோடே குஹாயாம் சாபிவர்ஷதி । நிர்விஶ்ய பகவாந் ரேமே கந்தமூலபலாஶநஃ

சில நேரங்களில், மரத்தின் பள்ளத்திலும் குகையிலும் மழை பெய்யும்போது, பகவான் உள்ளே சென்று, கிழங்கு, மூலிகை, பழம் ஆகியவை உண்டு மகிழ்ந்தார்.

தத்யோதநம் ஸமாநீதம் ஶிலாயாம் ஸலிலாந்திகே । ஸம்போஜநீயைர்புபுஜே கோபைஃ ஸங்‌கர்ஷணாந்விதஃ

சங்கர்ஷணனும் கோபர்களும் உடன், நீரருகே ஒரு கல்லில் அமர்ந்து, கொண்டு வந்த தயிர் சாதத்தை நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து உண்டார்.

ஶாத்வலோபரி ஸம்விஶ்ய சர்வதோ மீலிதேக்ஷணாந் । த்ரு'ப்தாந் வ்ரு'ஷா வத்ஸதராந் காஶ்ச ஸ்வோதோபரஶ்ரமாஃ

பசுமை மேயலில் அமர்ந்து, பசுக்கள், காளைகள், கன்றுகள், தங்கள் கண்களை மூடி, பசிப்பால் சுமை ஏந்தி சோர்வுற்றும், திருப்தியுடன் இருந்தன.

ப்ராவ்ரு'ட்‌ஶ்ரியம் ச தாம் வீக்ஷ்ய ஸர்வபூதமுதாவஹாம் । பகவாந் பூஜயாம்சக்ரே ஆத்மஶக்த்யுபப்ரு'ம்ஹிதாம்

அந்த மழைக்காலத்தின் அழகு எல்லா உயிர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி அளித்து, தன் சக்தியால் மேலும் பெருக்கப்பட்டதை கண்ட பகவான் அதை வணங்கினார்.

ஏவம் நிவஸதோஸ்தஸ்மிந் ராமகேஶவயோர்வ்ரஜே । ஶரத் ஸமபவத் வ்யப்ரா ஸ்வச்சாம்ப்வபருஷாநிலா

இவ்வாறு இராமனும் கேசவனும் வ்ரஜாவில் வாழ்ந்தபோது, வானம் தெளிவாக, நீர் தூய்மையாக, காற்று மென்மையாக, சரத்காலம் வந்தது.

ஶரதா நீரஜோத்பத்த்யா நீராணி ப்ரக்ரு'திம் யயுஃ । ப்ரஷ்டாநாமிவ சேதாம்ஸி புநர்யோகநிஷேவயா

சரத்காலத்தில் தாமரை மலர, நீர்நிலைகள் இயல்பை மீட்டன; அதுபோல், விழுந்தவர்களின் மனம் யோகப் பயிற்சியால் மீண்டும் சீராகிறது.

வ்யோம்நோऽப்ப்ரம் பூதஶாபல்யம் புவஃ பங்‌கமபாம் மலம் । ஶரத் ஜஹாராஶ்ரமிணாம் க்ரு'ஷ்ணே பக்திர்யதாஶுபம்

சரத்காலம் வானிலிருந்து மேகங்களை, பூமியில் இருந்து அழுக்கை, நீரில் இருந்து களையை அகற்றியது; அதுபோல், கிருஷ்ண பக்தி தவசிகளின் மனத்தில் உள்ள துஷ்டங்களை நீக்குகிறது.

ஸர்வஸ்வம் ஜலதா ஹித்வா விரேஜுஃ ஶுப்ரவர்சஸஃ । யதா த்யக்தைஷணாஃ ஶாந்தா முநயோ முக்தகில்பிஷாஃ

அவர்கள் தங்களுடைய எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, தூய ஒளியுடன் பிரகாசித்தார்கள்; எல்லா ஆசைகளையும் கைவிட்ட முனிவர்கள் அமைதியோடும் பாவமில்லாமல் இருப்பதைப் போல.

