வித்யா, பக்தி, மற்றும் ஆன்மீக உணர்வை நிறைந்த அந்த காலத்தில், யुधிஷ்டிரன் மனதில் கவலைகள் எழுந்திருந்தன. அவர் தன் சகோதரன் அர்ஜுனன் குறித்து நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். அர்ஜுனன் தன் உறவுகளை சந்திக்கவும், பிரபலமான கிருஷ்ணரின் செயல்களை அறியவும், த்வாரகாவிற்கு சென்றிருந்தார். ஆனால் பல மாதங்கள் கடந்தும் அவர் திரும்ப வரவில்லை. இதை கவனித்த யुधிஷ்டிரன், பல அசாதாரண, பயங்கரமான அறிகுறிகள் தோன்றும் என்பதை கண்டார். அந்த காலத்தில், மனிதர்கள், விலங்குகள், இயற்கையில் கூட எதிரிகளாக இருந்தவர்கள், வ்ரஜாவிலும், கிருஷ்ணர் வாழ்ந்த இடத்திலும், நண்பர்களாக இருந்தனர். வஸுதேவனில், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, மக்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு முன்பு காணாத அன்பு வளர்ந்தது. அந்த இடத்தில், வெகு வேகமான மான் மற்றும் பிற உயிரினங்களுடன், ஜெயிக்க முடியாத ஆண்டவன் இருந்தார். அந்த ஆண்டவன், தன் குழந்தை பருவத்தில், கால்களை மற்றும் நண்பர்களை தேடி, கைப்பிடியில் உணவு வைத்துக் கொண்டிருந்தார். பிரம்மா, படைப்பின் ஆண்டவன், அவரை பார்த்த போது, தன் வாகனத்திலிருந்து விரைந்து இறங்கி, தங்கக் கோல் போல் நிலத்தில் வணங்கி, தன் நான்கு தலைகளின் கிரீடங்களை ஆண்டவரின் இரண்டு கால்களுக்கு தொட்டார். மகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் வடித்து, அபிஷேகம் செய்தார். பிரம்மா, மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து, கிருஷ்ணரின் கால்களில் விழுந்து, அவர் முன்னே பார்த்த மகத்துவத்தை நினைவு கூர்ந்தார். பின்னர், மெதுவாக எழுந்து, கண்களை துடைத்து, கழுத்தை வளைத்து, முகுந்தரை பார்த்தார். பணிவுடன், மன அமைதியுடன், கையைக் கூப்பி, நடுங்கி, கண்ணீருடன், சோகமான குரலில் பேசினார். அந்த நேரத்தில், யுதிஷ்டிரன், நாரதர் கூறிய வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக்கொண்டு, தன் சோகத்தை விட்டுவிட்டார். நாரதர், தும்புருவுடன், சொர்க்கத்திற்கு எழுந்தார். அந்த இடத்தில், ஒரு மகாந் ஆன்மீக சாதகர், மாயையின் சிதைவுகளும், குணங்களும் அழிந்த நிலையில், உணவு விட்டு, மனம் மற்றும் இச்சைகளை கட்டுப்படுத்தி, தூணைப் போல் அசையாமல் இருந்தார். அவர் எல்லா செயல்களையும் விட்டுவிட்டதால், அவருக்கு எந்த தடையும் வரக்கூடாது என்று ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது. இப்போது, ஐந்தாம் நாளில், அவர் தன் உடலை விட்டு, அது ராகத்தில் சாம்பலாகும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. அவருடைய நம்பிக்கையான மனைவி, தன் கணவனின் உடல் தீயில் எரியும் போது, தன் மருமகனுடன் வெளியே நின்று, கணவனை தீயில் செல்லும் போது பார்த்தாள். இந்த அதிசயமான செய்தியை கேட்டு, விதுரர், மகிழ்ச்சியும் சோகமும் கலந்த மனதுடன், புனித இடங்களை பார்வையிட சென்றார். இப்போது, யுதிஷ்டிரன், தன் சகோதரனிடம் பேசினார். "அர்ஜுனன் த்வாரகாவிற்கு சென்றார், உறவுகளை சந்திக்கவும், கிருஷ்ணரின் செயல்களை அறியவும். ஏழு மாதங்கள் கடந்தும், பீமசேனன் திரும்பவில்லை; காரணம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நாரதர் கூறிய காலம் வந்துவிட்டதா? ஆண்டவர் தன் பூமி லீலைவைக் கைவிட விரும்புகிறாரா? அவரின் அருளால், நமக்கு