ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தம் த்வ்யஷ்டவர்ஷம் ஸுகுமாரபாத கரோருபாஹ்வம்ஸகபோலகாத்ரம் । சார்வாயதாக்ஷோந்நஸதுல்யகர்ண ஸுப்ர்‌வாநநம் கம்புஸுஜாதகண்டம்

அவர் பதினாறு வயதில், மிகவும் மென்மையான கால்கள், கை, தொடை, புயம், தோள், கன்னங்கள் உடையவராக இருந்தார். அவருடைய உடல் எல்லாம் அழகாக அமைந்தது; நீண்ட, பெரிய கண்கள், உயர்ந்த மூக்குக்கு சமமான காதுகள், அழகான புருவங்கள், பிரகாசமான முகம், சங்கு போன்ற நல்ல வடிவுடைய கழுத்தும் இருந்தது.

நிகூடஜத்ரும் ப்ரு'துதுங்கவக்ஷஸம் ஆவர்தநாபிம் வலிவல்கூதரம் ச । திகம்பரம் வக்த்ரவிகீர்ணகேஶம் ப்ரலம்பபாஹும் ஸ்வமரோத்தமாபம்

அவருடைய கழுத்து எலும்பு வெளிப்படாமல் மறைந்திருந்தது; மார்பு அகலமாகவும் உயரமாகவும் இருந்தது; நாபி ஆழமாகச் சுழன்று, வயிறு மென்மையாகவும், அழகான கோடுகளுடன் இருந்தது. உடை இல்லாமல், கூந்தல் முகத்தில் சிதறி, நீண்ட கை கைகள் கீழே தொங்க, அவர் தேவர்களுக்கெல்லாம் சிறந்தவரைப் போல் தோன்றினார்.

ஶ்யாமம் ஸதாபீச்யவயோऽங்கலக்ஷ்ம்யா ஸ்த்ரீணாம் மநோஜ்ஞம் ருசிரஸ்மிதேந । ப்ரத்யுத்திதாஸ்தே முநயஃ ஸ்வாஸநேப்யஃ தல்லக்ஷணஜ்ஞா அபி கூடவர்சஸம்

அவருடைய நிறம் கருப்பாக இருந்தது; இளமை என்றும் குன்றாத அழகுடன், உடலில் நல்ல குறியீடுகள் இருந்தன. அழகான புன்னகையுடன் பெண்களின் மனதை ஈர்த்தார். அவருடைய உண்மையான பெருமையை அறிந்த முனிவர்களும், அவரை மரியாதை செய்யத் தங்கள் இருக்கைகளில் இருந்து எழுந்தனர்.

ஸ விஷ்ணுராதோऽதிதய ஆகதாய தஸ்மை ஸபர்யாம் ஶிரஸாऽऽஜஹார । ததோ நிவ்ரு'த்தா ஹ்யபுதாஃ ஸ்த்ரியோऽர்பகா மஹாஸநே ஸோபவிவேஶ பூஜிதஃ

விஷ்ணுராதன் அந்த மதிப்பிற்குரிய விருந்தினருக்கு தலை குனிந்து மரியாதையுடன் பூஜை செய்தார். பின்னர், அறியாமை கொண்ட பெண்கள் மற்றும் பிள்ளைகள் விலகியதும், அவர் பெரிய ஆசனத்தில் மரியாதையுடன் அமர்த்தப்பட்டார்.

ஸ ஸம்வ்ரு'தஸ்தத்ர மஹாந் மஹீயஸாம் ப்ரஹ்மர்ஷிராஜர்ஷிதேவர்ஷி ஸங்கைஃ । வ்யரோசதாலம் பகவாந் யதேந்துஃ க்ரஹர்க்ஷதாராநிகரைஃ பரீதஃ

அங்கு, பெரிய பிராமண முனிவர்கள், ராஜமுனிவர்கள், தேவர்முனிவர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டு, அந்த மகானும் பிரகாசமாக இருந்தார். அது போல, சந்திரன் கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், விண்மீன்கள் நடுவில் ஒளிர்வதைப் போல் அவர் ஒளிர்ந்தார்.

ப்ரஶாந்தமாஸீநமகுண்டமேதஸம் முநிம் ந்ரு'போ பாகவதோऽப்யுபேத்ய । ப்ரணம்ய மூர்த்நாவஹிதஃ க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ நத்வா கிரா ஸூந்ரு'தயாந்வப்ரு'ச்சத்

அமைதியாக அமர்ந்திருந்த, அறிவு குறையாத அந்த முனிவரிடம் பக்தி கொண்ட மன்னன் வந்து, தலை குனிந்து, கையொட்டியபடி வணங்கி, இனிய வார்த்தைகளால் மரியாதை செய்து கேட்டான்.

