ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஏதாவதாலம் நநு ஸூசிதேந குணைரஸாம்யாநதிஶாயநஸ்ய । ஹித்வேதராந் ப்ரார்தயதோ விபூதிஃ யஸ்யாங்‌க்ரிரேணும் ஜுஷதேऽநபீப்ஸோஃ

இறைவனின் ஒப்பற்ற, எல்லா பண்புகளும் கடந்த சிறப்பை, இதுவரை கூறியதிலேயே போதுமானதாகும். மற்ற எல்லாவற்றையும் விட்டு வைக்கும் பெரியோர்கள் கூட, அவருடைய திருவடித் தூசியை விரும்புகிறார்கள், ஆனால் அவர் தானாக விரும்புவதில்லை.

அதாபி யத்பாதநகாவஸ்ரு'ஷ்டம் ஜகத்விரிஞ்சோபஹ்ரு'தார்ஹணாம்பஃ । ஸேஶம் புநாத்யந்யதமோ முகுந்தாத் கோ நாம லோகே பகவத்பதார்தஃ

மேலும், பிரம்மா அர்ச்சனைக்கு அர்ப்பணித்த நீர், அவருடைய பாத நகங்களில் இருந்து தோன்றியது; அது உலகைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. இந்த உலகில் இறைவனின் திருவடிகளை விரும்புவோர், முகுந்தனால் தூய்மையடையாதவர் யார்?

யத்ராநுரக்தாஃ ஸஹஸைவ தீரா வ்யபோஹ்ய தேஹாதிஷு ஸங்கமூடம் । வ்ரஜந்தி தத்பாரமஹம்ஸ்யமந்த்யம் யஸ்மிந்நஹிம்ஸோபஶமஃ ஸ்வதர்மஃ

அங்கே, இறைவனை நேசிக்கும் ஞானிகள் திடீரென உடல் மற்றும் அதனுடன் உள்ள பந்தங்களை விட்டு, அகிம்சை, அமைதி, தனக்குரிய தர்மம் நிறைந்த, அந்த பரம ஹம்சரின் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்கள்.

அஹம் ஹி ப்ரு'ஷ்டோऽர்யமணோ பவத்‌பிஃ ஆசக்ஷ ஆத்மாவகமோऽத்ர யாவாந் । நபஃ பதந்த்யாத்மஸமம் பதத்த்ரிணஃ ததா ஸமம் விஷ்ணுகதிம் விபஶ்சிதஃ

நீங்கள் என்னிடம் கேட்டுள்ளீர்கள், அரியமணர்களே; எனது அனுபவத்திற்கு ஏற்ப விளக்குகிறேன். வானில் பறவைகள் தங்களால் முடிந்த அளவு பறப்பதைப் போல, ஞானிகள் தங்களது அறிவின்படி விஷ்ணுவின் பாதையை அடைகிறார்கள்.

ஏகதா தநுருத்யம்ய விசரந்ம்ரு'கயாம் வநே । ம்ரு'காநநுகதஃ ஶ்ராந்தஃ க்ஷுதிதஸ்த்ரு'ஷிதோ ப்ரு'ஶம்

ஒரு நாள், வில் ஏந்தி காட்டில் வேட்டையாடச் சென்றபோது, ஒரு மானைத் தொடர்ந்து ஓடி, மிகவும் பசிப்பும் தாகமும் ஏற்பட்டு சோர்ந்தான்.

ஜலாஶயமசக்ஷாணஃ ப்ரவிவேஶ தமாஶ்ரமம் । ததர்ஶ முநிமாஸீநம் ஶாந்தம் மீலிதலோசநம்

தண்ணீர் தேடி ஒரு ஆசிரமத்திற்குள் சென்றான்; அங்கு அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும், கண்கள் மூடிய முனிவரைப் பார்த்தான்.

ப்ரதிருத்தேந்த்ரியப்ராண மநோபுத்திமுபாரதம் । ஸ்தாநத்ரயாத்பரம் ப்ராப்தம் ப்ரஹ்மபூதமவிக்ரியம்

அந்த முனிவர், இంద్రியங்கள், மூச்சு, மனம், புத்தி அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தி, மூன்று உலகங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட, பிரம்மத்துடன் ஒன்றான, மாற்றமில்லாத நிலையை அடைந்திருந்தார்.

