ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ந ஜாது கௌரவேந்த்ராணாம் தோர்தண்டபரிரம்பிதே । பூதலேऽநுபதந்த்யஸ்மிந் விநா தே ப்ராணிநாம் ஶுசஃ

கௌரவர்களின் வலிமையான கரங்கள் பூமியை அணைத்திருந்தபோது, உன்னைத் தவிர, உயிர்கள் துயரமடைந்ததே இல்லை.

மா ஸௌரபேயாத்ர ஶுசோ வ்யேது தே வ்ரு'ஷலாத்பயம் । மா ரோதீரம்ப பத்ரம் தே கலாநாம் மயி ஶாஸ்தரி

சுரபி மகளே, இங்கு துக்கப்படாதே; அந்த கீழ்மகனைப் பார்த்து பயப்படாதே. அம்மா, அழாதே; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். தீயவர்களுக்கு நான் தண்டனை அளிப்பவன்.

யஸ்ய ராஷ்ட்ரே ப்ரஜாஃ ஸர்வாஸ்த்ரஸ்யந்தே ஸாத்வ்யஸாதுபிஃ । தஸ்ய மத்தஸ்ய நஶ்யந்தி கீர்திராயுர்பகோ கதிஃ

ஒரு அரசரின் நாட்டில் நல்லவர்களும் தீயவர்களும் எல்லோரும் துன்புறும்போது, அந்த மதமான அரசன் புகழும், ஆயுளும், செல்வமும், நல்ல பாதையும் இழக்கிறான்.

ஏஷ ராஜ்ஞாம் பரோ தர்மோ ஹ்யார்தாநாமார்திநிக்ரஹஃ । அத ஏநம் வதிஷ்யாமி பூதத்ருஹமஸத்தமம்

அரசர்களுக்கான உயர்ந்த கடமை, துன்புறுபவர்களை பாதுகாத்து, அவர்களைத் துன்புறுத்துபவர்களைத் தண்டிப்பதே. அதனால், உயிர்களுக்கு பகையாக இருக்கும் இந்த மிகத் தீயனை நான் கொல்வேன்.

கோऽவ்ரு'ஶ்சத்தவ பாதாம்ஸ்த்ரீந் ஸௌரபேய சதுஷ்பத । மா பூவம்ஸ்த்வாத்ரு'ஶா ராஷ்ட்ரே ராஜ்ஞாம் க்ரு'ஷ்ணாநுவர்திநாம்

சுரபி மகளே, நான்கு கால்கள் கொண்ட நீயே, உன் மூன்று கால்களை யார் வெட்டிவிட்டார்? கண்ணனைப் பின்பற்றும் அரசர்களின் நாட்டில் உன்னைப் போன்று யாரும் பிறக்க வேண்டாம்.

ஆக்யாஹி வ்ரு'ஷ பத்ரம் வஃ ஸாதூநாமக்ரு'தாகஸாம் । ஆத்மவைரூப்யகர்தாரம் பார்தாநாம் கீர்திதூஷணம்

காளையே, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; பாவமற்ற நல்லவர்களின் அழுக்கை ஏற்படுத்தியவன், ப்ரிதாவின் மக்களின் புகழை கெடுத்தவன் யார் என்று சொல்லு.

ஜநேऽநாகஸ்யகம் யுஞ்ஜந் ஸர்வதோऽஸ்ய ச மத்பயம் । ஸாதூநாம் பத்ரமேவ ஸ்யாதஸாதுதமநே க்ரு'தே

பாவமற்றவர்களுக்கு துன்பம் விளைவித்து, எல்லா இடத்திலும் பயத்தை ஏற்படுத்தும் ஒருவருக்கு, தீயவர்களை அடக்கும்போது மட்டுமே நல்லவர்களுக்கு நன்மை உண்டாகும்.