பரீக்ஷிதுவாச । அஹோ அத்ய வயம் ப்ரஹ்மந் ஸத்ஸேவ்யாஃ க்ஷத்ரபந்தவஃ । க்ரு'பயாதிதிரூபேண பவத்‌பிஸ்தீர்தகாஃ க்ரு'தாஃ

பரீக்ஷித் சொன்னான்: இன்று, பிராமணரே, நாங்கள் சாதாரணக் க்ஷத்திரியர்கள், உங்களால் சேவை செய்யத் தகுதியானவர்களாக ஆனோம். உங்கள் அருளால், நீங்கள் விருந்தினராக வந்து, எங்கள் நிலத்தை புனிதமாக்கிவிட்டீர்கள்.

யேஷாம் ஸம்ஸ்மரணாத் பும்ஸாம் ஸத்யஃ ஶுத்த்யந்தி வை க்ரு'ஹாஃ । கிம் புநர்தர்ஶநஸ்பர்ஶ பாதஶௌசாஸநாதிபிஃ

உங்களை நினைத்தாலே மனிதர்களின் வீடுகள் உடனே தூய்மையடைகின்றன; அப்படியிருக்க, உங்களைப் பார்ப்பது, தொடுவது, உங்கள் கால்களை கழுவுவது, ஆசனம் அளிப்பது போன்றவை எவ்வளவு பாக்கியமோ!

ஸாந்நித்யாத்தே மஹாயோகிந் பாதகாநி மஹாந்த்யபி । ஸத்யோ நஶ்யந்தி வை பும்ஸாம் விஷ்ணோரிவ ஸுரேதராஃ

மகா யோகியரே, உங்கள் அருகில் இருப்பதால், மக்களின் மிகப்பெரிய பாவங்களும் உடனே அழிகின்றன; அது போல, விஷ்ணு அசுரர்களை அழிப்பதைப் போல்.

அபி மே பகவாந் ப்ரீதஃ க்ரு'ஷ்ணஃ பாண்டுஸுதப்ரியஃ । பைத்ரு'ஷ்வஸேயப்ரீத்யர்தம் தத்‍கோத்ரஸ்யாத்தபாந்தவஃ

பாண்டவர்கள் பிரியமான பகவான் கிருஷ்ணர் என்மீது திருப்தியுடன் இருக்க வேண்டும்; அவர் தன் பிதாமகியின் உறவினர்களை, தன் குலத்தின் மீது உள்ள பாசத்தால் ஏற்றுக் கொண்டார்.

அந்யதா தேऽவ்யக்தகதேஃ தர்ஶநம் நஃ கதம் ந்ரு'ணாம் । நிதராம் ம்ரியமாணாநாம் ஸம்ஸித்தஸ்ய வநீயஸஃ

இல்லையெனில், எங்களைப் போன்ற மனிதர்கள், குறிப்பாக இறப்பதற்குள்ளாகியிருப்பவர்கள், வெளியில் வாழும், வெளிப்படாத மனம் கொண்ட, சித்தி பெற்ற உங்களை எப்படி காண முடியும்?

அதஃ ப்ரு'ச்சாமி ஸம்ஸித்திம் யோகிநாம் பரமம் குரும் । புருஷஸ்யேஹ யத்கார்யம் ம்ரியமாணஸ்ய ஸர்வதா

அதனால், யோகிகளுக்கெல்லாம் உச்ச ஆசானான உங்களை நான் கேட்கிறேன்: மரணம் நெருங்கும் போது, மனிதன் எதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதை தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்.

யச்ச்ரோதவ்யமதோ ஜப்யம் யத்கர்தவ்யம் ந்ரு'பிஃ ப்ரபோ । ஸ்மர்தவ்யம் பஜநீயம் வா ப்ரூஹி யத்வா விபர்யயம்

ஏன் கேட்கிறேன் என்றால், மனிதர்கள் எதை கேட்க வேண்டும், எதை ஜபிக்க வேண்டும், எதை செய்ய வேண்டும், எதை நினைக்க வேண்டும், எதை வழிபட வேண்டும், அல்லது இதற்கு மாறாக ஏதேனும் இருந்தால் அதைச் சொல்லுங்கள்.