விப்ரகீர்ணஜடாச்சந்நம் ரௌரவேணாஜிநேந ச । விஶுஷ்யத்தாலுருதகம் ததாபூதமயாசத

சிதறிய ஜடைகளால் மூடியும், மான் தோலால் போர்த்தியும், தாகத்தால் தொண்டை வறண்டு, அந்த நிலைமையில் அரசன் அவரிடம் யாசித்தான்.

அலப்தத்ரு'ணபூம்யாதிஃ அஸம்ப்ராப்தார்க்யஸூந்ரு'தஃ । அவஜ்ஞாதம் இவாத்மாநம் மந்யமாநஶ்சுகோப ஹ

புல், மண் போன்றவை கிடைக்காமல், வழக்கமான நீரும் இனிய வார்த்தைகளும் பெறாமல், தன்னை அவமதிக்கப்பட்டவன் என்று எண்ணி, கோபமடைந்தான்.

அபூதபூர்வஃ ஸஹஸா க்ஷுத்த்ரு'ட்ப்யாமர்திதாத்மநஃ । ப்ராஹ்மணம் ப்ரத்யபூத்‍ப்ரஹ்மந் மத்ஸரோ மந்யுரேவ ச

முன்பு ஒருபோதும் இல்லாதபடி, பசி தாகம் காரணமாக மிகவும் சோர்ந்து, அந்தப் பிராமணரிடம் பொறாமையும் கோபமும் எழுந்தன.

ஸ து ப்ரஹ்மரு'ஷேரம்ஸே கதாஸுமுரகம் ருஷா । விநிர்கச்சந் தநுஷ்கோட்யா நிதாய புரமாகத்

பின்னர், கோபத்தில், உயிரற்ற பாம்பை அந்த முனிவரின் தோளில் வைத்து, ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியேறி நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.

ஏஷ கிம் நிப்ரு'தாஶேஷ கரணோ மீலிதேக்ஷணஃ । ம்ரு'ஷா ஸமாதிராஹோஸ்வித் கிம் நு ஸ்யாத் க்ஷத்ரபந்துபிஃ

இவன், எல்லா கருவிகளையும் அடக்கி, கண்கள் மூடி இருப்பது உண்மையில் தியானத்தில் ஆழ்ந்ததா, அல்லது பாசாங்கா? இப்படி க்ஷத்திரியர்களிடம் என்ன நடக்கலாம்?

தஸ்ய புத்ரோऽதிதேஜஸ்வீ விஹரந் பாலகோऽர்பகைஃ । ராஜ்ஞாகம் ப்ராபிதம் தாதம் ஶ்ருத்வா தத்ரேதமப்ரவீத்

அதிக ஒளியுடன் பிறந்த அந்த மகன், மற்ற பிள்ளைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அரசனால் தந்தைக்கு தீங்கு நடந்ததை கேட்டவுடன், அங்கேயே அவன் இப்படிச் சொன்னான்.

அஹோ அதர்மஃ பாலாநாம் பீவ்நாம் பலிபுஜாமிவ । ஸ்வாமிந்யகம் யத் தாஸாநாம் த்வாரபாநாம் ஶுநாமிவ

ஐயோ, அரசர்களின் அநியாயம் என்னும் பெரியது! பலியை விழுங்கும் பேராசையுள்ளவர்களைப் போல, தம்முடைய ஆண்டவருக்கு ஊழியர்கள் செய்த குற்றம், வாசல் காவலர்கள் அல்லது நாய்கள் ஆண்டவருக்கு எதிராக நடப்பதைப் போன்றதே.

ப்ராஹ்மணைஃ க்ஷத்ரபந்துர்ஹி க்ரு'ஹபாலோ நிரூபிதஃ । ஸ கதம் தத்‍க்ரு'ஹே த்வாஃஸ்தஃ ஸபாண்டம் போக்துமர்ஹதி

க்ஷத்திரியராகப் பிறந்தாலும், அந்த அரசனைப் பிராமணர்கள் வீட்டை காப்பவராக நியமித்துள்ளனர். அப்படி வாசல் காவலனாக இருக்கிறவன், அந்த வீட்டில் உள்ள பொருட்களை எப்படி உண்ணும் உரிமை பெற முடியும்?