அநாகஃஸ்விஹ பூதேஷு ய ஆகஸ்க்ரு'ந்நிரங்குஶஃ । ஆஹர்தாஸ்மி புஜம் ஸாக்ஷாதமர்த்யஸ்யாபி ஸாங்கதம்

இந்த உலகில் பாவமற்ற உயிர்களுக்கு இடையே, கட்டுப்பாடின்றி குற்றம் செய்யும் ஒருவனின் கையை, அவன் மர mortalனாக இருந்தாலும், வளையல் அணிந்திருந்தாலும் நேரில் பிடிப்பேன்.

ராஜ்ஞோ ஹி பரமோ தர்மஃ ஸ்வதர்மஸ்தாநுபாலநம் । ஶாஸதோऽந்யாந் யதாஶாஸ்த்ரமநாபத்யுத்பதாநிஹ

ஒரு அரசருக்கான உயர்ந்த தர்மம், தன் கடமையை நிலைநிறுத்தி, பிறரை நூல்படி ஆளுதல்; எவ்வளவு சிரமம் வந்தாலும் தவறான பாதையில் செல்லக்கூடாது.

தர்ம உவாச ஏதத்வஃ பாண்டவேயாநாம் யுக்தமார்தாபயம் வசஃ । யேஷாம் குணகணைஃ க்ரு'ஷ்ணோ தௌத்யாதௌ பகவாந் க்ரு'தஃ

தர்மன் சொன்னான்: பாண்டவர்கள், துன்புறுபவர்களுக்கு பாதுகாப்பளிக்கும் உங்களுக்குப் பொருத்தமான வார்த்தை இது; கண்ணன் தூதனாகவும் தலைவராகவும் இருந்தது அவர்களின் நற்குணங்களுக்காகத்தான்.

ந வயம் க்லேஶபீஜாநி யதஃ ஸ்யுஃ புருஷர்ஷப । புருஷம் தம் விஜாநீமோ வாக்யபேதவிமோஹிதாஃ

நாங்கள் துயரத்தின் விதைகள் உடையவர்கள் அல்ல, மனிதர்களில் சிறந்தவரே; பேச்சில் ஏற்படும் பாகுபாடுகளால் குழப்பமடைந்து, அந்த மனிதரை அறிய முடியவில்லை.

கேசித்விகல்பவஸநா ஆஹுராத்மாநமாத்மநஃ । தைவமந்யேऽபரே கர்ம ஸ்வபாவமபரே ப்ரபும்

சிலர் தங்களது எண்ணங்களால் ஆத்மாவே ஆத்மா என்று கூறுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் அதைக் கடவுளின் கட்டளையாகவும், சிலர் செயல் எனவும், இன்னும் சிலர் இயற்கையே எல்லாம் என்று சொல்கிறார்கள்.

அப்ரதர்க்யாதநிர்தேஶ்யாதிதி கேஷ்வபி நிஶ்சயஃ । அத்ராநுரூபம் ராஜர்ஷே விம்ரு'ஶ ஸ்வமநீஷயா

சிலருக்கு இது புரிய முடியாததும் விவரிக்க முடியாததும் என்று முடிவு; அரசமுனிவரே, இதை உங்கள் அறிவால் ஆராயுங்கள்.

ஸூத உவாச ஏவம் தர்மே ப்ரவததி ஸ ஸம்ராட்த்விஜஸத்தமாஃ । ஸமாஹிதேந மநஸா விகேதஃ பர்யசஷ்ட தம்

சூதர் சொன்னார்: தர்மம் இவ்வாறு பேசும் போது, அந்த பேரரசர், இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, மனதை ஒருமைப்படுத்தி தன் கவலையை வெளிப்படுத்தினார்.

ராஜோவாச தர்மம் ப்ரவீஷி தர்மஜ்ஞ தர்மோऽஸி வ்ரு'ஷரூபத்ரு'க் । யததர்மக்ரு'தஃ ஸ்தாநம் ஸூசகஸ்யாபி தத்பவேத்

மன்னன் சொன்னார்: நீ தர்மத்தைப் பேசுகிறாய், தர்மத்தை அறிந்தவனும் நீ, காளை வடிவில் தர்மமாகவும் இருக்கிறாய்; அங்கு அநியாயம் நடந்தால், அதை சொல்வவரும் அதற்கேற்ப பங்கு பெறுவார்.

