ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

(वसंततिलका) यं प्रव्रजन्तमनुपेत्यमपेतकृत्यं द्वैपायनो विरहकातर आजुहाव । पुत्रेति तन्मयतया तरवोऽभिनेदुः तं सर्वभूतहृदयं मुनिमानतोऽस्मि

அனைத்து உயிர்களிலும் உள்ளம் நிறைந்துள்ள அந்த முனிவருக்கு நான் வணங்குகிறேன். அவர் துறவறம் மேற்கொண்டு செல்லும் போது, துவைப்பாயனர் பிரிவால் வருந்தி அவரை அழைத்தார்; மரங்களும் அவரை தங்கள் மகனாக எண்ணி அழைத்தன.

(अनुष्टुप्) नैमिषे सूतं आसीनं अभिवाद्य महामतिम् । कथामृत रसास्वाद कुशलः शौनकोऽब्रवीत्

நைமிசாரண்யத்தில், பெரிய ஞானி ஸூதரை மரியாதையுடன் வணங்கி, கதைகளின் அமுதத்தை அனுபவிக்க வல்லவர் ஷௌணகர் பேசினார்.

शौनक उवाच - अज्ञानध्वान्तविध्वंस कोटिसूर्यसमप्रभ । सूताख्याहि कथासारं मम कर्णरसायनम्

ஷௌணகர் கூறினார்: அறியாமை என்ற இருளை ஒளியால் அழிக்கும், கோடிக்கணக்கான சூரியர்களுக்கு இணையான பிரகாசமுள்ள ஸூதா, என் செவிக்கு அமுதம் போன்ற கதைகளின் சாரத்தை சொல்லுங்கள்.

भक्तिज्ञानविरागाप्तो विवेको वर्धते महान् । मायामोहनिरासश्च वैष्णवैः क्रियते कथम्

பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகியவை கிடைத்தால், பெரிய பகுத்தறிவு வளர்கிறது; வைஷ்ணவர்கள் மாயையின் மயக்கத்தை எவ்வாறு நீக்குகிறார்கள்?

इह घोरे कलौ प्रायो जीवश्चासुरतां गतः । क्लेशाक्रान्तस्य तस्यैव शोधने किं परायणम्

இந்த பயங்கரமான கலியுகத்தில், பெரும்பாலான உயிர்கள் அசுர இயல்பை அடைந்துள்ளனர்; துயரத்தில் சிக்கியவர்களுக்கு தூய்மையை அடைய சிறந்த வழி எது?

श्रेयसां यद् भवेत् श्रेयः पावनानां च पावनम् । कृष्णप्राप्तिकरं शश्वत् साधनं तद्‌वदाधुना

எல்லா நன்மைகளிலும் சிறந்தது, தூய்மைகளில் மிக தூய்மையானது, கிருஷ்ணரை அடைய நிலையான வழி எது என்பதை இப்போது எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

चिन्तामणिर्लोकसुखं सुरद्रुः स्वर्गसंपदम् । प्रयच्छति गुरुः प्रीतो वैकुण्ठं योगिदुर्लभम्

சிந்தாமணி உலக இன்பத்தை தரும்; தேவவெப்ப மரம் சொர்க்க செல்வங்களை தரும்; ஆனாலும் மகிழ்ச்சியடைந்த குரு, யோகிகளுக்கே அரிதான வைகுண்டத்தை தருகிறார்.

सूत उवाच - प्रीतिः शौनक चित्ते ते ह्यतो वच्मि विचार्य च । सर्वसिद्धान्त निष्पन्नं संसरभयनाशनम्

ஸூதர் கூறினார்: ஷௌணகரே, உங்கள் உள்ளத்தில் பாசம் தோன்றியதால், நான் யோசித்து, எல்லா சாஸ்திரங்களின் முடிவாகவும், பிறவிப் பயத்தை நீக்கும் அந்த உண்மையைச் சொல்கிறேன்.

भक्त्योघवर्धनं यच्च कृष्णसंतोषहेतुकम् । तदहं तेऽभिधास्यामि सावधानतया श्रृणु

பக்தியின் பெருக்கை வளர்க்கும், கிருஷ்ணருக்கு மகிழ்ச்சி தரும் விஷயத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்வேன்; கவனமாகக் கேளுங்கள்.