கிரயோ முமுசுஸ்தோயம் க்வசிந்ந முமுசுஃ ஶிவம் । யதா ஜ்ஞாநாம்ரு'தம் காலே ஜ்ஞாநிநோ தததே ந வா

மலைகள் தங்களுடைய நீரை விட்டன, சில நேரங்களில் நல்லதை தடுத்து வைத்தன; ஞானிகள் சரியான நேரத்தில் ஞானம் எனும் அமிர்தத்தை வழங்குவார்கள், சில சமயம் வழங்கமாட்டார்கள்.

நைவாவிதந் க்ஷீயமாணம் ஜலம் காதஜலேசராஃ । யதாऽऽயுரந்வஹம் க்ஷய்யம் நரா மூடாஃ குடும்பிநஃ

ஆழமான நீரில் வாழும் உயிர்கள் நீர் குறைந்து கொண்டிருப்பதை உணரவில்லை; அதுபோல் அறிவில்லாத குடும்பத்தார் தங்களுடைய ஆயுள் தினமும் குறைந்து கொண்டிருப்பதை கவனிக்கவில்லை.

காதவாரிசராஸ்தாபம் அவிந்தந் ஶரதர்கஜம் । யதா தரித்ரஃ க்ரு'பணஃ குடும்ப்யவிஜிதேந்த்ரியஃ

ஆழ்ந்த நீரில் வாழும் உயிர்கள் சரத்கால சூரியனின் வெப்பத்தை உணரவில்லை; அதுபோல் ஏழை, இரக்கம் தரும், குடும்ப வாழ்க்கையில் உள்ள, உணர்ச்சிகளை அடக்காதவர் துன்பத்தை உணரமாட்டார்.

ஶநைஃ ஶநைர்ஜஹுஃ பங்‌கம் ஸ்தலாந்யாமம் ச வீருதஃ । யதாஹம்மமதாம் தீராஃ ஶரீராதிஷ்வநாத்மஸு

மெதுவாக மெதுவாக செடிகள் தங்களுடைய சேறும் வறட்சியும் நீக்கின; அதுபோல் புத்திசாலிகள் உடல் முதலிய தங்களுக்கானதல்லாதவற்றில் 'நான்', 'என்' என்ற எண்ணங்களை மெதுவாக விட்டு விடுகிறார்கள்.

நிஶ்சலாம்புரபூத் தூஷ்ணீம் ஸமுத்ரஃ ஶரதாகமே । ஆத்மநி உபரதே ஸம்யங்‌ முநிர்வ்யுபரதாகமஃ

சரத்காலம் வந்தபோது கடல் அசையாமல் அமைதியாக இருந்தது; அதுபோல் முனிவர் எல்லா அசைவுகளும் நின்றபோது தன்னை முழுமையாக உணர்கிறார்.

கேதாரேப்யஸ்த்வபோऽக்ரு'ஹ்ணந் கர்ஷகா த்ரு'டஸேதுபிஃ । யதா ப்ராணைஃ ஸ்ரவஜ்ஜ்ஞாநம் தந்நிரோதேந யோகிநஃ

விவசாயிகள் தங்கள் வயல்களில் வலுவான தடுப்பணைகளால் நீரை எடுத்தனர்; அதுபோல் யோகிகள் தங்கள் உயிராற்றலைக் கட்டுப்படுத்தி, அறிவின் ஓட்டத்தை அடக்குகிறார்கள்.

ஶரதர்காம்ஶுஜாம்ஸ்தாபாந் பூதாநாம் உடுபோऽஹரத் । தேஹாபிமாநஜம் போதோ முகுந்தோ வ்ரஜயோஷிதாம்

சரத்கால சூரியனின் கதிர்கள் ஏற்படுத்திய வெப்பத்தை சந்திரன் உயிர்கள் மீது நீக்கினான்; அதுபோல் முகுந்தன், வ்ரஜ பெண்களில் உடலை பற்றிய துன்பத்தை நீக்கினான்.

