ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

லோகபந்துஷு மேகேஷு வித்யுதஶ்சலஸௌஹ்ரு'தாஃ । ஸ்தைர்யம் ந சக்ருஃ காமிந்யஃ புருஷேஷு குணிஷ்விவ

மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் கொண்ட பந்தங்கள் மேகங்களில் மின்னல் போல சீர்கெட்டவை; அதுபோல், நல்ல பண்புகள் உடைய ஆண்கள் மீதும் பெண்களின் நிலைத்த பாசம் நிலைத்திருக்கவில்லை.

தநுர்வியதி மாஹேந்த்ரம் நிர்குணம் ச குணிந்யபாத் । வ்யக்தே குணவ்யதிகரே அகுணவாந் புருஷோ யதா

வானில் தோன்றும் வானவில்லுக்கு தனிப்பட்ட நிறங்கள் இல்லையெனினும், அது நிறமுள்ளதுபோல் தெரிகிறது; அதுபோல், பண்புகள் வெளிப்படும் போது, பண்பில்லாத மனிதனும் அவை உள்ளவனாகத் தோன்றுகிறான்.

ந ரராஜோடுபஶ்சந்நஃ ஸ்வஜ்யோத்ஸ்நாராஜிதைர்கநைஃ । அஹம்மத்யா பாஸிதயா ஸ்வபாஸா புருஷோ யதா

சிலிர்க்கும் மேகங்கள் சந்திரனின் ஒளியால் பிரகாசித்து, சந்திரனை மறைத்துவிட்டதால், சந்திரன் தன் ஒளியில் பிரகாசிக்கவில்லை; அதுபோல், அகந்தையால் மூடப்பட்டவன் தன் இயல்பான மேன்மையை வெளிக்காட்ட முடியாது.

மேகாகமோத்ஸவா ஹ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரத்யநந்தந் ஶிகண்டிநஃ । க்ரு'ஹேஷு தப்தா நிர்விண்ணா யதாச்யுதஜநாகமே

மேகங்கள் வருவதால் மயில்கள் மகிழ்ந்து ஆடின; ஆனால், தங்கள் வீடுகளில் வெப்பத்தால் வருந்தி, ஏங்கியபடி, பகவான் வருவதை எதிர்பார்க்கும் பக்தர்கள் போல் இருந்தனர்.

பீத்வாபஃ பாதபாஃ பத்‌பிஃ ஆஸந்நாநாத்மமூர்தயஃ । ப்ராக் க்ஷாமாஸ்தபஸா ஶ்ராந்தா யதா காமாநுஸேவயா

மரங்கள் தங்கள் வேர் மூலம் நீர் குடித்து, தங்கள் இயல்பை மீண்டும் பெற்றன; முன்பு, விருப்பங்களைப் பின்பற்றும் போது வரும் சோர்வைப் போல், தவத்தால் வாடி இருந்தன.

ஸரஃஸ்வஶாந்தரோதஃஸு ந்யூஷுரங்‌காபி ஸாரஸாஃ । க்ரு'ஹேஷ்வஶாந்தக்ரு'த்யேஷு க்ராம்யா இவ துராஶயாஃ

சரணிகள் மற்றும் ஏரிகளில் அமைதியான நீரில், சாரல்கள் தங்கின; அதுபோல், வீடுகளில் ஓய்வில்லாத பணி நடக்கும் இடங்களில், வீண் நம்பிக்கையுடன் மக்கள் வாழ்கிறார்கள்.

ஜலௌகைர்நிரபித்யந்த ஸேதவோ வர்ஷதீஶ்வரே । பாஷண்டிநாமஸத்வாதைஃ வேதமார்காஃ கலௌ யதா

மழை இறைவன் அனுப்பிய நீர்வெள்ளம் தடைகளை உடைத்தது; அதுபோல், கலியுகத்தில் பொய்யான வார்த்தைகள் வேத பாதைகளை அழிக்கின்றன.

