ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தேஶகாலார்தயுக்தாநி ஹ்ரு'த்தாபோபஶமாநி ச । ஹரந்தி ஸ்மரதாஶ்சித்தம் கோவிந்தாபிஹிதாநி மே

காலம், இடம், சூழ்நிலைக்கு ஏற்றபடி கோவிந்தன் சொன்ன வார்த்தைகள், மனதின் துயரத்தைத் தணித்து, நினைக்கும் போது மனதை ஈர்க்கின்றன.

ஸூத உவாச । ஏவம் சிந்தயதோ ஜிஷ்ணோஃ க்ரு'ஷ்ணபாதஸரோருஹம । ஸௌஹார்தேநாதிகாடேந ஶாந்தாऽऽஸீத்விமலா மதிஃ

சூதர் சொன்னார்: இப்படியாக, அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் திருவடிகளை ஆழ்ந்த அன்புடன் சிந்தித்தபோது, அவர் மனம் அமைதியும் தூய்மையும் அடைந்தது.

வாஸுதேவாம்கக்யநுத்யாநபரிப்ரு'ம்ஹிதரம்ஹஸா । பக்த்யா நிர்மதிதாஶேஷகஷாயாதிஷணோऽர்ஜுநஃ

வாஸுதேவரின் திருப்பாதங்களை இடைவிடாது தியானித்து, பரிபூரண பக்தியால் உள்ளத்திலுள்ள எல்லா மாசுகளும் நீங்கி, அர்ஜுனன் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைந்தான்.

கீதம் பகவதா ஜ்ஞாந யத தத ஸம்க்ராமமுர்தநி । காலகர்மதமோருத்தம் புநரத்யகமத விபுஃ

பரமாத்மா போர் வெளியில் அருளிய ஞானத்தை அர்ஜுனன் நினைவுகூர்ந்து, காலம், விதி, மயக்கம் ஆகிய இருளை வென்று உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.

விஶோகோ ப்ரஹ்மாஸம்பத்யா ஸம்சிந்நத்வைதஸம்ஶயஃ । லீநப்ரக்ரு'திநைர்குண்யாதலிம்கத்வாதஸம்பவஃ

பிரம்ம நிலையை அடைந்து துக்கம் நீங்கியவன், இரட்டைப்பாடு பற்றிய சந்தேகங்கள் அறுந்து, இயற்கையின் மூன்று குணங்களும் கடந்த நிலையில், உடல் பற்றும் இல்லாமல் பிறப்பைத் தாண்டினான்.

நிஶம்ய பகவந்மார்க ஸம்ஸ்தாம் யதுகுலஸ்ய ச । ஸ்வஃபதாய மதிம் சக்ரே நிப்ரூ'தாத்மா யுதிஷ்டிரஃ

யுதிஷ்டிரன், பகவான் உலகை விட்டு சென்ற செய்தியும், யது வம்சத்தின் முடிவையும் கேட்டு, மனதை அமைதியாக்கி, மேலுலகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

ப்ரு'தாப்யநுஶ்ருத்ய தநத்ர்ஜ்யயோதிதம் நாஶ யதுநாம் பகவத்கதிம் ச தாம । ஏகாந்தபக்த்யா பகவத்யதோக்ஷஜே நிவேஶிதாத்மோபராம ஸம்ஸ்ரு'தேஃ

பிரிதையும், அர்ஜுனனிடம் யாதவர்கள் அழிந்ததும், பகவான் விலகியதும் கேட்டபோது, முழுமையான பக்தியுடன் அந்தக் கடந்து நிற்கும் இறைவனை மனதில் வைத்து, பிறப்பு இறப்பை விட்டுவிட்டாள்.

யயாஹரத்ரு' புவோ பாரம் தாம் தநும் விஜஹாவஜஃ । கண்டகம் கண்டகேநேவ த்வயம் சாபீஶிதூஃ ஸமம

பூமியின் பாரத்தை நீக்கிய பிறவியில்லாத இறைவன், ஒரு முள்ளை மற்றொரு முள்ளால் எடுத்து இரண்டும் போடுவது போல, தன் உடலையும் விட்டு விட்டான்.

யதா மத்ஸ்யாதிருபாணி தத்தே ஜாஹ்யாத யதா நடஃ । பூபரஃ க்ஷபிதோ யேந ஜஹௌ தச்ச கலேவரம

ஒரு நடிகன் மீன் முதலான வடிவங்களை எடுத்துத் தள்ளுவது போல், பூமியின் பாரத்தை அகற்றிய இறைவன் அந்த உடலையும் விட்டு விட்டான்.

யதா முகுந்தோ பகவாநிமாம் மஹீம் ஜஹௌ ஸ்ததந்வா ஶ்ரவணீயஸத்கதஃ । ததாஹரேவாப்ரதிபுத்தசேதஸா மதர்மஹேதூஃ கலிரந்வவர்தத

முகுந்தன், அந்த நல்ல வடிவத்துடன் பூமியை விட்டு சென்றவுடன், மனம் விழிப்பில்லாதவர்களிடம் தர்மத்திற்கு விரோதமான கலியுகம் உடனே செயல்பட ஆரம்பித்தது.