கமஶோபத நிர்மேகம் ஶரத் விமலதாரகம் । ஸத்த்வயுக்தம் யதா சித்தம் ஶப்தப்ரஹ்மார்ததர்ஶநம்

சரத்காலத்தில் வானம் மேகமில்லாமல், தூய நட்சத்திரங்களால் அழகாக இருந்தது; அதுபோல் சத்துவம் நிறைந்த மனம், பரமானந்தத்தின் அர்த்தத்தை உணர்கிறது.

அகண்டமண்டலோ வ்யோம்நி ரராஜோடுகணைஃ ஶஶீ । யதா யதுபதிஃ க்ரு'ஷ்ணோ வ்ரு'ஷ்ணிசக்ராவ்ரு'தோ புவி

நட்சத்திரங்கள் சூழ்ந்த நிலா வானில் முழுமையாக பிரகாசித்தது; அதுபோல் வ்ருஷ்ணி குலத்துடன் கூடிய கிருஷ்ணன் பூமியில் பிரகாசித்தான்.

ஆஶ்லிஷ்ய ஸமஶீதோஷ்ணம் ப்ரஸூந வநமாருதம் । ஜநாஸ்தாபம் ஜஹுர்கோப்யோ ந க்ரு'ஷ்ணஹ்ரு'தசேதஸஃ

பூக்களின் வாசனையோடும், சமமான குளிர்ச்சி மற்றும் வெப்பத்தோடும் கூடிய காட்டாற்றை அணைத்துக்கொண்டு மக்கள் தங்கள் துன்பத்தை விட்டனர்; ஆனால் கிருஷ்ணனிடம் மனதை இழந்த கோபிகள் விடவில்லை.

காவோ ம்ரு'காஃ ககா நார்யஃ புஷ்பிண்யஃ ஶரதாபவந் । அந்வீயமாநாஃ ஸ்வவ்ரு'ஷைஃ பலைரீஶக்ரியா இவ

பசுக்கள், மான்கள், பறவைகள், பெண்கள், மலர்ந்த செடிகள், சரத்காலத்தில் தங்கள் தகுதிக்கேற்ப வளமாக இருந்தன; இறைவனின் செயலில் இருந்து பழங்கள் கிடைப்பதைப் போல.

உதஹ்ரு'ஷ்யந் வாரிஜாநி ஸூர்யோத்தாநே குமுத்‌ விநா । ராஜ்ஞா து நிர்பயா லோகா யதா தஸ்யூந் விநா ந்ரு'ப

சூரியன் எழுந்தபோது தாமரைகள் மகிழ்ந்தன, ஆனால் இரவில் மலரும் குமுதம் அல்ல; அதுபோல் நல்ல அரசர் இருக்கும்போது மக்கள் பயமில்லாமல் இருப்பார்கள், கொள்ளையர்கள் இருந்தால் அல்ல.

புரக்ராமேஷ்வாக்ரயணைஃ இந்த்ரியைஶ்ச மஹோத்ஸவைஃ । பபௌ பூஃ பக்வஸஸ்யாட்யா கலாப்யாம் நிதராம் ஹரேஃ

நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும், திருவிழாக்களும், இன்பம் தரும் உணர்ச்சிகளும் நிறைந்திருந்தன; ஹரியின் அருளால் பூமி பூரணமான பயிர்களால் பிரகாசித்தது.

வணிங்‌முநி ந்ரு'பஸ்நாதா நிர்கம்யார்தாந் ப்ரபேதிரே । வர்ஷருத்தா யதா ஸித்தாஃ ஸ்வபிண்டாந் கால ஆகதே

வணிகர்கள், முனிவர்கள், அரசர்கள், குளித்து முடித்து, தங்கள் காரியங்களை நாடினர்; மழையால் தடுக்கப்பட்ட சித்தர்கள் காலம் வந்தபோது தங்கள் உடலை நாடுவது போல்.

