ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸௌத்யே வ்ரு'தஃ குமதிநாऽऽத்மதம் ஈஶ்வரோ மே யத்பாதபத்மமபவாய பஜந்தி பவ்யாஃ । மாம் ஶ்ராந்தவாஹமரயோ ரதிநோ புவிஷ்டம் ந ப்ராஹரந யதநுபாவநிரஸ்தசிஸ்தாஃ । \

பிரபாஸத்தில் நடந்த யுத்தத்தில், தீய எண்ணம் கொண்டவர்கள் சூழ்ந்தபோதும், விடுதலைக்காக நல்லவர்கள் வணங்கும் ஆண்டவரின் திருவடிகளை நினைத்து, என் குதிரைகள் களைத்துப் போனபோதும், நான் தரையில் நின்றபோதும், பகைவர் ரத வீரர்கள் அவருடைய மாயையால் குழம்பி என்னைத் தாக்க முடியவில்லை.

நர்மாண்யுதாரருசிரஸ்மிதஶோபிதாநி ஹே பார்த ஹேऽர்ஜுந ஸகே குருநந்தநேதி । ஸம்ஜல்பிதாநி நரதேவ ஹ்ரு'திஸ்ப்ரு'ஶாநி ஸ்மர்தூர்லுடந்தி ஹ்ரு'தயம் மம மாதவஸ்ய

அவர் புன்னகையுடன், 'பார்த்தா! அர்ஜுனா! நண்பா! குருநந்தனா!' என்று அழைத்துப் பேசிய இனிய, விளையாட்டு வார்த்தைகள் என் மனதைத் தொடுகின்றன; அவை நினைவுக்கு வந்தால் என் இருகல் மனமும் உருகுகிறது.

ஶய்யாஸநாடநவிகதநபோஜநாதி ஷ்வைக்யாத்வயஸ்ய ரு'தவாநிதி விப்ரலப்தஃ । ஸக்யுஃ ஸகேவ பித்ரு'வத்தநயஸ்ய ஸர்வம் ஸேஹே மஹாந்மஹிதயா குமதேரகம் மே

ஒரே படுக்கை, இருக்கை, நடக்க, பேச, உணவு எல்லாவற்றிலும் அவர் என்னுடன் பகிர்ந்தார். நண்பனாக நண்பனிடம் போல, அல்லது தந்தை மகனிடம் போல, அவர் என் சமம் என்று நினைத்து, நான் சில சமயம் தவறாக நடந்தேன். ஆனாலும், அவர் பெரிய அன்பால், என் அறியாமையால் ஏற்பட்ட என் குறைகளை பொறுத்தார்.

ஸோऽஹம் ந்ரு'பேந்த்ர ரஹிதஃ புருஷோத்தமேந ஸக்யா ப்ரியேண ஸுஹ்ரு'தா ஹ்ரு'தயநே ஶுந்ய । அத்வந்யுருக்ரமபரிக்ரஹமம்க ரக்ஷந கோபைரஸாத்பிபலேவ விநிர்ஜிதோऽஸ்மி

இப்போது, ராஜா, அந்த உயர்ந்த மனிதர், என் அன்பு நண்பர், என் உயிர் தோழன் இல்லாமல், என் மனம் வெறுமையாகிவிட்டது. இந்த வாழ்க்கை பாதையில், அவர் செய்த பெரிய பாதுகாப்புகள் இருந்தாலும், கள்வர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பெண் போல நான் ஆகிவிட்டேன்.

தத்வை தநுஸ்த இஷவஃ ஸ ரதோ ஹயாஸ்தே ஸோऽஹம் ரதீ ந்ரூ'பதயோ யத ஆநமந்தி । ஸர்வ க்ஷணேந ததபுதஸதீஶரிக்தம் பஸ்மந ஹுதம் குஹகாராத்பமோவோத்பமுஷ்யாம

அந்த வில், அந்த அம்புகள், அந்த ரதம், அந்த குதிரைகள், மற்றும் நான் - இவை எல்லாம் முன்பு அரசர்களும் வணங்கியவை. ஆனால் இப்போது, ஒரு கணத்தில், அவை எல்லாம் சக்தியற்றதும் பயனற்றதும் ஆகிவிட்டன; மாயையின் விளையாட்டால், புனலில் போடப்பட்ட ஹோமப் பொருளைப் போல.

