ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தபஃக்ரு'ஶா தேவமீடா ஆஸீத் வர்ஷீயஸீ மஹீ । யதைவ காம்யதபஸஃ தநுஃ ஸம்ப்ராப்ய தத்பலம்

வெயிலால் வாடிய பூமி, மழையால் நனையப்பட்டது; அது விருப்பமான பலனை அடைந்த தவத்தால் மெலிந்த உடல் மீண்டும் உயிர் பெறுவது போல.

நிஶாமுகேஷு கத்யோதாஃ தமஸா பாந்தி ந க்ரஹாஃ । யதா பாபேந பாகண்டா ந ஹி வேதாஃ கலௌ யுகே

இரவு தொடங்கும் போது, இருளில் கிரகங்கள் தெரியாமல், ஒளிரும் பூச்சிகள் மட்டும் தெரிந்தன; அது போல கலியுகத்தில் பாவத்தால் வேதங்கள் புறம்போக்கர்களிடம் ஒளிரவில்லை.

ஶ்ருத்வா பர்ஜந்யநிநதம் மண்டுகாஃ வ்யஸ்ரு'ஜந் கிரஃ । தூஷ்ணீம் ஶயாநாஃ ப்ராக் யத்வத் ப்ராஹ்மணா நியமாத்யயே

மேகங்களின் இடியைக் கேட்டதும், முன்பு அமைதியாக இருந்த தவளைகள், மீண்டும் குரல் கொடுத்தன; அது போல, விரதம் முடிந்த பின் பிராமணர்கள் வேதம் ஓதுவது போல்.

ஆஸந் உத்பதவாஹிந்யஃ க்ஷுத்ரநத்யோऽநுஶுஷ்யதீஃ । பும்ஸோ யதாஸ்வதம்த்ரஸ்ய தேஹத்ரவிண ஸம்பதஃ

வழி தவறி உலர்ந்திருந்த சிறிய நதிகள், மீண்டும் ஓடத் தொடங்கின; அது சுதந்திரமான மனிதனின் உடல் வலிமையும் செல்வமும் மீண்டும் பெருகுவது போல.

ஹரிதா ஹரிபிஃ ஶஷ்பைஃ இந்த்ரகோபைஶ்ச லோஹிதா । உச்சிலீந்த்ரக்ரு'தச்சாயா ந்ரு'ணாம் ஶ்ரீரிவ பூரபூத்

பூமி பசுமை புல் கொண்டு, இன்றகோபம் என்னும் சிவப்பு பூச்சிகளால் சிவப்பாகவும், காளான்கள் நிழல் வீசியும், மனிதர்களுக்கான அதிர்ஷ்டம் போல ஆனது.

க்ஷேத்ராணி ஶஷ்யஸம்பத்‌பிஃ கர்ஷகாணாம் முதம் ததுஃ । மாநிநாம் உநுதாபம் வை தைவாதீநம் அஜாநதாம்

வயல்கள் விளைச்சல் நிறைந்து, விவசாயிகளுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தன; ஆனால் எல்லாம் தெய்வத்தின் அடிப்படையென்று அறியாத அகம்பாவம் கொண்டவர்களுக்கு வருத்தம் தந்தன.

ஜலஸ்தலௌகஸஃ ஸர்வே நவவாரிநிஷேவயா । அபிப்ரந் ருசிரம் ரூபம் யதா ஹரிநிஷேவயா

நீரிலும் நிலத்திலும் வாழும் எல்லா உயிர்களும், புதிய மழையால் புத்துணர்ச்சி பெற்று அழகாகத் தோன்றின; அது ஹரியை சேவிப்பதால் வரும் அழகு போல.

ஸரித்‌பீ ஸங்‌கதஃ ஸிந்துஃ சுக்ஷோப ஶ்வஸநோர்மிமாந் । அபக்வயோகிநஶ்சித்தம் காமாக்தம் குணயுக் யதா

பல நதிகள் சேர்ந்ததால், அந்த நதி காற்றால் அலைகளோடு பெருக்கெடுத்து ஓடியது; அது பழகாத யோகியின் மனம், ஆசை மற்றும் குணங்களால் கலங்குவது போல.

கிரயோ வர்ஷதாராபிஃ ஹந்யமாநா ந விவ்யதுஃ । அபிபூயமாநா வ்யஸநைஃ யதா அதோக்ஷஜசேதஸஃ

மலைகள், மழைத் தாரைகள் தாக்கினாலும் அஞ்சவில்லை; அது போல, மனம் பரமத்துவத்தில் நிலைத்தவர்களுக்கு துன்பங்கள் வந்தாலும் அவர்கள் அசையவில்லை.

மார்கா பபூவுஃ ஸந்திக்தாஃ த்ரு'ணைஶ்சந்நா ஹ்யஸம்ஸ்க்ரு'தாஃ । நாப்யஸ்யமாநாஃ ஶ்ருதயோ த்விஜைஃ காலஹதா இவ

வழிகள் புல்லால் மூடப்பட்டு தெளிவில்லாமல், யாரும் பயிலாததால் அடையாளம் தெரியாமல் இருந்தன; அது போல, பிராமணர்கள் ஓதாமல், சண்டையால் மறைந்த வேதங்கள் போல்.

