ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யுதிஷ்டிரர் கவலையுடன், “பெரியவரே, என் பெற்றோர்கள் எங்கே போனார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என் தாய், தன் கொல்லப்பட்ட மகன்களுக்காகத் துயருற்று, தவத்தில் ஈடுபட்டவளும், எங்கே சென்றாள் என அறியவில்லை,” என்று சொன்னார். அப்போது, கடலைக் கடக்க வழிகாட்டும் ஓர் ஓட்டுநர் போல், பிரபலமான நாரத முனிவர், முனிவர்களில் சிறந்தவராக, அவரிடம் பேசத் தொடங்கினார். “பசுக்கள் தங்களின் கயிறுகளால் ஒரு கம்பத்திற்கு கட்டப்பட்டிருப்பது போல, உயிர்கள் தங்கள் பெயர்கள், சொற்கள், மற்றும் கர்மங்களால் கட்டப்பட்டு, இறைவனுக்காக யாகங்களைச் செய்கின்றன. விளையாடும் பொம்மைகள் சந்திப்பதும் பிரியும் அதனை இயக்கும் விளையாட்டு வீரனின் விருப்பத்தினால் நிகழ்வது போல, மனிதர்களின் சந்திப்பும் பிரிவும் இறைவனின் சித்தத்தினால் தான் நிகழ்கிறது. இந்த உலகில் நீ எதை நிலையானதாகவும், நிலையற்றதாகவும் எண்ணுகிறாயோ, அவை உண்மையில் அப்படி இல்லை; அவற்றில் எந்த ஒன்றிற்கும் துக்கப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை, தவிர ஆசை மற்றும் மாயையால் ஏற்பட்ட பற்றுதலைத் தவிர. ஆகையால், அறியாமையால் வந்த இதயத்தளர்வை நீக்கி விடு, பாசத்தில் இருந்து விடுபடு. ‘நான் இல்லாமல் அந்த ஏழை, துயருற்றவர்கள் எப்படி வாழ முடியும்?’ என்று எண்ணாதே. இந்த உடல் ஐந்து மூலதத்துக்களால் ஆனது; காலம், கர்மம், மற்றும் குணங்களால் கட்டுப்பட்டது. பாம்பால் பிடிக்கப்பட்டவன் இன்னொருவரை காப்பாற்ற முடியாதது போல, ஒருவர் மற்றவர்களை எவ்வாறு காப்பாற்ற முடியும்? கைகளில்லாதவை கைகளுள்ளவைகளுக்குப் போஜனமாகும்; காலில்லாதவை நால்காலிகளுக்காக; பலவீனமானவை வலிமைமிக்கவைகளுக்கு உணவாகின்றன—இந்த உலகில் உயிர் உயிரை நாடி வாழ்கிறது. அரசே, எல்லா ஆத்மாக்களின் ஆத்மாவாகவும், தன்னையே தானாக காண்பவராகவும் இருக்கும் அந்த பரம்பொருள், உள்ளிலும் புறத்திலும் நிறைந்திருக்கிறார்; அவர் தன் மாயையால் வெளிப்படுகிறார். அந்த இறைவனே, உயிர்களின் படைப்பாளியாகவும், பாதுகாவலராகவும், இப்போது காலத்தின் வடிவில் அவதரித்து, தேவர்களின் எதிரிகளை அழிக்க வந்துள்ளார். தெய்வீகப் பணிகள் நிறைவேறிவிட்டன; அவர் இப்போது மீதமுள்ள காரியங்களை காத்திருக்கிறார். அவர் இங்கு இருக்கும் வரை, நீங்கள் அனைவரும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். த்ரிதராஷ்டிரர், தன் சகோதரரும், காந்தாரியும், தன் மனைவியுடன், இமயமலையின் தெற்கே உள்ள முனிவர்களின் ஆஷ்ரமத்திற்கு சென்றுவிட்டார். அங்கு, அந்த பரிசுத்தமான கங்கை நதி, ஏழு முனிவர்களுக்காக ஏழு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தாள்; ஆகவே அவள் ‘ஏழு பிரிவுகளின் நதி’ என்று அழைக்கப்படுகிறாள். அங்கு, சரியான நேரங்களில் குளித்து, விதிப்படி அக்னிக்குப் போகைகள் செலுத்தி, தண்ணீர் மட்டுமே அருந்தி, மனதை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டு, ஆசைகள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வாழ்கிறார். தன் உடலை நிலைப்படுத்தி, மூச்சை கட்டுப்படுத்தி, ஆறுபுலன்களையும் இழுத்து, ஹரியை தியானித்து, ராஜச மற்றும் தமோ குணங்களை நீக்கி, சுத்தமான சத்த்வ குணத்துடன் இருக்கிறார். அறிவில் மனதை இணைத்து, ‘க்ஷேத்ரஞ்ஞன்’ என்ற அறிவாளியை ஆத்மாவுடன் ஒன்றாக்கி, ஆத்மாவை பரமபிரம்மத்தில் கலந்து, பானையில் உள்ள வானம் வானில் கலந்து விடுவது போல், அவர் நிலைபெற்றிருக்கிறார். மாயையின் மீதமுள்ள பிணைப்பும் அதன் குணங்களும் அழிந்துவிட்டன; புலன்களும் மனமும் கட்டுப்பட்டுள்ளன; உணவு