ராஜம்ஸ்த்வயாபிஷுஷ்டாம்நா ஸுஹ்ரு'தாம் ந ஸுஹ்ரு'த்புரேஃ । விப்ரஶபவிமுடாம்நா நிக்நதாம் முஷ்டிபிர்மிதஃ

ராஜா, உன் விருப்பத்தால், யாதவர்கள் தங்கள் நகரத்திற்கு உண்மையான நண்பர்கள் அல்லாதவர்களாக, பிராமண curse-இனால் குழம்பி, ஒருவரை ஒருவர் கையால் அடிக்கத் தொடங்கினர்.

வாருணீம் மதிராம் பீத்வா மதோந்மதிதசேதஸாம । அஜாநதாமிவ்யாந்யோந்ய சதூஃ பம்சாவஶேஷிதாஃ

வாருணி மதுவை குடித்து, மதத்தில் மனம் குழம்பி, ஒருவரை ஒருவர் அறியாமல், யாதவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி, நான்கு அல்லது ஐந்து பேர் மட்டும் உயிருடன் மீதமிருந்தனர்.

ப்ராயேணைதத பகவத ஈஶ்வரஸ்ய விசேஷ்டிதம । மிதோ நிக்நந்தி பூதாநி பாவயந்தி ச யந்மிதஃ

ராஜா, இது பெரும்பாலும் ஆண்டவரின் ஆழ்ந்த செயல்கள் போலவே நடக்கிறது; அவர் ஏற்பாட்டால், உயிரினங்கள் ஒருவரை ஒருவர் அழிக்கிறார்கள், ஒருவரை ஒருவர் வளர்க்கிறார்கள்.

ஜலௌகஸாம் ஜலே யத்வந்மஹாந்தோऽதந்த்யணீயஸஃ । துர்பலாந்பாலிநோ ராஜந்மஹாந்தோ பலிநோ மிதஃ

நீரில் பெரிய மீன்கள் சிறிய மீன்களை விழுங்கும் போல, மனிதர்களிலும் வலிமை உள்ளவர்கள் பலவீனமானவர்களை வெல்லுகிறார்கள்; சக்தி வாய்ந்தவர்கள் மற்றவர்களை அடக்குகிறார்கள்.

ஏவம் பலிஷ்டைர்யதுபிர்மஹத்பிரிதராந விபுஃ । யதுந யதுபிரந்யோந்யம் புபாராந ஸம்ஜஹார ஹ

அதேபோல், ஆண்டவர், பெரிய சக்தி கொண்ட யாதவர்களை ஒருவரை ஒருவர் அழிக்கச் செய்து, பூமியின் பாரத்தை நீக்கினார்; வலிமை உள்ளவர்கள் பலவீனமானவர்களை அழிப்பது போலவே.

தேஶகாலார்தயுக்தாநி ஹ்ரு'த்தாபோபஶமாநி ச । ஹரந்தி ஸ்மரதாஶ்சித்தம் கோவிந்தாபிஹிதாநி மே

காலம், இடம், சூழ்நிலைக்கு ஏற்றபடி கோவிந்தன் சொன்ன வார்த்தைகள், மனதின் துயரத்தைத் தணித்து, நினைக்கும் போது மனதை ஈர்க்கின்றன.

ஸூத உவாச । ஏவம் சிந்தயதோ ஜிஷ்ணோஃ க்ரு'ஷ்ணபாதஸரோருஹம । ஸௌஹார்தேநாதிகாடேந ஶாந்தாऽऽஸீத்விமலா மதிஃ

சூதர் சொன்னார்: இப்படியாக, அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் திருவடிகளை ஆழ்ந்த அன்புடன் சிந்தித்தபோது, அவர் மனம் அமைதியும் தூய்மையும் அடைந்தது.

வாஸுதேவாம்கக்யநுத்யாநபரிப்ரு'ம்ஹிதரம்ஹஸா । பக்த்யா நிர்மதிதாஶேஷகஷாயாதிஷணோऽர்ஜுநஃ

வாஸுதேவரின் திருப்பாதங்களை இடைவிடாது தியானித்து, பரிபூரண பக்தியால் உள்ளத்திலுள்ள எல்லா மாசுகளும் நீங்கி, அர்ஜுனன் உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையை அடைந்தான்.