லோகபந்துஷு மேகேஷு வித்யுதஶ்சலஸௌஹ்ரு'தாஃ । ஸ்தைர்யம் ந சக்ருஃ காமிந்யஃ புருஷேஷு குணிஷ்விவ

மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் கொண்ட பந்தங்கள் மேகங்களில் மின்னல் போல சீர்கெட்டவை; அதுபோல், நல்ல பண்புகள் உடைய ஆண்கள் மீதும் பெண்களின் நிலைத்த பாசம் நிலைத்திருக்கவில்லை.

தநுர்வியதி மாஹேந்த்ரம் நிர்குணம் ச குணிந்யபாத் । வ்யக்தே குணவ்யதிகரே அகுணவாந் புருஷோ யதா

வானில் தோன்றும் வானவில்லுக்கு தனிப்பட்ட நிறங்கள் இல்லையெனினும், அது நிறமுள்ளதுபோல் தெரிகிறது; அதுபோல், பண்புகள் வெளிப்படும் போது, பண்பில்லாத மனிதனும் அவை உள்ளவனாகத் தோன்றுகிறான்.

ந ரராஜோடுபஶ்சந்நஃ ஸ்வஜ்யோத்ஸ்நாராஜிதைர்கநைஃ । அஹம்மத்யா பாஸிதயா ஸ்வபாஸா புருஷோ யதா

சிலிர்க்கும் மேகங்கள் சந்திரனின் ஒளியால் பிரகாசித்து, சந்திரனை மறைத்துவிட்டதால், சந்திரன் தன் ஒளியில் பிரகாசிக்கவில்லை; அதுபோல், அகந்தையால் மூடப்பட்டவன் தன் இயல்பான மேன்மையை வெளிக்காட்ட முடியாது.

மேகாகமோத்ஸவா ஹ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரத்யநந்தந் ஶிகண்டிநஃ । க்ரு'ஹேஷு தப்தா நிர்விண்ணா யதாச்யுதஜநாகமே

மேகங்கள் வருவதால் மயில்கள் மகிழ்ந்து ஆடின; ஆனால், தங்கள் வீடுகளில் வெப்பத்தால் வருந்தி, ஏங்கியபடி, பகவான் வருவதை எதிர்பார்க்கும் பக்தர்கள் போல் இருந்தனர்.

பீத்வாபஃ பாதபாஃ பத்‌பிஃ ஆஸந்நாநாத்மமூர்தயஃ । ப்ராக் க்ஷாமாஸ்தபஸா ஶ்ராந்தா யதா காமாநுஸேவயா

மரங்கள் தங்கள் வேர் மூலம் நீர் குடித்து, தங்கள் இயல்பை மீண்டும் பெற்றன; முன்பு, விருப்பங்களைப் பின்பற்றும் போது வரும் சோர்வைப் போல், தவத்தால் வாடி இருந்தன.

ஸரஃஸ்வஶாந்தரோதஃஸு ந்யூஷுரங்‌காபி ஸாரஸாஃ । க்ரு'ஹேஷ்வஶாந்தக்ரு'த்யேஷு க்ராம்யா இவ துராஶயாஃ

சரணிகள் மற்றும் ஏரிகளில் அமைதியான நீரில், சாரல்கள் தங்கின; அதுபோல், வீடுகளில் ஓய்வில்லாத பணி நடக்கும் இடங்களில், வீண் நம்பிக்கையுடன் மக்கள் வாழ்கிறார்கள்.

ஜலௌகைர்நிரபித்யந்த ஸேதவோ வர்ஷதீஶ்வரே । பாஷண்டிநாமஸத்வாதைஃ வேதமார்காஃ கலௌ யதா

மழை இறைவன் அனுப்பிய நீர்வெள்ளம் தடைகளை உடைத்தது; அதுபோல், கலியுகத்தில் பொய்யான வார்த்தைகள் வேத பாதைகளை அழிக்கின்றன.

வ்யமுஞ்சந் வாந்வாயுபிர்நுந்நா பூதேப்யோऽதாம்ரு'தம் கநாஃ । யதாऽऽஶிஷோ விஶ்பதயஃ காலே காலே த்விஜேரிதாஃ

காற்றால் உந்தப்பட்ட மேகங்கள் உயிர்களுக்கு அமுதம் போல் நீரை பொழிந்தன; அதுபோல், தகுந்த நேரத்தில், இருமுறை பிறந்தவர்கள் வேண்டுகோளால் செல்வாதிபதிகள் ஆசீர்வாதம் வழங்குகிறார்கள்.

ஏவம் வநம் தத் வர்ஷிஷ்டம் பக்வகர்ஜுர ஜம்புமத் । கோகோபாலைர்வ்ரு'தோ ரந்தும் ஸபலஃ ப்ராவிஶத் ஹரிஃ

அவ்வாறு, பழுத்த பனைப்பழமும் நாவல் மரங்களும் நிறைந்த அந்த காட்டில், கோக்களும், கோபர்களும் சூழ, தன் தோழர்களுடன் ஹரி மகிழ்வதற்காக நுழைந்தார்.

