இந்த நிகழ்வுகள், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் லீலைகளும், குரு வம்சத்தின் முடிவும், யுதிஷ்டிரரின் மனக்குழப்பமும், இயற்கையின் மாற்றங்களும் பற்றியவை. நாரதர், தும்புருவுடன், யுதிஷ்டிரரிடம் அறிவிக்கிறார்: "தெய்வீக பணிகள் எல்லாம் நிறைவேறிவிட்டது; இப்போது பகவான் மீதமுள்ள காரியங்களை காத்திருக்கிறார். அவர் இங்கே இருக்கும் வரை, நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும்." அப்போது, த்ருதராஷ்ட்ரர், அவருடைய சகோதரர் மற்றும் மனைவி காந்தாரியுடன், ஹிமாலயத்தின் தெற்கே உள்ள முனிவர்களின் ஆசிரமத்திற்கு சென்றுள்ளார். அங்கு, தேவி கங்கையோ, ஏழு முனிவர்களுக்காக ஏழு நதிகளாக பிரிந்து, "ஏழு நதி" என அழைக்கப்படுகிறார். த்ருதராஷ்ட்ரர், அங்கு, முறையான காலங்களில் குளித்து, விதிப்படி ஹோமம் செய்து, மனதை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டு, ஆசைகள் இல்லாமல், வெறும் நீரை மட்டுமே அருந்துகிறார். அவர், ஆசனத்தையும், மூச்சையும் கட்டுப்படுத்தி, ஆறு இन्द्रியங்களைத் திரும்பி, ஹரியை தியானித்து, ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் குணங்களை அழித்து, சுத்தமான சத்த்வ குணத்துடன் இருக்கிறார். அவர், அறிவில் மனதை ஒன்றாக்கி, "க்ஷேத்ரஞ்ஞன்" எனப்படும் அறிவாளியை ஆத்மாவில் கரைத்து, ஆத்மாவை பரம்பொருளில் இணைத்து, பானையில் உள்ள வானம் வானத்துடன் ஒன்றாகும் போல, நிலைபெற்றிருக்கிறார். மாயையின் மீதி மற்றும் அதன் குணங்களை அழித்து, இन्द्रியங்களையும் மனத்தையும் கட்டுப்படுத்தி, உண்ணும் உணவையும் விட்டுவிட்டு, தூணைப் போல அசையாமல் இருக்கிறார். அவர், எல்லா கர்மங்களை விட்டுவிட்டதால், எந்த தடையும் இல்லாமல் இருக்கட்டும். "இன்று முதல், ஐந்தாவது நாளில், அவர் உடலை விட்டுவிடுவார்; அது சாம்பலாகும்," என்று நாரதர் அறிவிக்கிறார். அவரது உடல் தீயில் எரிகும்போது, அவன் மனைவி, மற்றும் சகோதரர், வெளியே நின்று, கணவரை தீயில் செல்லும் போது பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். இதை கேட்ட விதுரர், ஆச்சரியமும், சோகமும் கலந்த மனத்துடன், புனிதத் தலங்களுக்கு செல்லும் எண்ணத்தில் அங்கிருந்து புறப்படுகிறார். இவ்வாறு கூறி, நாரதர், தும்புருவுடன், வானில் ஏறிச் செல்கிறார். யுதிஷ்டிரர், நாரதரின் வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக் கொண்டு, தன் துக்கத்தை விட்டுவிடுகிறார். அப்போது, வஸுதேவனில், எல்லா ஜீவர்களுக்கும் ஆத்மா ஆன பகவானில், வ்ரஜவாசிகளும், அவர்களது பிள்ளைகளும், எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அதிகமான ப்ரேமம் வளர்கிறது என்பதை யுதிஷ்டிரர் ஆச்சரியமாகக் காண்கிறார். அங்கு, பகவான் இருந்ததால், மனிதர்கள், விலங்குகள், வேட்டையாடிகள், மான் போன்றவை, எல்லாம் நண்பர்களாக வாழ்கின்றன. அந்த இடத்தில், பகவான், எல்லாவற்றையும் மீறிய, Advaita, அனந்தமான, அறிவு அளவிட முடியாத, சிறுவனாக, காளைகளைத் தேடி, நண்பர்களுடன் விளையாடி, கைப்பிடியில் உணவு வைத்துக் கொண்டு, ப்ரம்மா அவரைப் பார்த்தார். பிரம்மா, தனது வாகனத்திலிருந்து விரைந்து இறங்கி, தங்கச் சடையைக் கீழே போட்டது போல, பூமியில் வணங்கி, நான்கு தலைகளில் உள்ள கிரீடங்களால் பகவானின் இரு பாதங்களைத் தொடினார்; மகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் விட்டார். நீண்ட நேரம் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து, பகவானின் பாதங்களில் விழுந்து, முன்பு பார்த்த மகிமையை நினைத்து, அமர்ந்தார். பின்னர், மெதுவாக எழுந்து, கண்களைத் துடைத்து, கழுத்தை வளைத்து, முகுந்தனை பார்த்தார். இருகைகளையும் கூப்பிட்டு, பணிவும் அமைதியும் நிறைந்த நிலையில், நடுங்கிய