கீதம் பகவதா ஜ்ஞாந யத தத ஸம்க்ராமமுர்தநி । காலகர்மதமோருத்தம் புநரத்யகமத விபுஃ

பரமாத்மா போர் வெளியில் அருளிய ஞானத்தை அர்ஜுனன் நினைவுகூர்ந்து, காலம், விதி, மயக்கம் ஆகிய இருளை வென்று உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.

விஶோகோ ப்ரஹ்மாஸம்பத்யா ஸம்சிந்நத்வைதஸம்ஶயஃ । லீநப்ரக்ரு'திநைர்குண்யாதலிம்கத்வாதஸம்பவஃ

பிரம்ம நிலையை அடைந்து துக்கம் நீங்கியவன், இரட்டைப்பாடு பற்றிய சந்தேகங்கள் அறுந்து, இயற்கையின் மூன்று குணங்களும் கடந்த நிலையில், உடல் பற்றும் இல்லாமல் பிறப்பைத் தாண்டினான்.

நிஶம்ய பகவந்மார்க ஸம்ஸ்தாம் யதுகுலஸ்ய ச । ஸ்வஃபதாய மதிம் சக்ரே நிப்ரூ'தாத்மா யுதிஷ்டிரஃ

யுதிஷ்டிரன், பகவான் உலகை விட்டு சென்ற செய்தியும், யது வம்சத்தின் முடிவையும் கேட்டு, மனதை அமைதியாக்கி, மேலுலகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

ப்ரு'தாப்யநுஶ்ருத்ய தநத்ர்ஜ்யயோதிதம் நாஶ யதுநாம் பகவத்கதிம் ச தாம । ஏகாந்தபக்த்யா பகவத்யதோக்ஷஜே நிவேஶிதாத்மோபராம ஸம்ஸ்ரு'தேஃ

பிரிதையும், அர்ஜுனனிடம் யாதவர்கள் அழிந்ததும், பகவான் விலகியதும் கேட்டபோது, முழுமையான பக்தியுடன் அந்தக் கடந்து நிற்கும் இறைவனை மனதில் வைத்து, பிறப்பு இறப்பை விட்டுவிட்டாள்.

யயாஹரத்ரு' புவோ பாரம் தாம் தநும் விஜஹாவஜஃ । கண்டகம் கண்டகேநேவ த்வயம் சாபீஶிதூஃ ஸமம

பூமியின் பாரத்தை நீக்கிய பிறவியில்லாத இறைவன், ஒரு முள்ளை மற்றொரு முள்ளால் எடுத்து இரண்டும் போடுவது போல, தன் உடலையும் விட்டு விட்டான்.

யதா மத்ஸ்யாதிருபாணி தத்தே ஜாஹ்யாத யதா நடஃ । பூபரஃ க்ஷபிதோ யேந ஜஹௌ தச்ச கலேவரம

ஒரு நடிகன் மீன் முதலான வடிவங்களை எடுத்துத் தள்ளுவது போல், பூமியின் பாரத்தை அகற்றிய இறைவன் அந்த உடலையும் விட்டு விட்டான்.

யதா முகுந்தோ பகவாநிமாம் மஹீம் ஜஹௌ ஸ்ததந்வா ஶ்ரவணீயஸத்கதஃ । ததாஹரேவாப்ரதிபுத்தசேதஸா மதர்மஹேதூஃ கலிரந்வவர்தத

முகுந்தன், அந்த நல்ல வடிவத்துடன் பூமியை விட்டு சென்றவுடன், மனம் விழிப்பில்லாதவர்களிடம் தர்மத்திற்கு விரோதமான கலியுகம் உடனே செயல்பட ஆரம்பித்தது.

யுதிஷ்டிரஸ்தத்பர்ஸர்பணம் புதஃ புரே ச ராஷ்ட்ரே ச க்ரு'ஹே ததாऽऽத்மநி । விபக்ய லோபாந்ரு'தஜிஹ்நாஹிம்ஸநா த்யதர்மசக்ரம் கமநாய பர்யதாத

யுதிஷ்டிரன், புத்திசாலியானவன், நகரிலும், நாட்டிலும், வீட்டிலும், தன்னுள்ளும், காமம், பொய், வன்முறை ஆகிய கலியின் வளர்ச்சியை உணர்ந்து, பயணத்துக்குத் தயாரானான்.

