ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யா வை லஸச்ச்ரீதுலஸீவிமிஶ்ர க்ரு'ஷ்ணாங்‌க்ரிரேண்வப்யதிகாம்புநேத்ரீ । புநாதி லோகாநுபயத்ர ஸேஶாந் கஸ்தாம் ந ஸேவேத மரிஷ்யமாணஃ

அந்த நதி, கிருஷ்ணனின் பாதத் தூசு கலந்த நீரால் கங்கை விடப் புனிதமானது; அவள் உலகங்களையும், அதில் உள்ளவர்களையும் தூய்மை செய்யும்—மரணத்தை எதிர்கொள்பவன் யார் அவளை சேவிக்க மாட்டான்?

இதி வ்யவச்சித்ய ஸ பாண்டவேயஃ ப்ராயோபவேஶம் ப்ரதி விஷ்ணுபத்யாம் । ததௌ முகுந்தாங்‌க்ரிமநந்யபாவோ முநிவ்ரதோ முக்தஸமஸ்தஸங்கஃ

இவ்வாறு தீர்மானித்த பாண்டுவின் மகன், விஷ்ணுபத நதிக்கரையில் உயிர் நீத்த விரதம் மேற்கொண்டு, முகுந்தனின் பாதங்களில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, முனிவரின் விருப்பத்தோடு, எல்லா பற்றுகளையும் விட்டுவிட்டார்.

தத்ரோபஜக்முர்புவநம் புநாநா மஹாநுபாவா முநயஃ ஸஶிஷ்யாஃ । ப்ராயேண தீர்தாபிகமாபதேஶைஃ ஸ்வயம் ஹி தீர்தாநி புநந்தி ஸந்தஃ

அங்கு உலகத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் பெரிய ஋ஷிகள் தங்கள் சீடர்களுடன் வந்தார்கள். பெரும்பாலும், தீர்த்தயாத்திரை என்ற காரணத்தை முன்னிட்டு வந்தார்கள்; ஆனாலும், நல்லவர்கள் தாமே தீர்த்தங்களைத் தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள்.

அத்ரிர்வஸிஷ்டஶ்ச்யவநஃ ஶரத்வாந் அரிஷ்டநேமிர்ப்ரு'குரங்‌கிராஶ்ச । பராஶரோ காதிஸுதோऽத ராம உதத்ய இந்த்ரப்ரமதேத்மவாஹௌ

அத்திரி, வசிஷ்டர், ச்யவனன், சரத்வான், அரிஷ்டநேமி, ப்ருகு, அங்கிரஸ், பராசரர், காதியின் மகன், ராமர், உதத்யர், இந்திரப்ரமதன், எத்மவாஹன் ஆகியோரும் வந்தார்கள்.

மேதாதிதிர்தேவல ஆர்ஷ்டிஷேணோ பாரத்வாஜோ கௌதமஃ பிப்பலாதஃ । மைத்ரேய ஔர்வஃ கவஷஃ கும்பயோநிஃ த்வைபாயநோ பகவாந் நாரதஶ்ச

மேதாதிதி, தேவலர், ஆர்ஷ்டிஷேணர், பாரத்வாஜர், கவுதமர், பிப்பலாதர், மைத்ரேயர், ஊர்வர், கவசர், கும்பயோனி, த்வைப்பாயனர், மகானாரதர் ஆகியோரும் வந்தார்கள்.

அந்யே ச தேவர்ஷிப்ரஹ்மர்ஷிவர்யா ராஜர்ஷிவர்யா அருணாதயஶ்ச । நாநார்ஷேயப்ரவராந் ஸமேதாந் அப்யர்ச்ய ராஜா ஶிரஸா வவந்தே

மற்றும் தேவர்ஷிகள், பிரம்மர்ஷிகள், ராஜர்ஷிகள், அருணன் முதலியோர் ஆகிய பலரும் வந்தார்கள். அந்தக் கூடிய முனிவர்களை அரசன் மரியாதையுடன் வணங்கி, தலையணிந்து நன்றியுடன் போற்றினார்.