யுதிஷ்டிரஸ்தத்பர்ஸர்பணம் புதஃ புரே ச ராஷ்ட்ரே ச க்ரு'ஹே ததாऽऽத்மநி । விபக்ய லோபாந்ரு'தஜிஹ்நாஹிம்ஸநா த்யதர்மசக்ரம் கமநாய பர்யதாத

யுதிஷ்டிரன், புத்திசாலியானவன், நகரிலும், நாட்டிலும், வீட்டிலும், தன்னுள்ளும், காமம், பொய், வன்முறை ஆகிய கலியின் வளர்ச்சியை உணர்ந்து, பயணத்துக்குத் தயாரானான்.

ஸ்வராட பௌத்ரம் விநயிநமாத்மநஃ ஸுஸமம் குணைஃ । தோயநீவ்யாஃ பதிம் பூமேரப்யஷிசம்த கஜாஹ்ரு'யே

அரசன், தன் குணங்களிலும் ஒழுக்கத்திலும் சமமான மருமகனை, கங்கை கரையில் உள்ள ஹஸ்தினாபுரத்தில் பூமியின் அதிபதியாக முடிசூட்டினான்.

மதூராயாம் ததா வஜ்ரம் ஶுரஸேநபதிம் ததஃ । ப்ராஜாபத்யாம் நிருப்யோஷ்டிமக்நீநபிபதீஶ்வரஃ

மதுரையில், வஜ்ரனை சூரசேனர்களின் தலைவனாக நிறுவி, உரிய யாகங்களை செய்து இறைவன் அக்னியை அருந்தினான்.

விஸ்ரு'ஜ்ய தத்ர தத ஸர்வ துகுநலவலயாதிகம । நிர்மமோ நிரஹம்காரஃ ஸம்சிந்நாஶேஷபந்தநஃ

அங்கே, உறவினர்கள், நண்பர்கள், பொருட்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, தன்மையும் அகந்தையும் இல்லாமல், எல்லா பந்தங்களையும் அறுத்தான்.

வாசம் ஜுஹாவ மநஸி தத்ப்ராண இதரே ச தம । ம்ரு'த்யாவபாநம் ஸோத்ஸர்கம் தம் பம்சத்வே ஹ்யாஜோஹவீத

தன் பேச்சை மனதில், மனதை உயிரில், மற்ற உணர்வுகளை இருளில், உயிரை இறப்பில் அர்ப்பணித்து, அந்த நிலையிலே ஒன்றாக இணைந்தான்.

த்ரேத்வே ஹுத்வாத பம்சத்வம் தச்சேகத்வேऽஜுஹோந்முநிஃ । ஸர்வமாத்மந்யஜுஹவீத ப்ரஹ்மண்யாத்மாநமவ்யயே

ஐந்து தன்மைகளை ஒன்றுக்கொன்று அர்ப்பணித்து, பின்னர் அனைத்தையும் ஆத்மாவில், ஆத்மாவை அழிவில்லா பிரம்மத்தில் அர்ப்பணித்தான்.

சீரவாஸா நிராஹாரோ பத்தவட முக்தமூர்தஜஃ । தர்ஶயந்நாத்மநோ ருபம் ஜடோந்மத்தபிஶாசவத

மரச்சீலை உடுத்தி, உண்ணாமல், முடியை கட்டி, தலை திறந்தவாறு, தன் உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தி, பைத்தியம், பித்தம், பேய் பிடித்தவன் போல் தோன்றினான்.

அநபேக்ஷமாணோ நிரகாதஶ்ர்ரு'ண்வந்பதிரோ யதா । உதீசீம் ப்ரவிவேஶாம்ஶம் கதபுர்வா மஹாத்மபிஃ । ஹ்ரு'தி ப்ரஹ்மா பரம் த்யாயாந்நவர்தேத யதோ கதஃ

எதிலும் பற்றில்லாமல், கேட்காதவன் போல், வடக்கு பாதையில் சென்றான்; முன்பே போன மகான்கள் போல், மனதில் பரம பிரம்மத்தைத் தியானித்து, மீண்டும் பிறக்காத நிலையை அடைந்தான்.

ஸர்வ தமநு நிர்ஜக்முர்ப்ராதரஃ க்ரு'தநிஶ்சயாஃ । கலிநாதர்மமித்ரேண த்ரு'ஷ்டா ஸ்ப்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரஜா புவி

அவன் பின்னால், உறுதியுடன் தீர்மானித்த சகோதரர்கள் அனைவரும் சென்றார்கள்; ஏனெனில் பூமியில் உள்ளவர்கள் கலியால் பாதிக்கப்பட்டு துன்புற்றிருந்தார்கள்.