தேப்யஃ ஸோऽஸ்ரு'ஜத்ஸ்வீயம் புரம் புருஷமாத்மவாந் । தாந் த்ரு'ஷ்ட்வா யே புரா ஸ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரஶஶம்ஸுஃ ப்ரஜாபதிம்

அவர் தன்னுடைய நகரத்தையும் மக்களையும் அவர்களுக்காக உருவாக்கினார்; முன்பு படைக்கப்பட்டவர்களைப் பார்த்து, அவர்கள் பிரஜாபதியைப் புகழ்ந்தார்கள்.

அஹோ ஏதத் ஜகத்ஸ்ரஷ்டஃ ஸுக்ரு'தம் பத தே க்ரு'தம் । ப்ரதிஷ்டிதாஃ க்ரியா யஸ்மிந் ஸாகம் அந்நமதாம ஹே

அஹோ! உலகத்தை படைத்தோனே, உன்னுடைய செயல் எவ்வளவு சிறந்தது! எல்லா யாகங்களும் உன்னில் நிலைபெற்றுள்ளன; நாம் ஒன்றாக உணவு உண்ணுவோம்.

தபஸா வித்யயா யுக்தோ யோகேந ஸுஸமாதிநா । ரு'ஷீந் ரு'ஷிஃ ஹ்ரு'ஷீகேஶஃ ஸஸர்ஜாபிமதாஃ ப்ரஜாஃ

தபசும், அறிவும், யோகம் மற்றும் ஆழ்ந்த தியானமும் கொண்ட ஹ்ருஷீகேசன், முனிவர்களில் சிறந்தவர், விரும்பிய உயிர்களை உருவாக்கினார்.

தேப்யஶ்சைகைகஶஃ ஸ்வஸ்ய தேஹஸ்யாம்ஶமதாதஜஃ । யத்தத் ஸமாதியோகர்த்தி தபோவித்யாவிரக்திமத்

அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும், பிறப்பில்லாதவன் தன் உடலிலிருந்து ஒரு பகுதியை அளித்தான். அது என்னவென்றால், தியானம், யோகத்தில் செல்வம், தவம், அறிவு, பற்றின்மை ஆகியவை.

வேணுகீதம் - பகவதோ மதுரம் வேணுநாதம் ஆகர்ண்ய கோபீபிஃ தத்‌குணகாநம் ஶ்ரீஶுக உவாச । ( அநுஷ்டுப் ) இத்தம் ஶரத் ஸ்வச்சஜலம் பத்மாகரஸுகந்திநா । ந்யவிஶத் வாயுநா வாதம் ஸ கோகோபாலகோऽச்யுதஃ

ஶுகர் சொன்னார்: அந்த அகிலத்தில், அகிலம் தெளிந்த நீருடன், மலர்களின் மணம் பரவிய போது, அச்யுதன், பசுக்களும் பாலகர்களும் உடன், காற்று வீசும் காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

( புஷ்பிதாக்ரா ) குஸுமிதவநராஜிஶுஷ்மிப்ரு'ங்‌க த்விஜகுலகுஷ்டஸரஃஸரிந்மஹீத்ரம் । மதுபதிரவகாஹ்ய சாரயந் காஃ ஸஹபஶுபாலபலஶ்சுகூஜ வேணும்

மலர்கள் மலர்ந்த காட்டில், தேனீக்கள் முரளும் இடங்களில், பறவைகள் கூவும் ஏரிகள், ஆறுகள், மலைகளில், தேனீக்களின் தலைவன், தன் தோழர்களுடன் பசுக்களை மேய்த்து, முரலி வாசித்தான்.