க்ரு'ஷ்ணே கதே பகவதி ஶாஸ்தர்யுத்பதகாமிநாம் । தத் பிந்நஸேதூநத்யாஹம் ஶாஸ்மி பஶ்யத மே பலம்

கிருஷ்ணர், வழிகெட்டவர்களுக்கு வழிகாட்டியாய் இருந்த இறைவன், இப்போது இல்லாமல் போய்விட்டார். ஆகவே, தர்மத்தின் பாலம் உடைந்தவர்களை நான் தண்டிக்கிறேன்; என் வலிமையைப் பாருங்கள்.

இத்யுக்த்வா ரோஷதாம்ராக்ஷோ வயஸ்யாந் ரு'ஷிபாலகஃ । கௌஶிக்யாப உபஸ்ப்ரு'ஶ்ய வாக்வஜ்ரம் விஸஸர்ஜ ஹ

இவ்வாறு கூறி, கோபத்தால் கண்கள் சிவந்த அந்த முனிவரின் சிறுவன், தோழர்களுடன் கூடி, கௌசிகி நதியில் சுத்தம் செய்து, வாக்கால் வஜ்ரம் போல் சாபம் விடுத்தான்.

இதி லங்‌கிதமர்யாதம் தக்ஷகஃ ஸப்தமேऽஹநி । தங்க்ஷ்யதி ஸ்ம குலாங்காரம் சோதிதோ மே ததத்ருஹம்

இப்படியாக எல்லையை மீறியதால், ஏழாம் நாளில், நான் உத்தரவு செய்ததால் தக்ஷகன் இந்த வம்சத்தை அழிப்பவனை கடிக்கும்.

ததோऽப்யேத்யாஶ்ரமம் பாலோ கலே ஸர்பகலேவரம் । பிதரம் வீக்ஷ்ய துஃகார்தோ முக்தகண்டோ ருரோத ஹ

பின்னர் அந்த பையன் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று, தந்தையின் கழுத்தில் பாம்பின் உடல் சுற்றி இருப்பதைப் பார்த்து, மிகுந்த துயரத்தில், உரக்க அழுதான்.

ஸ வா ஆங்‌கிரஸோ ப்ரஹ்மந் ஶ்ருத்வா ஸுதவிலாபநம் । உந்மீல்ய ஶநகைர்நேத்ரே த்ரு'ஷ்ட்வா சாம்ஸே ம்ரு'தோரகம்

ஆங்கிரச குலத்தைச் சேர்ந்த பிராமணரே, மகனின் அழுகையை கேட்ட அந்த முனிவர், மெதுவாக கண்களைத் திறந்து, தோளில் இறந்த பாம்பை பார்த்தார்.

விஸ்ரு'ஜ்ய தம் ச பப்ரச்ச வத்ஸ கஸ்மாத்தி ரோதிஷி । கேந வா தேऽபக்ரு'தம் இத்யுக்தஃ ஸ ந்யவேதயத்

அவர் அந்த பாம்பை அகற்றிவிட்டு, "குழந்தா, ஏன் அழுகிறாய்? யார் உனக்கு தீங்கு செய்தார்?" என்று கேட்டார். அப்போது அந்த பையன் நடந்ததை எல்லாம் விளக்கியான்.

நிஶம்ய ஶப்தமததர்ஹம் நரேந்த்ரம் ஸ ப்ராஹ்மணோ நாத்மஜமப்யநந்தத் । அஹோ பதாம்ஹோ மஹதத்ய தே க்ரு'தம் அல்பீயஸி த்ரோஹ உருர்தமோ த்ரு'தஃ

அரசன் இந்த சாபத்திற்கு உரியவரல்ல என்பதை அறிந்த அந்த பிராமணர், தன் மகனைப் பார்த்து மகிழவில்லை. "ஐயோ, இன்று நீ பெரிய துயரத்தை ஏற்படுத்திவிட்டாய்; குற்றம் சிறியது என்றாலும், தண்டனை மிக அதிகம்." என்று கூறினார்.

ந வை ந்ரு'பிர்நரதேவம் பராக்யம் ஸம்மாதுமர்ஹஸ்யவிபக்வபுத்தே । யத்தேஜஸா துர்விஷஹேண குப்தா விந்தந்தி பத்ராண்யகுதோபயாஃ ப்ரஜாஃ

மனப்பூர்வமாக வளராதவனே, அரசனை நீ மதிப்பிடக் கூடாது. அவனுடைய வெல்ல முடியாத வலிமையால், மக்கள் எல்லா பக்கத்திலும் நன்மை, பாதுகாப்பு அனுபவிக்கிறார்கள்.