அதவா தேவமாயாயா நூநம் கதிரகோசரா । சேதஸோ வசஸஶ்சாபி பூதாநாமிதி நிஶ்சயஃ

அல்லது, உண்மையில், தெய்வீக மாயையின் பாதை உயிர்களின் மனமும் மொழியும் அடைய முடியாதது என்பதே உறுதி.

தபஃ ஶௌசம் தயா ஸத்யமிதி பாதாஃ க்ரு'தே க்ரு'தாஃ । அதர்மாம்ஶைஸ்த்ரயோ பக்நாஃ ஸ்மயஸங்கமதைஸ்தவ

தவம், தூய்மை, கருணை, உண்மை ஆகியவை தர்மயுகத்தில் நிலை கொண்ட நான்கு கால்கள்; உன்னுடைய அகம்பாவம், பற்றுதல், மதம் ஆகியவற்றால் மூன்று உடைந்துவிட்டன.

இதாநீம் தர்ம பாதஸ்தே ஸத்யம் நிர்வர்தயேத்யதஃ । தம் ஜிக்ரு'க்ஷத்யதர்மோऽயமந்ரு'தேநைதிதஃ கலிஃ

இப்போது தர்மா, உனக்கு மீதமுள்ள ஒரு காலை உண்மை மட்டும் தான்; அதை நீ காப்பாற்ற வேண்டும். ஆனால் பொய்யால் நிலைபெற்ற கலிகாலம் அதை பிடிக்க முயல்கிறது.

இயம் ச பூமிர்பகவதா ந்யாஸிதோருபரா ஸதீ । ஶ்ரீமத்பிஸ்தத்பதந்யாஸைஃ ஸர்வதஃ க்ரு'தகௌதுகா

இந்த பூமி, பெரும் பாரத்தை சுமந்து, இறைவனால் ஒப்படைக்கப்பட்டாள்; எல்லா இடத்திலும் பகவானின் பாதச்சுவடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

ஶோசத்யஶ்ருகலா ஸாத்வீ துர்பகேவோஜ்சிதா ஸதீ । அப்ரஹ்மண்யா ந்ரு'பவ்யாஜாஃ ஶூத்ரா போக்ஷ்யந்தி மாமிதி

அந்த நல்லவள், துன்பம் அடைந்தவளாய், கண்ணீர் மல்கி அழுகிறாள்; 'அரசர் என்ற பெயரில் தகுதியில்லாதவர்கள், சுத்ரர்கள் என்னை அனுபவிப்பார்கள்' என்று புலம்புகிறாள்.

இதி தர்மம் மஹீம் சைவ ஸாந்த்வயித்வா மஹாரதஃ । நிஶாதமாததே கட்கம் கலயேऽதர்மஹேதவே

இவ்வாறு தர்மத்தையும் பூமியையும் ஆறுதல் கூறி, அந்த வீரர் கூரிய வாளை எடுத்து, அநியாயத்திற்குக் காரணமானவரை தண்டிக்க முனைந்தார்.

தம் ஜிகாம்ஸுமபிப்ரேத்ய விஹாய ந்ரு'பலாஞ்சநம் । தத்பாதமூலம் ஶிரஸா ஸமகாத்பயவிஹ்வலஃ

கொல்ல விரும்பி வந்தவனை, அரசர் அடையாளத்தை விட்டு, பயத்தில் நடுங்கி, அவன் பாதத்தில் தலையை வணங்கினான்.