வ்யமுஞ்சந் வாந்வாயுபிர்நுந்நா பூதேப்யோऽதாம்ரு'தம் கநாஃ । யதாऽऽஶிஷோ விஶ்பதயஃ காலே காலே த்விஜேரிதாஃ

காற்றால் உந்தப்பட்ட மேகங்கள் உயிர்களுக்கு அமுதம் போல் நீரை பொழிந்தன; அதுபோல், தகுந்த நேரத்தில், இருமுறை பிறந்தவர்கள் வேண்டுகோளால் செல்வாதிபதிகள் ஆசீர்வாதம் வழங்குகிறார்கள்.

ஏவம் வநம் தத் வர்ஷிஷ்டம் பக்வகர்ஜுர ஜம்புமத் । கோகோபாலைர்வ்ரு'தோ ரந்தும் ஸபலஃ ப்ராவிஶத் ஹரிஃ

அவ்வாறு, பழுத்த பனைப்பழமும் நாவல் மரங்களும் நிறைந்த அந்த காட்டில், கோக்களும், கோபர்களும் சூழ, தன் தோழர்களுடன் ஹரி மகிழ்வதற்காக நுழைந்தார்.

தேநவோ மந்தகாமிந்ய ஊதோபாரேண பூயஸா । யயுர்பகவதாऽऽஹூதா த்ருதம் ப்ரீத்யா ஸ்நுதஸ்தநீஃ

பெரும் பண்ணையால் மெதுவாக நடக்கும் பசுக்கள், பகவான் அழைத்ததும், மகிழ்ச்சியுடன் விரைந்து வந்து, பசிப்பால் சொட்டும் துதிக்கொப்புகளுடன் நின்றன.

வநௌகஸஃ ப்ரமுதிதா வநராஜீர்மதுச்யுதஃ । ஜலதாரா கிரேர்நாதாத் ஆஸந்நா தத்ரு'ஶே குஹாஃ

காட்டில் வாழும் உயிர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், தேன் சொட்டும் மரவரிசைகளையும், மலை அருகிலுள்ள குகைகளில் நீர் விழும் ஓசையையும் கண்டனர்.

க்வசித் வநஸ்பதிக்ரோடே குஹாயாம் சாபிவர்ஷதி । நிர்விஶ்ய பகவாந் ரேமே கந்தமூலபலாஶநஃ

சில நேரங்களில், மரத்தின் பள்ளத்திலும் குகையிலும் மழை பெய்யும்போது, பகவான் உள்ளே சென்று, கிழங்கு, மூலிகை, பழம் ஆகியவை உண்டு மகிழ்ந்தார்.

தத்யோதநம் ஸமாநீதம் ஶிலாயாம் ஸலிலாந்திகே । ஸம்போஜநீயைர்புபுஜே கோபைஃ ஸங்‌கர்ஷணாந்விதஃ

சங்கர்ஷணனும் கோபர்களும் உடன், நீரருகே ஒரு கல்லில் அமர்ந்து, கொண்டு வந்த தயிர் சாதத்தை நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து உண்டார்.

ஶாத்வலோபரி ஸம்விஶ்ய சர்வதோ மீலிதேக்ஷணாந் । த்ரு'ப்தாந் வ்ரு'ஷா வத்ஸதராந் காஶ்ச ஸ்வோதோபரஶ்ரமாஃ

பசுமை மேயலில் அமர்ந்து, பசுக்கள், காளைகள், கன்றுகள், தங்கள் கண்களை மூடி, பசிப்பால் சுமை ஏந்தி சோர்வுற்றும், திருப்தியுடன் இருந்தன.

ப்ராவ்ரு'ட்‌ஶ்ரியம் ச தாம் வீக்ஷ்ய ஸர்வபூதமுதாவஹாம் । பகவாந் பூஜயாம்சக்ரே ஆத்மஶக்த்யுபப்ரு'ம்ஹிதாம்

அந்த மழைக்காலத்தின் அழகு எல்லா உயிர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி அளித்து, தன் சக்தியால் மேலும் பெருக்கப்பட்டதை கண்ட பகவான் அதை வணங்கினார்.