कालव्यालमुखाग्रास त्रासनिर्णाशहेतवे । श्रीमद्‌भागवतं शास्त्रं कलौ कीरेण भाषितम्

காலம் என்ற பாம்பால் விழுங்கப்படுவதைப் போக்கும் பொருட்டு, கலியுகத்தில் கீரர் உரைத்தது ஸ்ரீமத்பாகவதம் என்னும் சாஸ்திரம்.

एतस्माद् अपरं किंचिद् मनःशुद्ध्यै न विद्यते । जन्मान्तरे भवेत् पुण्यं तदा भागवतं लभेत्

மனதைத் தூய்மைப்படுத்த இதைவிட வேறு எதுவும் இல்லை; முன் பிறவியில் புண்ணியம் இருந்தால், அப்போதுதான் பாகவதம் கிடைக்கும்.

परीक्षिते कथां वक्तुं सभायां संस्थिते शुके । सुधाकुंभं गृहीत्वैव देवास्तत्र समागमन्

பரீக்ஷித் அரசர் சபையில் அமர்ந்து கதையை கேட்கும் போது, ஷுகர் அங்கு இருந்தார்; தேவதைகள் அமுதக் குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு அங்கு வந்தனர்.

शुकं नत्वावदन् सर्वे स्वकार्यकुशलाः सुराः । कथासुधां प्रयच्छस्व गृहीत्वैव सुधां इमाम्

ஷுகருக்கு வணங்கி, எல்லா திறமையான தேவர்கள் கூறினர்: இந்த அமுதத்தை கொண்டு வந்தோம்; கதைகளின் அமுதத்தை எங்களுக்கு அளியுங்கள்.

एवं विनिमये जाते सुधा राज्ञा प्रपीयताम् । प्रपास्यामो वयं सर्वे श्रीमद्‌भागवतामृतम्

இவ்வாறு பரிமாற்றம் நடந்தபோது, அரசர் அமுதத்தை அருந்தினார்; நாங்கள் அனைவரும் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் அமுதத்தை அருந்துவோம்.

क्व सुधा क्व कथा लोके क्व काचः क्व मणिर्महान् । ब्रह्मरातो विचार्यैवं तदा देवाञ्जहास ह

இந்த உலகில் எங்கே அமுது, எங்கே கதைகள், எங்கே கண்ணாடி, எங்கே பெரிய மாணிக்கம்? இவ்வாறு யோசித்த ப்ரஹ்மராதர், தேவதைகளைப் பார்த்து சிரித்தார்.

अभक्तान् तांश्च विज्ञाय न ददौ स कथामृतम् । श्रीमद्‌भागवती वार्ता सुराणां अपि दुर्लभा

அவர்கள் பக்தியில்லாதவர்களென்று அறிந்து, அவர் அவர்களுக்கு கதைகளின் அமுதத்தை அளிக்கவில்லை; ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் கதைகள் தேவர்களுக்குக்கூட அரிது.

राज्ञो मोक्षं तथा वीक्ष्य पुरा धातापि विस्मितः । सत्यलोक तुलां बद्ध्वा तोलयत् साधनान्यजः

அரசரின் முக்தியைப் பார்த்து, முன்பே படைத்தவரும் ஆச்சரியப்பட்டார்; சத்தியலோகத்தில் தராசு கட்டி, பிறவி நீங்கும் வழிகளை அஜன் எடை போட்டார்.

लघून्यन्यानि जातानि गौरवेण इदं महत् । तदा ऋषिगणाः सर्वे विस्मयं परमं ययुः

மற்ற நூல்கள் எல்லாம் சிறியவை; இது மிகப் பெரிதும், பாரமுள்ளதுமாக உள்ளது. அதனால் அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் ஆச்சரியத்தில் முழுமையாக மூழ்கினர்.

मेनिरे भगवद्‌रूपं शास्त्रं भागवतं कलौ । पठनात् श्रवणात् सद्यो वैकुण्ठफलदायकम्

கலியுகத்தில், இந்த பாகவதம் என்ற நூலைவே பகவானின் உருவமாகவே அவர்கள் கருதினர்; இதை படிப்பதாலும் கேட்பதாலும் உடனே வைகுண்ட பலன் கிடைக்கும் என்று நம்பினர்.