நூநம் பகவதோ ப்ரஹ்மந் க்ரு'ஹேஷு க்ரு'ஹமேதிநாம் । ந லக்ஷ்யதே ஹ்யவஸ்தாநம் அபி கோதோஹநம் க்வசித்

நிச்சயமாக, பிராமணரே, இல்லற வாழ்க்கை நடத்தும் மக்களின் வீடுகளில், இறைவனின் இருப்பு தெரியவில்லை; பசுவை பறிக்கும்போதும் கூட அது காணப்படுவதில்லை.

ஸூத உவாச । ஏவமாபாஷிதஃ ப்ரு'ஷ்டஃ ஸ ராஜ்ஞா ஶ்லக்ஷ்ணயா கிரா । ப்ரத்யபாஷத தர்மஜ்ஞோ பகவாந் பாதராயணிஃ

சூதர் சொன்னார்: இவ்வாறு மன்னன் இனிய வார்த்தைகளால் கேட்டபோது, தர்மத்தை அறிந்த, பாதராயணியின் மகன் அந்த மகானும் பதில் அளித்தார்.

ஶ்ரீர்குணா நைரபேக்ஷ்யாத்யாஃ ஸுகம் துஃகஸுகாத்யயஃ। துஃகம் காமஸுகாபேக்ஷா பண்டிதோ பந்தமோக்ஷவித்

ஸ்ரீதேவியின் குணங்கள் என்பது பற்றில்லாத தன்மை முதலியவை; ஆனந்தம் என்பது துக்கமும் சந்தோஷமும் கடந்த நிலை. துக்கம் என்பது இன்பத்துக்காக ஆசை கொண்டால் வரும். அறிவுடையவன் பந்தமும் விடுதலையும் அறிந்திருப்பான்.

மூர்கோ தேஹாத்யஹம்புத்திஃ பந்தா மந்நிகமஃ ஸ்ம்ரு'தஃ। உத்பதஶ்சித்தவிக்ஷேபஃ ஸ்வர்கஃ ஸத்த்வகுணோதயஃ

முட்டாள் தன் உடலைத் தான் என்று எண்ணுவான்; என் பாதை வேதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. மனம் சிதறுவது தவறான வழி; சத்துவ குணம் அதிகரிப்பதே சொர்க்கம்.

நரகஸ்தமஉந்நாஹோ பந்துர்குருரஹம் ஸகே। க்ரு'ஹம் ஶரீரம் மாநுஷ்யம் குணாட்யோ ஹ்யாட்ய உச்யதே

நரகம் என்பது இருளும் அகம்பாவும்; நண்பன், ஆசான், தானே ஒருவரே. வீடு என்பது உடல்; மனித வாழ்க்கை என்பது குணங்களில் செல்வம்; உண்மையில் செல்வந்தர் என்பவர் குணம் நிறைந்தவரே.

தரித்ரோ யஸ்த்வஸந்துஷ்டஃ க்ரு'பணோ யோऽஜிதேந்த்ரியஃ। குணேஷ்வஸக்ததீரீஶோ குணஸங்கோ விபர்யயஃ

திருப்தி இல்லாதவன் தான் ஏழை; மனதை அடக்க முடியாதவன் தான் பரிதாபம் படுவான். குணங்களில் பற்றில்லாத மனம் கொண்டவன் தான் இறையவன்; குணங்களில் பற்றுள்ளவன் அதற்கு எதிரானவன்.

ஏத உத்தவ தே ப்ரஶ்நாஃ ஸர்வே ஸாது நிரூபிதாஃ। கிம் வர்ணிதேந பஹுநா லக்ஷணம் குணதோஷயோஃ। குணதோஷத்ரு'ஶிர்தோஷோ குணஸ்தூபயவர்ஜிதஃ

உத்தவா, நீ கேட்ட எல்லா கேள்விகளுக்கும் சரியாக விளக்கம் கூறப்பட்டது. நல்லதும் கெட்டதும் பற்றிய அடையாளங்களை நீண்டதாக விவரிக்க வேண்டுமா? நல்லதிலே குறை காண்பது தான் குறை; நல்லது என்பது இரண்டும் இல்லாதது.