ஏவம் நிவஸதோஸ்தஸ்மிந் ராமகேஶவயோர்வ்ரஜே । ஶரத் ஸமபவத் வ்யப்ரா ஸ்வச்சாம்ப்வபருஷாநிலா

இவ்வாறு இராமனும் கேசவனும் வ்ரஜாவில் வாழ்ந்தபோது, வானம் தெளிவாக, நீர் தூய்மையாக, காற்று மென்மையாக, சரத்காலம் வந்தது.

ஶரதா நீரஜோத்பத்த்யா நீராணி ப்ரக்ரு'திம் யயுஃ । ப்ரஷ்டாநாமிவ சேதாம்ஸி புநர்யோகநிஷேவயா

சரத்காலத்தில் தாமரை மலர, நீர்நிலைகள் இயல்பை மீட்டன; அதுபோல், விழுந்தவர்களின் மனம் யோகப் பயிற்சியால் மீண்டும் சீராகிறது.

வ்யோம்நோऽப்ப்ரம் பூதஶாபல்யம் புவஃ பங்‌கமபாம் மலம் । ஶரத் ஜஹாராஶ்ரமிணாம் க்ரு'ஷ்ணே பக்திர்யதாஶுபம்

சரத்காலம் வானிலிருந்து மேகங்களை, பூமியில் இருந்து அழுக்கை, நீரில் இருந்து களையை அகற்றியது; அதுபோல், கிருஷ்ண பக்தி தவசிகளின் மனத்தில் உள்ள துஷ்டங்களை நீக்குகிறது.

ஸர்வஸ்வம் ஜலதா ஹித்வா விரேஜுஃ ஶுப்ரவர்சஸஃ । யதா த்யக்தைஷணாஃ ஶாந்தா முநயோ முக்தகில்பிஷாஃ

அவர்கள் தங்களுடைய எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, தூய ஒளியுடன் பிரகாசித்தார்கள்; எல்லா ஆசைகளையும் கைவிட்ட முனிவர்கள் அமைதியோடும் பாவமில்லாமல் இருப்பதைப் போல.

கிரயோ முமுசுஸ்தோயம் க்வசிந்ந முமுசுஃ ஶிவம் । யதா ஜ்ஞாநாம்ரு'தம் காலே ஜ்ஞாநிநோ தததே ந வா

மலைகள் தங்களுடைய நீரை விட்டன, சில நேரங்களில் நல்லதை தடுத்து வைத்தன; ஞானிகள் சரியான நேரத்தில் ஞானம் எனும் அமிர்தத்தை வழங்குவார்கள், சில சமயம் வழங்கமாட்டார்கள்.

நைவாவிதந் க்ஷீயமாணம் ஜலம் காதஜலேசராஃ । யதாऽऽயுரந்வஹம் க்ஷய்யம் நரா மூடாஃ குடும்பிநஃ

ஆழமான நீரில் வாழும் உயிர்கள் நீர் குறைந்து கொண்டிருப்பதை உணரவில்லை; அதுபோல் அறிவில்லாத குடும்பத்தார் தங்களுடைய ஆயுள் தினமும் குறைந்து கொண்டிருப்பதை கவனிக்கவில்லை.

காதவாரிசராஸ்தாபம் அவிந்தந் ஶரதர்கஜம் । யதா தரித்ரஃ க்ரு'பணஃ குடும்ப்யவிஜிதேந்த்ரியஃ

ஆழ்ந்த நீரில் வாழும் உயிர்கள் சரத்கால சூரியனின் வெப்பத்தை உணரவில்லை; அதுபோல் ஏழை, இரக்கம் தரும், குடும்ப வாழ்க்கையில் உள்ள, உணர்ச்சிகளை அடக்காதவர் துன்பத்தை உணரமாட்டார்.