ஸுகோபவிஷ்டேஷ்வத தேஷு பூயஃ க்ரு'தப்ரணாமஃ ஸ்வசிகீர்ஷிதம் யத் । விஜ்ஞாபயாமாஸ விவிக்தசேதா உபஸ்திதோऽக்ரேऽபிக்ரு'ஹீதபாணிஃ

அவர்கள் எல்லோரும் சுகமாக அமர்ந்தபோது, அரசன் வணக்கம் செலுத்தி, தெளிவான மனதுடன், தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற விரும்பி, அவர்களுக்கு முன்பாக கைகூப்பி நின்றான்.

ராஜோவாச அஹோ வயம் தந்யதமா ந்ரு'பாணாம் மஹத்தமாநுக்ரஹணீயஶீலாஃ । ராஜ்ஞாம் குலம் ப்ராஹ்மணபாதஶௌசாத் தூராத் விஸ்ரு'ஷ்டம் பத கர்ஹ்யகர்ம

அரசன் பேசினான்: 'ஓ! அரசர்களில் நாங்கள் மிகுந்த பாக்கியசாலிகள்; பெரியோர் தங்கள் அருளை நமக்கு காட்டியுள்ளனர். ப்ராமணர்களின் பாதங்களைப் போற்றாத காரணத்தால் அரச குடும்பம் தூரத்தில் தள்ளப்பட்டுள்ளது; இது கண்டிக்கத்தக்க குற்றம்.'

தஸ்யைவ மேऽகஸ்ய பராவரேஶோ வ்யாஸக்தசித்தஸ்ய க்ரு'ஹேஷ்வபீக்ஷ்ணம் । நிர்வேதமூலோ த்விஜஶாபரூபோ யத்ர ப்ரஸக்தோ பயமாஶு தத்தே

எனக்கு, எல்லாவற்றுக்கும் ஆண்டவரான பரமன், என் மனம் எப்போதும் வீட்டு விஷயங்களில் பற்றுடன் இருப்பதைப் பார்த்து, ப்ராமணர்களின் வார்த்தைகளால் பிறந்த விரக்தியை ஏற்படுத்தினார்; ஏனெனில், பற்றுள்ள இடத்தில் விரைவில் பயம் தோன்றும்.

தம் மோபயாதம் ப்ரதியந்து விப்ரா கங்கா ச தேவீ த்ரு'தசித்தமீஶே । த்விஜோபஸ்ரு'ஷ்டஃ குஹகஸ்தக்ஷகோ வா தஶத்வலம் காயத விஷ்ணுகாதாஃ

பிராமணர்களே, நான் இங்கு வந்துள்ளேன்; நீங்கள் எனக்காக இருப்பீர்கள், என் மனம் ஆண்டவரை நோக்கி நிலைத்திருக்க, கங்கை தேவி எனக்கு அருள் புரிவாள். பிராமணரின் சாபத்தாலும், அல்லது தக்ஷகன் என்ற பாம்பினாலும் என்ன நடந்தாலும் பரவாயில்லை; meanwhile, விஷ்ணுவின் புகழை பாடுங்கள்.

புநஶ்ச பூயாத்‍பகவத்யநந்தே ரதிஃ ப்ரஸங்கஶ்ச ததாஶ்ரயேஷு । மஹத்ஸு யாம் யாமுபயாமி ஸ்ரு'ஷ்டிம் மைத்ர்யஸ்து ஸர்வத்ர நமோ த்விஜேப்யஃ

மீண்டும் அந்த முடிவில்லா ஆண்டவரிடம் பக்தியும், அவரை அடைந்தவர்களிடம் பற்றும் எனக்கு எப்போதும் இருக்க வேண்டும். நான் எங்கு பிறந்தாலும், நல்லவர்களிடையே நட்பு நிலைத்திருக்க வேண்டும்; எல்லா இடங்களிலும் ப்ராமணர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துகிறேன்.