அலக்ஷ்யமாணே நரதேவநாம்நி ரதாங்கபாணாவயமங்க லோகஃ । ததா ஹி சௌரப்ரசுரோ விநங்க்ஷ்யதி அரக்ஷ்யமாணோऽவிவ ரூதவத் க்ஷணாத்

நரதேவன் என்று அழைக்கப்படும், ரத சக்கரத்தை ஏந்திய அரசனை மக்கள் மதிக்காமல் விட்டால், அன்பானவனே, உலகம் கொள்ளையர்களால் நிரம்பி, காவல் இல்லாமல், ஆடுகளுக்கு மேய்ப்பர் இல்லாதது போல, ஒரு கணத்தில் அழிந்துவிடும்.

ததத்ய நஃ பாபமுபைத்யநந்வயம் யந்நஷ்டநாதஸ்ய வஸோர்விலும்பகாத் । பரஸ்பரம் க்நந்தி ஶபந்தி வ்ரு'ஞ்ஜதே பஶூந் ஸ்த்ரியோऽர்தாம் புருதஸ்யவோ ஜநாஃ

இன்று நமக்கு பாவம் இடையறாது வந்து சேர்கிறது; பாதுகாவலரை இழந்தவர்களின் செல்வத்தை மக்கள் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொல்லுகிறார்கள், சாபம் இடுகிறார்கள், கொள்ளையடிக்கிறார்கள், மாடுகள், பெண்கள், பொருட்கள் ஆகியவற்றை பறிக்கிறார்கள்.

ததாऽऽர்யதர்மஃ ப்ரவிலீயதே ந்ரு'ணாம் வர்ணாஶ்ரமாசாரயுதஸ்த்ரயீமயஃ । ததோऽர்தகாமாபிநிவேஶிதாத்மநாம் ஶுநாம் கபீநாமிவ வர்ணஸங்கரஃ

அப்போது, மக்களிடையே உயர்ந்த தர்மம் கெடுகிறது; நான்கு வகை, ஆசிரம முறைகள், மூன்று வேதங்களால் நிலைபெற்றவை—all அழிகின்றன. அதன் பின், செல்வம், இன்பத்தில் மூழ்கியவர்கள், நாய்கள், குரங்குகள் போல, ஜாதிகள் கலப்பை உண்டாக்குகிறார்கள்.

தர்மபாலோ நரபதிஃ ஸ து ஸம்ராட் ப்ரு'ஹச்ச்ரவாஃ । ஸாக்ஷாந் மஹாபாகவதோ ராஜர்ஷிர்ஹயமேதயாட்

தர்மத்தை காப்பாற்றும் அரசன், அந்த பெரும் பேரரசர் ப்ருஹச்சிரவா; அவர் உண்மையான பக்தனும், ராஜரிஷியும், அசுவமேத யாகம் செய்தவரும் ஆவார்.

அபாபேஷு ஸ்வப்ரு'த்யேஷு பாலேநாபக்வபுத்திநா । பாபம் க்ரு'தம் தத்‍பகவாந் ஸர்வாத்மா க்ஷந்துமர்ஹதி

தப்பில்லாத அரசனிடம், மனம் வளராத பிள்ளை செய்த குற்றம், பாவமாகி விட்டது; எல்லாரின் ஆன்மாவாக இருப்பவனாகிய இறைவன், இந்த குற்றத்தை மன்னிக்க வேண்டும்.

திரஸ்க்ரு'தா விப்ரலப்தாஃ ஶப்தாஃ க்ஷிப்தா ஹதா அபி । நாஸ்ய தத்ப்ரதிகுர்வந்தி தத்‍பக்தாஃ ப்ரபவோऽபி ஹி

இறைவனின் பக்தர்கள், அவன் அவமானப்படுத்தினாலும், ஏமாற்றினாலும், சாபம் இடப்பட்டாலும், தள்ளப்பட்டாலும், கொல்லப்பட்டாலும் கூட, தமக்குத் துன்பம் செய்தவருக்கு பழிவாங்க மாட்டார்கள்—even அவர்களிடம் வலிமை இருந்தாலும்.