ப்ராவ்ரு'ட்வர்ணநம் ஶரத்‌வர்ணநம் ச - ஶ்ரீஶுக உவாச । ( அநுஷ்டுப் ) தயோஸ்ததத்‍புதம் கர்ம தாவாக்நேர்மோக்ஷமாத்மநஃ । கோபாஃ ஸ்த்ரீப்யஃ ஸமாசக்யுஃ ப்ரலம்பவதமேவ ச

சுகர் சொன்னார்: அந்த இருவரின் அதிசய செயல்களை, காட்டுத் தீயை அணைத்ததும், பிரலம்பனை அழித்ததும், குரவர்கள் பெண்களுக்கு விவரித்தார்கள்.

கோபவ்ரு'த்தாஶ்ச கோப்யஶ்ச ததுபாகர்ண்ய விஸ்மிதாஃ । மேநிரே தேவப்ரவரௌ க்ரு'ஷ்ணராமௌ வ்ரஜம் கதௌ

அதை கேட்ட வயதான குரவர்கள் மற்றும் பெண்கள் ஆச்சரியப்பட்டு, வ்ரஜத்தில் வந்த கிருஷ்ணரும் பாலராமனும் தேவர்களில் சிறந்தவர்கள் என்று எண்ணினார்கள்.

ததஃ ப்ராவர்தத ப்ராவ்ரு'ட் ஸர்வஸத்த்வஸமுத்‍பவா । வித்யோதமாநபரிதிஃ விஸ்பூர்ஜித நபஸ்தலா

பின்னர், எல்லா உயிரினங்களோடும் கூடிய மழைக்காலம் துவங்கியது; வானமும் பூமியும் இடியுடன் ஒலித்தன.

ஸாந்த்ரநீலாம்புதைர்வ்யோம ஸவித்யுத் ஸ்தநயித்‍நுபிஃ । அஸ்பஷ்டஜ்யோதிஃ ஆச்சந்நம் ப்ரஹ்மேவ ஸகுணம் பபௌ

கனமான நீல மேகங்கள், மின்னலும் இடியும் கொண்ட வானம், வெளிச்சம் தெளிவாக இல்லாமல் மறைந்தது; அது குணங்களுடன் கூடிய பரமத்துவத்தைப் போலத் தெரிந்தது.

அஷ்டௌ மாஸாந் நிபீதம் யத் பூம்யாஶ்சோதமயம் வஸு । ஸ்வகோபிர்மோக்துமாரேபே பர்ஜந்யஃ கால ஆகதே

எட்டு மாதங்கள் பூமியில் இருந்து எடுத்த நீரை, காலம் வந்ததும் மேகங்கள் தங்கள் சக்தியால் மீண்டும் பொழிய ஆரம்பித்தன.

தடித்வந்தோ மஹாமேகாஃ சண்ட ஶ்வஸந வேபிதாஃ । ப்ரீணநம் ஜீவநம் ஹ்யஸ்ய முமுசுஃ கருணா இவ

மின்னலுடன் கூடிய பெரிய மேகங்கள், கடும் காற்றால் அசைந்தபடி, உயிர் தரும் மழையை கருணை போல பொழிந்தன.

தபஃக்ரு'ஶா தேவமீடா ஆஸீத் வர்ஷீயஸீ மஹீ । யதைவ காம்யதபஸஃ தநுஃ ஸம்ப்ராப்ய தத்பலம்

வெயிலால் வாடிய பூமி, மழையால் நனையப்பட்டது; அது விருப்பமான பலனை அடைந்த தவத்தால் மெலிந்த உடல் மீண்டும் உயிர் பெறுவது போல.

நிஶாமுகேஷு கத்யோதாஃ தமஸா பாந்தி ந க்ரஹாஃ । யதா பாபேந பாகண்டா ந ஹி வேதாஃ கலௌ யுகே

இரவு தொடங்கும் போது, இருளில் கிரகங்கள் தெரியாமல், ஒளிரும் பூச்சிகள் மட்டும் தெரிந்தன; அது போல கலியுகத்தில் பாவத்தால் வேதங்கள் புறம்போக்கர்களிடம் ஒளிரவில்லை.

ஶ்ருத்வா பர்ஜந்யநிநதம் மண்டுகாஃ வ்யஸ்ரு'ஜந் கிரஃ । தூஷ்ணீம் ஶயாநாஃ ப்ராக் யத்வத் ப்ராஹ்மணா நியமாத்யயே

மேகங்களின் இடியைக் கேட்டதும், முன்பு அமைதியாக இருந்த தவளைகள், மீண்டும் குரல் கொடுத்தன; அது போல, விரதம் முடிந்த பின் பிராமணர்கள் வேதம் ஓதுவது போல்.