सप्ताहेन श्रुतं चैतत् सर्वथा मुक्तिदायकम् । सनकाद्यैः पुरा प्रोक्तं नारदाय दयापरैः

இது ஏழு நாட்களில் கேட்கப்பட்டது; எவ்விதத்திலும் இது முக்தி அளிக்கிறது. பழைய காலத்தில் கருணையுள்ள சனகாதிகள் இதை நாரதருக்கு சொன்னார்கள்.

यद्यपि ब्रह्मसंबंधात् श्रुतमेतत् सुरर्षिणा । सप्ताहश्रवणविधिः कुमारैस्तस्य भाषितः

இதை அந்த தேவரிஷி பிரம்மத்துடன் தொடர்பு கொண்டதால் கேட்டிருந்தாலும், ஏழு நாட்களில் கேட்கும் முறையை குமாரர்கள் விளக்கியிருந்தார்கள்.

शौनक उवाच - लोकविग्रहमुक्तस्य नारदस्यास्थिरस्य च । विधिश्रवे कुतः प्रीतिः संयोगः कुत्र तैः सह

சௌனகர் கேட்டார்: உலக பந்தங்கள் இல்லாத, எப்போதும் அசையாமல் இருக்கும் நாரதருக்கு, அந்த யாகத்தில் இருப்பவர்களிடம் எப்படி பாசம் அல்லது தொடர்பு ஏற்பட்டது?

सूत उवाच - अत्र ते कीर्तयिष्यामि भक्तियुक्तं कथानकम् । शुकेन मम यत्प्रोक्तं रहः शिष्यं विचार्य च

சூதர் சொன்னார்: இங்கு பக்தி நிறைந்த கதையை உனக்குச் சொல்வேன்; அது சுகர் என்னைத் தன் சீடன் என எண்ணி, இரகசியமாக எனக்குச் சொன்னது.

एकदा हि विशालायां चत्वार ऋषयोऽमलाः । सत्सङ्गार्थं समायाता ददृशुस्तत्र नारदम्

ஒரு நாள் விசாலா நகரில் நான்கு தூய முனிவர்கள் நல்லார் சஞ்சரிக்கச் சேர்ந்தனர்; அங்கே அவர்கள் நாரதரைப் பார்த்தார்கள்.

कुमाराः ऊचुः - कथं ब्रह्मन् दीनमुखं कुतश्चिन्तातुरो भवान् । त्वरितं गम्यते कुत्र कुतश्चागमनं तव

குமாரர்கள் கேட்டனர்: பிராமணா, ஏன் உங்கள் முகம் சோகமாக உள்ளது? ஏன் மனதில் கவலை கொண்டிருக்கிறீர்கள்? எங்கே விரைவாக போகிறீர்கள்? எங்கிருந்து வந்தீர்கள்?

इदानीं शून्यचित्तोऽसि गतवित्तो यथा जनः । तवेदं मुक्तसङ्‌गस्य नोचितं वद कारणम्

இப்போது நீங்கள் மனம் காலியாகவும், செல்வத்தை இழந்தவரைப் போலவும் இருக்கிறீர்கள். பந்தங்கள் இல்லாதவருக்கு இது ஏற்றதல்ல—காரணம் என்ன என்று சொல்லுங்கள்.

नारद उवाच - अहं तु पृथिवीं यातो ज्ञात्वा सर्वोत्तममिति । पुष्करं च प्रयागं च काशीं गोदावरीं तथा

நாரதர் சொன்னார்: நான் பூமியெங்கும், அதுவே உயர்ந்தது என்று நினைத்து, புஷ்கரம், பிரயாகம், காசி, கோதாவரி ஆகிய இடங்களுக்கும் சென்றேன்.

हरिक्षेत्रं कुरुक्षेत्रं श्रीरङ्‌गं सेतुबन्धनम् । एवमादिषु तीर्थेषु भ्रममाण इतस्ततः

ஹரிக்ஷேத்திரம், குருக்ஷேத்திரம், ஸ்ரீரங்கம், சேதுபந்தம் ஆகிய புனிதத் தலங்களிலும், பல இடங்களிலும் சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன்.

नापश्यं कुत्रचित् शर्म मनस्संतोषकारकम् । कलिनाधर्ममित्रेण धरेयं बाधिताधुना

எங்கும் மனதுக்கு அமைதி தரும் சந்தோஷம் கிடைக்கவில்லை; இப்போது பூமி, தர்மத்துக்கு விரோதமான கலியால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.