ஸ்வராட பௌத்ரம் விநயிநமாத்மநஃ ஸுஸமம் குணைஃ । தோயநீவ்யாஃ பதிம் பூமேரப்யஷிசம்த கஜாஹ்ரு'யே

அரசன், தன் குணங்களிலும் ஒழுக்கத்திலும் சமமான மருமகனை, கங்கை கரையில் உள்ள ஹஸ்தினாபுரத்தில் பூமியின் அதிபதியாக முடிசூட்டினான்.

மதூராயாம் ததா வஜ்ரம் ஶுரஸேநபதிம் ததஃ । ப்ராஜாபத்யாம் நிருப்யோஷ்டிமக்நீநபிபதீஶ்வரஃ

மதுரையில், வஜ்ரனை சூரசேனர்களின் தலைவனாக நிறுவி, உரிய யாகங்களை செய்து இறைவன் அக்னியை அருந்தினான்.

விஸ்ரு'ஜ்ய தத்ர தத ஸர்வ துகுநலவலயாதிகம । நிர்மமோ நிரஹம்காரஃ ஸம்சிந்நாஶேஷபந்தநஃ

அங்கே, உறவினர்கள், நண்பர்கள், பொருட்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, தன்மையும் அகந்தையும் இல்லாமல், எல்லா பந்தங்களையும் அறுத்தான்.

வாசம் ஜுஹாவ மநஸி தத்ப்ராண இதரே ச தம । ம்ரு'த்யாவபாநம் ஸோத்ஸர்கம் தம் பம்சத்வே ஹ்யாஜோஹவீத

தன் பேச்சை மனதில், மனதை உயிரில், மற்ற உணர்வுகளை இருளில், உயிரை இறப்பில் அர்ப்பணித்து, அந்த நிலையிலே ஒன்றாக இணைந்தான்.

த்ரேத்வே ஹுத்வாத பம்சத்வம் தச்சேகத்வேऽஜுஹோந்முநிஃ । ஸர்வமாத்மந்யஜுஹவீத ப்ரஹ்மண்யாத்மாநமவ்யயே

ஐந்து தன்மைகளை ஒன்றுக்கொன்று அர்ப்பணித்து, பின்னர் அனைத்தையும் ஆத்மாவில், ஆத்மாவை அழிவில்லா பிரம்மத்தில் அர்ப்பணித்தான்.

சீரவாஸா நிராஹாரோ பத்தவட முக்தமூர்தஜஃ । தர்ஶயந்நாத்மநோ ருபம் ஜடோந்மத்தபிஶாசவத

மரச்சீலை உடுத்தி, உண்ணாமல், முடியை கட்டி, தலை திறந்தவாறு, தன் உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தி, பைத்தியம், பித்தம், பேய் பிடித்தவன் போல் தோன்றினான்.

அநபேக்ஷமாணோ நிரகாதஶ்ர்ரு'ண்வந்பதிரோ யதா । உதீசீம் ப்ரவிவேஶாம்ஶம் கதபுர்வா மஹாத்மபிஃ । ஹ்ரு'தி ப்ரஹ்மா பரம் த்யாயாந்நவர்தேத யதோ கதஃ

எதிலும் பற்றில்லாமல், கேட்காதவன் போல், வடக்கு பாதையில் சென்றான்; முன்பே போன மகான்கள் போல், மனதில் பரம பிரம்மத்தைத் தியானித்து, மீண்டும் பிறக்காத நிலையை அடைந்தான்.

ஸர்வ தமநு நிர்ஜக்முர்ப்ராதரஃ க்ரு'தநிஶ்சயாஃ । கலிநாதர்மமித்ரேண த்ரு'ஷ்டா ஸ்ப்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரஜா புவி

அவன் பின்னால், உறுதியுடன் தீர்மானித்த சகோதரர்கள் அனைவரும் சென்றார்கள்; ஏனெனில் பூமியில் உள்ளவர்கள் கலியால் பாதிக்கப்பட்டு துன்புற்றிருந்தார்கள்.