குரலில், கண்ணீருடன் பேசினார். அப்போது, ஸூதர் கூறுகிறார்: "அர்ஜுனன், தன் உறவுகளைப் பார்க்க, புகழ்பெற்ற கிருஷ்ணரின் செயல்களை அறிய, துவாரகாவுக்கு சென்றிருந்தார்." பல மாதங்கள் கடந்தும், அர்ஜுனன் திரும்பவில்லை. அப்போது, குரு வம்சத்தில் சிறந்தவர், பயங்கரமான, தீமையான சைகைகள் தோன்றின. காலத்தின் கடுமையான பாதையை, இயற்கையின் மாறுபாடுகளையும், மக்கள் நடத்தை மோசமாக, கோபம், பேராசை, பொய் ஆகியவற்றால் இயக்கப்படுவதை யுதிஷ்டிரர் கவனித்தார். மனிதர்களின் நடத்தை crooked ஆக, நட்பும், உறவுகளும், பாசமும், எல்லாம் ஏமாற்றம் கலந்ததாக, தந்தை, தாய், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், கணவன்-மனைவி ஆகியோரிடையே சண்டைகள் ஏற்படின. இந்த பயங்கரமான சைகைகள் காலம் நகரும் போது வந்ததால், ராஜா, பேராசை மற்றும் அநியாயம் அதிகமாக இருப்பதைப் பார்த்து, தன் தம்பியிடம் பேசினார். யுதிஷ்டிரர் சொல்கிறார்: "அர்ஜுனன், துவாரகாவுக்கு, உறவுகளைப் பார்க்க, கிருஷ்ணரின் செயல்களை அறிய, சென்றிருந்தார். ஏழு மாதங்கள் ஆகியும், உங்கள் தம்பி பீமசேனன் திரும்பவில்லை; காரணம் தெரியவில்லை. நாரதர் கூறிய காலம் வந்துவிட்டதா? பகவான் தன் பூமியில் உள்ள லீலைகளை விட்டு விலகும் நேரம் வந்துவிட்டதா? அவருடைய கிருபையால் நமக்கு செல்வம், ராஜ்யம், மனைவிகள், வாழ்க்கை, குடும்பம், மக்கள், எதிரிகளை வெல்லும் வெற்றி, உலகங்கள் எல்லாம் கிடைத்தன. இந்த சைகைகளைப் பாருங்கள்—வானிலும், பூமியிலும், உடலிலும்—பயங்கரமான, பயத்தை ஏற்படுத்தும், குழப்பம் தரும், அருகில் தோன்றுகின்றன. என் தொடைகள், கண்கள், கை, மீண்டும் மீண்டும் நடுக்கம், மனம் நிலைபெறவில்லை; உறுதியாக, ஏதோ தீமையானது நெருங்குகிறது. பெண்குள்ளி, தீய வாயில், உதய சூரியனை நோக்கி கத்துகிறது; இந்த நாய், பயப்படுவது போல, எனக்காக கத்துகிறது. விலங்குகள் என் இடது, வலது பக்கங்களில் சுற்றுகின்றன; என் குதிரைகள் அழுகின்றன. இந்த புறா, மரணத்தின் தூதர், ஆந்தை, என் மனதை குழப்புகிறது, இரவு ஆந்தையின் கத்தல், தூக்கம், வெறுமை ஆகியவற்றை குறிக்கிறது. திசைகளில் புகை நிறைந்துள்ளது, எல்லா பக்கங்களும், மலைகளும் நடுக்கம், பெரிய இடியுடன், மின்னல் தோன்றுகிறது. காற்று கடுமையாக வீசுகிறது, தூசி, இருளை பரப்புகிறது; மேகங்கள், பயங்கரமாக, எல்லா இடங்களிலும் இரத்தம் பெய்கின்றன. சூரியனின் பிரகாசம் குறைந்துள்ளது, கிரகங்கள் வானில் மோதுகின்றன, வானம் தீயில் எரிகிறது போல, வித்தியாசமான உயிர்கள் நிறைந்து காணப்படுகிறது. நதிகள், ஓடைகள் கலக்கமாக இருக்கின்றன, ஏரிகள், மனங்களும் கலக்கமாக; தீ, நெய் ஊற்றினாலும், எரியவில்லை. இந்த காலம் என்ன கொண்டு வருகிறது? பசுமாடுகள், தங்கள் பசுக்கள் தாயிடம் பால் குடிக்கவில்லை; பசுக்கள் பால் தரவில்லை; பசுக்கள் கண்களில் கண்ணீர், அழுகின்றன; காளைகள் சந்தோஷமாக இல்லை. தேவர்கள் அழுகின்றனர், வியர்வை, நடுக்கம்; நகரங்கள், கிராமங்கள், தோட்டங்கள், ஏரிகள், ஆசிரமங்கள்—all their splendor and joy are lost. இது என்ன துயரத்தை காட்டுகிறது? இந்த பெரிய சைகைகள் மூலம், நிச்சயமாக பூமி, பகவானின் பாதங்களை, அவருடைய மகிமையை உடையவர்களை இழந்துவிட்டதாக நினைக்கிறேன்; அதனால் வளம் குறைந்துவிட்டது. இவ்வாறு மனதில் சைகைகளை எண்ணிக்கொண்டிருந்தபோது, குரு வம்சத்தில் சிறந்தவர், குரங்குச் சின்னம் கொண்டவர், யாது நகரத்திலிருந்து திரும்பினார். அவர், முன்பு போல இல்லாமல், பாதங்களில் விழுந்து, மனம் குழப்பமாக, முகம் கீழே, தாமரையின் போன்ற கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது." இவ்வாறு, பகவான், குரு வம்சம், இயற்கை, முனிவர்கள், புண்ணியங்கள், சைகைகள்—all intertwine in the sacred unfolding of the Bharata வரலாறு.