பதிதம் பாதயோர்வீரஃ க்ரு'பயா தீநவத்ஸலஃ । ஶரண்யோ நாவதீச்ச்லோக்ய ஆஹ சேதம் ஹஸந்நிவ

அந்த வீரன், துன்பப்படுவோருக்கு கருணையுடையவன், அவன் காலடியில் விழுந்தவனை, அடைக்கலம் தரத்தக்கவனாகக் கருதி, கொல்லவில்லை; சிறிது சிரிப்புடன் இவ்வாறு பேசினார்.

ராஜோவாச ந தே குடாகேஶயஶோதராணாம் பத்தாஞ்ஜலேர்வை பயமஸ்தி கிஞ்சித் । ந வர்திதவ்யம் பவதா கதஞ்சந க்ஷேத்ரே மதீயே த்வமதர்மபந்துஃ

மன்னன் சொன்னார்: குதாகேசரின் புகழ் பெற்ற சந்ததியினரால், நீ கை கூப்பி நிற்பதால் உனக்கு எவ்வித பயமும் இல்லை; ஆனால், அநியாயத்தின் தோழனே, என் நாட்டில் நீ தங்கக்கூடாது.

த்வாம் வர்தமாநம் நரதேவதேஹேஷ்வநுப்ரவ்ரு'த்தோऽயமதர்மபூகஃ । லோபோऽந்ரு'தம் சௌர்யமநார்யமம்ஹோ ஜ்யேஷ்டா ச மாயா கலஹஶ்ச தம்பஃ

நீ மனிதர்களிடையே வாழும் போது, இந்த அநியாயக் கூட்டம் தோன்றுகிறது: பேராசை, பொய், திருட்டு, மதிக்காத தன்மை, பாவம், மாயை, சண்டை, போலித்தனம்.

ந வர்திதவ்யம் தததர்மபந்தோ தர்மேண ஸத்யேந ச வர்திதவ்யே । ப்ரஹ்மாவர்தே யத்ர யஜந்தி யஜ்ஞைர்யஜ்ஞேஶ்வரம் யஜ்ஞவிதாநவிஜ்ஞாஃ

அநியாயத்தின் தோழனே, நீ இங்கு தங்கக்கூடாது; தர்மத்திலும் உண்மையிலும் நிலைத்திரு, குறிப்பாக யஜ்ஞங்களால் யஜமானரை வணங்கும் ஞானிகள் வாழும் பிரதேசத்தில்.

யஸ்மிந் ஹரிர்பகவாநிஜ்யமாந இஜ்யாத்மமூர்திர்யஜதாம் ஶம் தநோதி । காமாநமோகாந் ஸ்திரஜங்கமாநாமந்தர்பஹிர்வாயுரிவைஷ ஆத்மா

எங்கு ஹரியான பகவான் யஜ்ஞமாக வணங்கப்படுகிறாரோ, அங்கு அவர் பக்தர்களுக்கு நன்மை அளிக்கிறார்; உள்ளும் புறமும் வீசும் காற்றைப் போல், நிலைபெற்றதும் அசையும் உயிர்களுக்கும் அவர் ஆத்மா.

ஸூத உவாச பரீக்ஷிதைவமாதிஷ்டஃ ஸ கலிர்ஜாதவேபதுஃ । தமுத்யதாஸிமாஹேதம் தண்டபாணிமிவோத்யதம்

சூதர் சொன்னார்: பரீக்ஷித் இவ்வாறு கட்டளையிட்டபோது, கலி அச்சத்தில் நடுங்கினான்; வாள் உயர்த்தியவனை, தண்டம் ஏந்துபவரைப் போல, அவன் நோக்கி பேசினான்.

கலிருவாச யத்ர க்வ வாத வத்ஸ்யாமி ஸார்வபௌம தவாஜ்ஞயா । லக்ஷயே தத்ர தத்ராபி த்வாமாத்தேஷுஶராஸநம்

கலி சொன்னான்: அரசே, உங்கள் கட்டளையின்படி நான் எங்கு வாழ்ந்தாலும், அங்கே நீங்கள் வில்லும் அம்பும் ஏந்தி நிற்கும் தோற்றம் எனக்குத் தெரிகிறது.