தேநவோ மந்தகாமிந்ய ஊதோபாரேண பூயஸா । யயுர்பகவதாऽऽஹூதா த்ருதம் ப்ரீத்யா ஸ்நுதஸ்தநீஃ

பெரும் பண்ணையால் மெதுவாக நடக்கும் பசுக்கள், பகவான் அழைத்ததும், மகிழ்ச்சியுடன் விரைந்து வந்து, பசிப்பால் சொட்டும் துதிக்கொப்புகளுடன் நின்றன.

வநௌகஸஃ ப்ரமுதிதா வநராஜீர்மதுச்யுதஃ । ஜலதாரா கிரேர்நாதாத் ஆஸந்நா தத்ரு'ஶே குஹாஃ

காட்டில் வாழும் உயிர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், தேன் சொட்டும் மரவரிசைகளையும், மலை அருகிலுள்ள குகைகளில் நீர் விழும் ஓசையையும் கண்டனர்.

க்வசித் வநஸ்பதிக்ரோடே குஹாயாம் சாபிவர்ஷதி । நிர்விஶ்ய பகவாந் ரேமே கந்தமூலபலாஶநஃ

சில நேரங்களில், மரத்தின் பள்ளத்திலும் குகையிலும் மழை பெய்யும்போது, பகவான் உள்ளே சென்று, கிழங்கு, மூலிகை, பழம் ஆகியவை உண்டு மகிழ்ந்தார்.

தத்யோதநம் ஸமாநீதம் ஶிலாயாம் ஸலிலாந்திகே । ஸம்போஜநீயைர்புபுஜே கோபைஃ ஸங்‌கர்ஷணாந்விதஃ

சங்கர்ஷணனும் கோபர்களும் உடன், நீரருகே ஒரு கல்லில் அமர்ந்து, கொண்டு வந்த தயிர் சாதத்தை நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து உண்டார்.

ஶாத்வலோபரி ஸம்விஶ்ய சர்வதோ மீலிதேக்ஷணாந் । த்ரு'ப்தாந் வ்ரு'ஷா வத்ஸதராந் காஶ்ச ஸ்வோதோபரஶ்ரமாஃ

பசுமை மேயலில் அமர்ந்து, பசுக்கள், காளைகள், கன்றுகள், தங்கள் கண்களை மூடி, பசிப்பால் சுமை ஏந்தி சோர்வுற்றும், திருப்தியுடன் இருந்தன.

ப்ராவ்ரு'ட்‌ஶ்ரியம் ச தாம் வீக்ஷ்ய ஸர்வபூதமுதாவஹாம் । பகவாந் பூஜயாம்சக்ரே ஆத்மஶக்த்யுபப்ரு'ம்ஹிதாம்

அந்த மழைக்காலத்தின் அழகு எல்லா உயிர்களுக்கும் மகிழ்ச்சி அளித்து, தன் சக்தியால் மேலும் பெருக்கப்பட்டதை கண்ட பகவான் அதை வணங்கினார்.

ஏவம் நிவஸதோஸ்தஸ்மிந் ராமகேஶவயோர்வ்ரஜே । ஶரத் ஸமபவத் வ்யப்ரா ஸ்வச்சாம்ப்வபருஷாநிலா

இவ்வாறு இராமனும் கேசவனும் வ்ரஜாவில் வாழ்ந்தபோது, வானம் தெளிவாக, நீர் தூய்மையாக, காற்று மென்மையாக, சரத்காலம் வந்தது.

ஶரதா நீரஜோத்பத்த்யா நீராணி ப்ரக்ரு'திம் யயுஃ । ப்ரஷ்டாநாமிவ சேதாம்ஸி புநர்யோகநிஷேவயா

சரத்காலத்தில் தாமரை மலர, நீர்நிலைகள் இயல்பை மீட்டன; அதுபோல், விழுந்தவர்களின் மனம் யோகப் பயிற்சியால் மீண்டும் சீராகிறது.

வ்யோம்நோऽப்ப்ரம் பூதஶாபல்யம் புவஃ பங்‌கமபாம் மலம் । ஶரத் ஜஹாராஶ்ரமிணாம் க்ரு'ஷ்ணே பக்திர்யதாஶுபம்

சரத்காலம் வானிலிருந்து மேகங்களை, பூமியில் இருந்து அழுக்கை, நீரில் இருந்து களையை அகற்றியது; அதுபோல், கிருஷ்ண பக்தி தவசிகளின் மனத்தில் உள்ள துஷ்டங்களை நீக்குகிறது.

ஸர்வஸ்வம் ஜலதா ஹித்வா விரேஜுஃ ஶுப்ரவர்சஸஃ । யதா த்யக்தைஷணாஃ ஶாந்தா முநயோ முக்தகில்பிஷாஃ

அவர்கள் தங்களுடைய எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, தூய ஒளியுடன் பிரகாசித்தார்கள்; எல்லா ஆசைகளையும் கைவிட்ட முனிவர்கள் அமைதியோடும் பாவமில்லாமல் இருப்பதைப் போல.