செல்வம், ராஜ்யம், வாழ்க்கை, குடும்பம், மக்கள், எதிரிகளை வெல்லும் சக்தி, உலகங்கள் எல்லாம் கிடைத்தன." அவன், "இந்த அசாதாரண அறிகுறிகளைப் பாருங்கள், வானில், பூமியில், உடலில் — பயங்கரமானவை, நமக்கு பயமும் குழப்பமும் தருகின்றன. என் தொடைகள், கண்கள், கை மீண்டும் மீண்டும் நடுங்குகின்றன; என் மனம் அமைதியில்லை; நிச்சயம், எதோ தீமையுள்ள நிகழ்வு வரப்போகிறது. பெண் நரி, தீ வாயுடன், உதய சூரியனை நோக்கி குரைக்கிறது; இந்த நாய், பயப்படும் போல் எனக்குப் பக்கத்தில் அழுகிறது. விலங்குகள் என் இடது, வலது பக்கம் சுற்றுகின்றன; என் குதிரைகள் அழுகின்றன." "இந்த புறா, மரண தூதர், ஆந்தை என் மனதை குழப்புகிறது; இரவில் ஆந்தை கூப்பிடுகிறது; இது தூக்கமின்மை மற்றும் வெற்றிடத்தை காட்டுகிறது. திசைகள் புகையால் நிரம்பியுள்ளன, மலைகள் நடுங்குகின்றன; பெரும் இடியுடன், மின்னல் வருகிறது. காற்று கடுமையாக வீசுகிறது, தூசி மற்றும் இருளை பரப்புகிறது; மேகங்கள் எங்கும் இரத்தம் பொழிகின்றன." "சூரியன், தனது ஒளியை இழந்திருக்கிறது; கிரகங்கள் வானில் மோதுகின்றன; வானம் எரியும் போல், அசாதாரண உயிரினங்களால் நிரம்பியுள்ளது. நதிகள், ஏரிகள், மனங்கள்—all are disturbed; தீ, நெய் ஊற்றினாலும், எரியவில்லை. கால்கள் தங்கள் அம்மாவின் பசியில் பால் குடிக்கவில்லை; பசுக்கள் பசியில் பால் தரவில்லை; பசுக்கள் கண்ணீருடன் அழுகின்றன; காளைகள் மகிழ்ச்சி இல்லை." "தேவர்கள் அழுகின்றனர், வியர்க்கின்றனர், நடுங்குகின்றனர்; நகரங்கள், கிராமங்கள், பூங்காக்கள், ஏரிகள், ஆசிரமங்கள்—all have lost their splendor and joy. இந்த அறிகுறிகள், நமக்கு எந்த தீமையை காட்டுகின்றன? நான் நினைக்கிறேன், இந்த பெரிய அறிகுறிகளால், பூமி ஆண்டவரின் கால்களை இழந்துவிட்டது; அவரின் அதிசயமான பக்தர்களையும் இழந்துவிட்டது; அதனால் வளமும் இழந்துவிட்டது." இந்த இடத்தில், யுதிஷ்டிரன், மனம் குழப்பமடைந்த நிலையில், அந்த வானரக்கொடி கொண்டவர் (அர்ஜுனன்), யாதவர்களின் நகரத்திலிருந்து திரும்பினார். அவர், முன்பு போல இல்லாமல், தன் சகோதரனின் கால்களில் விழுந்தார், மனம் சோகத்தில், முகம் கீழே, கண்ணீர் விழும் நிலையில் இருந்தார். யுதிஷ்டிரன், தன் சகோதரனை, நண்பர்கள் நடுவில், நாரதர் கூறிய வார்த்தைகளை நினைவில் கொண்டு, கேட்டார்: "அனர்த்த நகரில் நமது உறவுகள்—மதுக்கள், போஜர்கள், தசார்ஹர்கள், அஹுகர்கள், சத்வதர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள்—அவர்கள் நலமுடன் இருக்கிறார்களா? நம் மாமன் சூரர், அவருடைய மனைவி, நம் மாமா அநகதுந்துபி மற்றும் அவருடைய தம்பிகள்—all are well? ஏழு சகோதரிகள், அவர்களின் கணவர்கள், மற்ற மாமாக்கள், அவர்களின் மகன்கள், மருமக்கள், தேவகி தலைமையில்—all are well?" "அஹுக மன்னர், அவருடைய தீய மகன் மற்றும் தம்பி—all are alive? ஹ்ரிதிகா, அவரது மகன், அக்ரூரா, ஜயந்தா, கடா, சாரண—all are well? சத்ருஜித் மற்றும் மற்றவர்கள்—all are safe? ராமா, சத்வதர்களின் ஆண்டவர், மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாரா?" இவ்வாறு, யுதிஷ்டிரன், தன் உறவுகளின் நலம் குறித்து, அர்ஜுனனிடம் கவலைக்கிடமான முறையில் கேட்டார். இந்த நிகழ்வுகள், அந்த காலத்தின் ஆன்மீக, மன, இயற்கை மாற்றங்களை, ஆண்டவரின் லீலை மற்றும் பக்தர்களின் நிலையை வெளிப்படுத்தின.