இதி ஸ்ம ராஜாத்யவஸாயயுக்தஃ ப்ராசீநமூலேஷு குஶேஷு தீரஃ । உதங்‌முகோ தக்ஷிணகூல ஆஸ்தே ஸமுத்ரபத்‍ந்யாஃ ஸ்வஸுதந்யஸ்தபாரஃ

இவ்வாறு உறுதியுடன் முடிவெடுத்த அரசன், குசக் கம்பளத்தில் வடக்கு நோக்கி, கங்கை கரையில் அமர்ந்தான்; தன் மனைவி, மகன் ஆகியோரின் பொறுப்பை கடலின் மகளிடம் ஒப்படைத்தான்.

ஏவம் ச தஸ்மிந் நரதேவதேவே ப்ராயோபவிஷ்டே திவி தேவஸங்காஃ । ப்ரஶஸ்ய பூமௌ வ்யகிரந் ப்ரஸூநைஃ முதா முஹுர்துந்துபயஶ்ச நேதுஃ

அந்த மனிதர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் அரசன் உண்ணாது அமர்ந்தபோது, வானத்தில் தேவர்கள் அவரை போற்றி, பூமியில் மலர்களை சிதறினர்; மகிழ்ச்சியுடன், பலமுறை பறை முழங்கியது.

மஹர்ஷயோ வை ஸமுபாகதா யே ப்ரஶஸ்ய ஸாத்வித்யநுமோதமாநாஃ । ஊசுஃ ப்ரஜாநுக்ரஹஶீலஸாரா யதுத்தமஶ்லோககுணாபிரூபம்

அங்கு கூடியிருந்த மகா முனிவர்கள், அவரை போற்றி, 'இவரது செயல் ஜனங்களுக்காகவும், உயர்ந்தவரால் புகழப்படும் ஆண்டவரின் குணங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது' என்று பாராட்டினர்.

ந வா இதம் ராஜர்ஷிவர்ய சித்ரம் பவத்ஸு க்ரு'ஷ்ணம் ஸமநுவ்ரதேஷு । யேऽத்யாஸநம் ராஜகிரீடஜுஷ்டம் ஸத்யோ ஜஹுர்பகவத்பார்ஶ்வகாமாஃ

கிருஷ்ணனை முழுமையாக விரும்பும் ராஜர்ஷிகளில் இது ஆச்சரியமல்ல; அவர்கள் ஒருகாலத்தில் அரச சிங்காசனத்தில் இருந்தாலும், உடனே அதை விட்டு, ஆண்டவரை அடைய விரும்புகிறார்கள்.

ஸர்வே வயம் தாவதிஹாஸ்மஹேऽத்ய கலேவரம் யாவதஸௌ விஹாய । லோகம் பரம் விரஜஸ்கம் விஶோகம் யாஸ்யத்யயம் பாகவதப்ரதாநஃ

நாம் அனைவரும் இன்று இங்கேயே இருப்போம்; அவர் தன் உடலை விட்டு விடும் வரை. பிறகு, இந்த பகவத பக்தன், ஆசை, துயரம் இல்லாத உயர்ந்த உலகை அடைவார்.

ஆஶ்ருத்ய தத் ரு'ஷிகணவசஃ பரீக்ஷித் ஸமம் மதுச்யுத் குரு சாவ்யலீகம் । ஆபாஷதைநாநபிநந்த்ய யுக்தாந் ஶுஶ்ரூஷமாணஶ்சரிதாநி விஷ்ணோஃ

அந்த முனிவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட பரீக்ஷித், மதுசூதனும், தன் ஆசானும் உடன், குற்றமில்லாமல், அங்கு கூடியவர்களை வரவேற்று, விஷ்ணுவின் கதைகளை கேட்க ஆவலுடன் பேசினான்.

ஸமாகதாஃ ஸர்வத ஏவ ஸர்வே வேதா யதா மூர்திதராஸ்த்ரிப்ரு'ஷ்டே । நேஹாதவாமுத்ர ச கஶ்சநார்த ரு'தே பராநுக்ரஹமாத்மஶீலம்

எல்லா திசைகளிலிருந்தும் அனைவரும் இங்கு கூடியுள்ளனர்; வேதங்கள் மூன்று உலகிலும் உருவம் எடுத்தது போல். இங்கு அல்லது வேறு எங்கும், பரம் நன்மையும், ஆன்மாவின் இயல்பும் தவிர வேறு நோக்கம் இல்லை.