தே ஸாதுக்ரு'தஸர்வார்தா ஜ்ஞாத்வऽऽத்யந்திகமாதமநஃ । மநஸா தாரயாமாஸுர்வைகுடசரணாம்புஜம

அவர்கள் எல்லா கடமைகளையும் நன்கு நிறைவேற்றி, ஆத்மாவின் இறுதியை உணர்ந்து, மனதைவைகுண்டனின் திருவடிகளில் நிலைநிறுத்தினார்கள்.

தத்தநோத்ரிக்யயா பக்த்யா விஶுத்ததிஷணாஃ பரே । தஸ்மிந நாராயணபதே ஏகாந்தமதயோ கதிம

அவர்கள் தங்கள் மனதை முழுமையாக பகவான் நாராயணனின் பரம பதத்தில் நிலைநிறுத்தி, தூய எண்ணத்துடன், அசையாத பக்தியுடன் அதில் ஒருமித்த மனதோடு இருந்தார்கள்.

அவாபுர்துரவாபாம் தே அஸத்பிர்விஷயாத்மபிஃ । விஹுதகல்மஷாஸ்தாநே விரஜேநாத்மநைவ ஹி

இந்த உலக இன்பங்களில் ஆசை கொண்டவர்களால் எட்ட முடியாத அந்த அரிய நிலையை, பாவம் நீங்கிய தூய ஆத்மாக்களாகிய அவர்கள் அடைந்தார்கள்.

விதுரோऽபி பரித்யஜ்ய ப்ரபாஸே தேஹமாத்மவாந । க்ரு'ஷ்ணாவேஶேந தச்சித்தஃ பித்ரு'பிஃ ஸ்வக்ஷயம் யயௌ

விதுரனும் பிரபாஸத்தில் தன் உடலை விட்டு, கிருஷ்ணனில் மனதை முழுவதும் ஆழ்த்தி, தன் முன்னோர் மனப்பாங்குடன், தன் சொந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.

த்ரௌபதீ ச ததாऽऽஜ்ஞாய பதீநாமநபேக்ஷதாம । வாஸுதேவே பகவதி ஹ்யோகாந்தமதிராப தம

அந்த சமயத்தில், தன் கணவர்களின் பற்றின்மை உணர்ந்த திரௌபதி, பகவான் வாசுதேவனில் மனதை முழுமையாக நிலைநிறுத்தி, அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைந்தாள்.

யஃ ஶ்ரத்தயைதத பகவத்ப்ரியாணாம் பாண்டோஃ ஸுதாநாமிதீ ஸம்ப்ரயாணம । ஶ்ருணோத்யலம் ஸ்வத்யயநம் பவித்ரம் லப்த்யா ஹரௌ பக்திமுபைதி ஸித்திம

பாண்டுவின் பிரியமான மக்களின் பயணத்தை பற்றிய இந்த புனிதமான, மங்களகரமான கதையை நம்பிக்கையுடன் கேட்பவர், ஹரியில் பக்தியும், சித்தியும் அடைவார்.

ஸூத உவாச ததஃ பரீக்ஷித்த்விஜவர்யஶிக்ஷயா மஹீம் மஹாபாகவதஃ ஶஶாஸ ஹ । யதா ஹி ஸூத்யாமபிஜாதகோவிதாஃ ஸமாதிஶந் விப்ர மஹத்குணஸ்ததா

சூதர் சொன்னான்: அதன் பிறகு, பெரிய பக்தனான பரீக்ஷித், சிறந்த பிராமணர்கள் வழிகாட்டியபடி, ஒரு நல்ல குழந்தையை அறிஞர்கள் எப்படி வழிநடத்துகிறார்களோ, அதுபோல் பூமியை ஆட்சி செய்தான்.

ஸ உத்தரஸ்ய தநயாமுபயேம இராவதீம் । ஜநமேஜயாதீம்ஶ்சதுரஸ்தஸ்யாமுத்பாதயத்ஸுதாந்

அவன் உத்தராவின் மகளான இராவதியைக் கல்யாணம் செய்து, அவளால் ஜனமேஜயன் முதலான நான்கு மக்களை பெற்றான்.

ஆஜஹாராஶ்வமேதாம்ஸ்த்ரீந் கங்காயாம் பூரிதக்ஷிணாந் । ஶாரத்வதம் குரும் க்ரு'த்வா தேவா யத்ராக்ஷிகோசராஃ

அவன் கங்கை கரையில், தேவதைகள் கூட கண்ணில் தெரிந்த இடத்தில், ஷாரத்வதனை ஆசாரியராக வைத்து, மூன்று அஸ்வமேத யாகங்களை மிகுந்த தானங்களுடன் நடத்தினான்.

நிஜக்ராஹௌஜஸா வீரஃ கலிம் திக்விஜயே க்வசித் । ந்ரு'பலிங்கதரம் ஶூத்ரம் க்நந்தம் கோமிதுநம் பதா

ஒரு முறையில், திசை வெல்வதற்காகச் சென்றபோது, வீரமான அவன், அரசன் போல் வேஷம் போட்டிருந்தாலும், உண்மையில் சுத்ரனாகிய கலியைக், ஒரு பசுவும் காளையையும் காலால் அடித்துக்கொண்டிருந்தபோது பிடித்தான்.