ஶநைஃ ஶநைர்ஜஹுஃ பங்‌கம் ஸ்தலாந்யாமம் ச வீருதஃ । யதாஹம்மமதாம் தீராஃ ஶரீராதிஷ்வநாத்மஸு

மெதுவாக மெதுவாக செடிகள் தங்களுடைய சேறும் வறட்சியும் நீக்கின; அதுபோல் புத்திசாலிகள் உடல் முதலிய தங்களுக்கானதல்லாதவற்றில் 'நான்', 'என்' என்ற எண்ணங்களை மெதுவாக விட்டு விடுகிறார்கள்.

நிஶ்சலாம்புரபூத் தூஷ்ணீம் ஸமுத்ரஃ ஶரதாகமே । ஆத்மநி உபரதே ஸம்யங்‌ முநிர்வ்யுபரதாகமஃ

சரத்காலம் வந்தபோது கடல் அசையாமல் அமைதியாக இருந்தது; அதுபோல் முனிவர் எல்லா அசைவுகளும் நின்றபோது தன்னை முழுமையாக உணர்கிறார்.

கேதாரேப்யஸ்த்வபோऽக்ரு'ஹ்ணந் கர்ஷகா த்ரு'டஸேதுபிஃ । யதா ப்ராணைஃ ஸ்ரவஜ்ஜ்ஞாநம் தந்நிரோதேந யோகிநஃ

விவசாயிகள் தங்கள் வயல்களில் வலுவான தடுப்பணைகளால் நீரை எடுத்தனர்; அதுபோல் யோகிகள் தங்கள் உயிராற்றலைக் கட்டுப்படுத்தி, அறிவின் ஓட்டத்தை அடக்குகிறார்கள்.

ஶரதர்காம்ஶுஜாம்ஸ்தாபாந் பூதாநாம் உடுபோऽஹரத் । தேஹாபிமாநஜம் போதோ முகுந்தோ வ்ரஜயோஷிதாம்

சரத்கால சூரியனின் கதிர்கள் ஏற்படுத்திய வெப்பத்தை சந்திரன் உயிர்கள் மீது நீக்கினான்; அதுபோல் முகுந்தன், வ்ரஜ பெண்களில் உடலை பற்றிய துன்பத்தை நீக்கினான்.

கமஶோபத நிர்மேகம் ஶரத் விமலதாரகம் । ஸத்த்வயுக்தம் யதா சித்தம் ஶப்தப்ரஹ்மார்ததர்ஶநம்

சரத்காலத்தில் வானம் மேகமில்லாமல், தூய நட்சத்திரங்களால் அழகாக இருந்தது; அதுபோல் சத்துவம் நிறைந்த மனம், பரமானந்தத்தின் அர்த்தத்தை உணர்கிறது.

அகண்டமண்டலோ வ்யோம்நி ரராஜோடுகணைஃ ஶஶீ । யதா யதுபதிஃ க்ரு'ஷ்ணோ வ்ரு'ஷ்ணிசக்ராவ்ரு'தோ புவி

நட்சத்திரங்கள் சூழ்ந்த நிலா வானில் முழுமையாக பிரகாசித்தது; அதுபோல் வ்ருஷ்ணி குலத்துடன் கூடிய கிருஷ்ணன் பூமியில் பிரகாசித்தான்.

ஆஶ்லிஷ்ய ஸமஶீதோஷ்ணம் ப்ரஸூந வநமாருதம் । ஜநாஸ்தாபம் ஜஹுர்கோப்யோ ந க்ரு'ஷ்ணஹ்ரு'தசேதஸஃ

பூக்களின் வாசனையோடும், சமமான குளிர்ச்சி மற்றும் வெப்பத்தோடும் கூடிய காட்டாற்றை அணைத்துக்கொண்டு மக்கள் தங்கள் துன்பத்தை விட்டனர்; ஆனால் கிருஷ்ணனிடம் மனதை இழந்த கோபிகள் விடவில்லை.