ததஶ்ச வஃ ப்ரு'ச்ச்யமிமம் விப்ரு'ச்சே விஶ்ரப்ய விப்ரா இதி க்ரு'த்யதாயாம் । ஸர்வாத்மநா ம்ரியமாணைஶ்ச க்ரு'த்யம் ஶுத்தம் ச தத்ராம்ரு'ஶதாபியுக்தாஃ

ஆகையால், ப்ராமணர்களே, என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உங்களிடம் நம்பிக்கையுடன் கேட்கிறேன். இறக்கும் மனிதர்களுக்கு என்ன தூய கடமை என்பதை, அதில் ஈடுபட்டவர்கள் ஆராய்ந்து சொல்ல வேண்டும்.

தத்ராபவத் பகவாந் வ்யாஸபுத்ரோ யத்ரு'ச்சயா காமடமாநோऽநபேக்ஷஃ । அலக்ஷ்யலிங்கோ நிஜலாபதுஷ்டோ வ்ரு'தஶ்ச பாலைரவதூதவேஷஃ

அப்போது, வியாசரின் மகன், அந்த பகவான், எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் பூமியில் சுற்றி, தனக்குள்ள சந்தோஷத்தில் திருப்தியுடன், குழந்தைகள் சூழ, அவதூத வேஷத்தில், அடையாளம் தெரியாமல் அங்கு வந்தார்.

தம் த்வ்யஷ்டவர்ஷம் ஸுகுமாரபாத கரோருபாஹ்வம்ஸகபோலகாத்ரம் । சார்வாயதாக்ஷோந்நஸதுல்யகர்ண ஸுப்ர்‌வாநநம் கம்புஸுஜாதகண்டம்

அவர் பதினாறு வயதில், மிகவும் மென்மையான கால்கள், கை, தொடை, புயம், தோள், கன்னங்கள் உடையவராக இருந்தார். அவருடைய உடல் எல்லாம் அழகாக அமைந்தது; நீண்ட, பெரிய கண்கள், உயர்ந்த மூக்குக்கு சமமான காதுகள், அழகான புருவங்கள், பிரகாசமான முகம், சங்கு போன்ற நல்ல வடிவுடைய கழுத்தும் இருந்தது.

நிகூடஜத்ரும் ப்ரு'துதுங்கவக்ஷஸம் ஆவர்தநாபிம் வலிவல்கூதரம் ச । திகம்பரம் வக்த்ரவிகீர்ணகேஶம் ப்ரலம்பபாஹும் ஸ்வமரோத்தமாபம்

அவருடைய கழுத்து எலும்பு வெளிப்படாமல் மறைந்திருந்தது; மார்பு அகலமாகவும் உயரமாகவும் இருந்தது; நாபி ஆழமாகச் சுழன்று, வயிறு மென்மையாகவும், அழகான கோடுகளுடன் இருந்தது. உடை இல்லாமல், கூந்தல் முகத்தில் சிதறி, நீண்ட கை கைகள் கீழே தொங்க, அவர் தேவர்களுக்கெல்லாம் சிறந்தவரைப் போல் தோன்றினார்.

ஶ்யாமம் ஸதாபீச்யவயோऽங்கலக்ஷ்ம்யா ஸ்த்ரீணாம் மநோஜ்ஞம் ருசிரஸ்மிதேந । ப்ரத்யுத்திதாஸ்தே முநயஃ ஸ்வாஸநேப்யஃ தல்லக்ஷணஜ்ஞா அபி கூடவர்சஸம்

அவருடைய நிறம் கருப்பாக இருந்தது; இளமை என்றும் குன்றாத அழகுடன், உடலில் நல்ல குறியீடுகள் இருந்தன. அழகான புன்னகையுடன் பெண்களின் மனதை ஈர்த்தார். அவருடைய உண்மையான பெருமையை அறிந்த முனிவர்களும், அவரை மரியாதை செய்யத் தங்கள் இருக்கைகளில் இருந்து எழுந்தனர்.

ஸ விஷ்ணுராதோऽதிதய ஆகதாய தஸ்மை ஸபர்யாம் ஶிரஸாऽऽஜஹார । ததோ நிவ்ரு'த்தா ஹ்யபுதாஃ ஸ்த்ரியோऽர்பகா மஹாஸநே ஸோபவிவேஶ பூஜிதஃ

விஷ்ணுராதன் அந்த மதிப்பிற்குரிய விருந்தினருக்கு தலை குனிந்து மரியாதையுடன் பூஜை செய்தார். பின்னர், அறியாமை கொண்ட பெண்கள் மற்றும் பிள்ளைகள் விலகியதும், அவர் பெரிய ஆசனத்தில் மரியாதையுடன் அமர்த்தப்பட்டார்.

ஸ ஸம்வ்ரு'தஸ்தத்ர மஹாந் மஹீயஸாம் ப்ரஹ்மர்ஷிராஜர்ஷிதேவர்ஷி ஸங்கைஃ । வ்யரோசதாலம் பகவாந் யதேந்துஃ க்ரஹர்க்ஷதாராநிகரைஃ பரீதஃ

அங்கு, பெரிய பிராமண முனிவர்கள், ராஜமுனிவர்கள், தேவர்முனிவர்கள் ஆகியோரால் சூழப்பட்டு, அந்த மகானும் பிரகாசமாக இருந்தார். அது போல, சந்திரன் கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், விண்மீன்கள் நடுவில் ஒளிர்வதைப் போல் அவர் ஒளிர்ந்தார்.

ப்ரஶாந்தமாஸீநமகுண்டமேதஸம் முநிம் ந்ரு'போ பாகவதோऽப்யுபேத்ய । ப்ரணம்ய மூர்த்நாவஹிதஃ க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ நத்வா கிரா ஸூந்ரு'தயாந்வப்ரு'ச்சத்

அமைதியாக அமர்ந்திருந்த, அறிவு குறையாத அந்த முனிவரிடம் பக்தி கொண்ட மன்னன் வந்து, தலை குனிந்து, கையொட்டியபடி வணங்கி, இனிய வார்த்தைகளால் மரியாதை செய்து கேட்டான்.

பரீக்ஷிதுவாச । அஹோ அத்ய வயம் ப்ரஹ்மந் ஸத்ஸேவ்யாஃ க்ஷத்ரபந்தவஃ । க்ரு'பயாதிதிரூபேண பவத்‌பிஸ்தீர்தகாஃ க்ரு'தாஃ

பரீக்ஷித் சொன்னான்: இன்று, பிராமணரே, நாங்கள் சாதாரணக் க்ஷத்திரியர்கள், உங்களால் சேவை செய்யத் தகுதியானவர்களாக ஆனோம். உங்கள் அருளால், நீங்கள் விருந்தினராக வந்து, எங்கள் நிலத்தை புனிதமாக்கிவிட்டீர்கள்.

யேஷாம் ஸம்ஸ்மரணாத் பும்ஸாம் ஸத்யஃ ஶுத்த்யந்தி வை க்ரு'ஹாஃ । கிம் புநர்தர்ஶநஸ்பர்ஶ பாதஶௌசாஸநாதிபிஃ

உங்களை நினைத்தாலே மனிதர்களின் வீடுகள் உடனே தூய்மையடைகின்றன; அப்படியிருக்க, உங்களைப் பார்ப்பது, தொடுவது, உங்கள் கால்களை கழுவுவது, ஆசனம் அளிப்பது போன்றவை எவ்வளவு பாக்கியமோ!

ஸாந்நித்யாத்தே மஹாயோகிந் பாதகாநி மஹாந்த்யபி । ஸத்யோ நஶ்யந்தி வை பும்ஸாம் விஷ்ணோரிவ ஸுரேதராஃ

மகா யோகியரே, உங்கள் அருகில் இருப்பதால், மக்களின் மிகப்பெரிய பாவங்களும் உடனே அழிகின்றன; அது போல, விஷ்ணு அசுரர்களை அழிப்பதைப் போல்.