எல்லாம் விட்டுவிட்டார்; ஒரு தூணைப் போல அசையாமல் இருக்கிறார்; எல்லா கர்மங்களையும் விட்டவருக்கு எந்த தடையும் வராதிருக்கட்டும். அரசே, இன்று முதல் ஐந்தாவது நாளில், அவர் தன் உடலை விட்டுவிடுவார்; அது சாம்பலாகி விடும். அவரது கணவர் உடல் தீயில் எரிகிறபோது, விசுவாசமான மனைவி, தன் மாமனுடன் சேர்ந்து, வெளியே நின்று, கணவரை அந்த ஜுவாலையில் பார்க்கிறார். இந்த அதிசயமான செய்தியை கேட்டு, குருவம்சத்தில் பிறந்தவனாகிய விதுரர், துக்கமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த மனதுடன், புனித ஸ்தலங்களை நோக்கி புறப்படுகிறார். இவ்வாறு கூறிய பிறகு, நாரதர் தும்புருவுடன் சேர்ந்து சுவர்க்கத்திற்குச் சென்றார். யுதிஷ்டிரர், அவருடைய வார்த்தைகளை மனத்தில் பதிந்து, தன் துக்கத்தை விட்டுவிட்டார். “இது என்ன வியப்பாக இருக்கிறது! வாசுதேவரில், எல்லா ஆத்மாக்களின் ஆத்மாவாகியவரில், வ்ரஜவாசிகள் மற்றும் அவர்களது பிள்ளைகளில், இதுவரை இல்லாத அளவான பாசம் பெருகுகிறது,” என்று யுதிஷ்டிரர் எண்ணினார். அங்கு, வெற்றிக்கேட்காத இறைவன் வாழ்ந்த அந்த நிலத்தில், மனிதர்களும் மிருகங்களும், வேட்டையாடும் மான் மற்றும் பிற உயிர்களும், பரஸ்பரம் பகைவராக இருந்தும், நண்பர்களைப் போல வாழ்ந்தனர். அந்த பரம்பொருள், இரட்டையில்லாதவர், எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்டவர், அறிவால் அளவிட முடியாதவர், ஒரு காளையனாகக் குழந்தை நாட்களில் விளையாடியபடி, தன் தோழர்களையும், கன்றுகளையும் தேடிக்கொண்டு, கைப்பிடியில் உணவுடன், பிரம்மாவால் காணப்பட்டார். அவரைக் கண்டதும், பிரம்மா தன் வாகனத்திலிருந்து விரைவாக இறங்கி, தங்கத்தடியை வீசுவது போல் தரையில் வீழ்ந்து, தன் நான்கு தலைகளின் கிரீடங்களால் இறைவனின் இரு பாதங்களையும் தொட்டு, மகிழ்ச்சி கண்ணீருடன் அபிஷேகம் செய்தார். மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து, நீண்ட நேரம் கழித்து கிருஷ்ணரின் பாதங்களில் விழுந்து, முன்பு பார்த்த மகிமையை நினைவுகூர்ந்து அமர்ந்தார். பிறகு, மெதுவாக எழுந்து, கண்களைத் துடைத்து, கழுத்தை வளைத்து, முகுந்தனை பார்த்தார். கை கூப்பி, பணிவும் அமைதியும் நிறைந்த மனதுடன், நடுங்கி, கண்ணீரால் குரல் தடுமாறி, பேசத் தொடங்கினார். அப்போது, சூதர் சொன்னார்: “அர்ஜுனன் துவாரகாவிற்குப் போனபோது, உறவுகளைப் பார்க்கவும், புகழ்பெற்ற கிருஷ்ணரின் செயல்களை அறியவும் விரும்பினான். பல மாதங்கள் கடந்தும் அர்ஜுனன் திரும்பவில்லை; அப்போது, குருவம்சத்தில் சிறந்தவரே, பல பயங்கரமான, தீய அறிகுறிகள் தோன்றின. காலத்தின் கடுமையான ஓட்டத்தை, இயற்கை ஒழுங்கு மாற்றத்தை, மனிதர்களின் பழக்கங்களில் கோபம், பேராசை, பொய் ஆகியவை அதிகரிப்பதை யுதிஷ்டிரர் கவனித்தார். மனிதர்களின் நட்புகள் மோசமானதாக, தந்தை-மகன், தாய்-மகள், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், கணவன்-மனைவி ஆகியோரிடையே சண்டைகள் ஏற்படும் நிலை ஏற்பட்டது. இப்படியான தீய அறிகுறிகள், காலம் நகரும் போது, பேராசை, அதர்மம் அதிகரிப்பதை அரசன் பார்த்தபோது, தன் தம்பியிடம் பேசத் தொடங்கினார். யுதிஷ்டிரர் கூறினார்: “அர்ஜுனன் துவாரகாவிற்குப் போனான், உறவுகளைப் பார்க்கவும், கிருஷ்ணரின் செயல்களை அறியவும் விரும்பினான். ஏழு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன; உன் தம்பி பீமசேனன் இன்னும் திரும்பவில்லை; காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை. தெய்வீக முனிவர் கூறிய காலம் வந்துவிட்டதா? இறைவன் இப்போது தனது பூமி விளையாட்டை முடிக்க நினைக்கிறாரா? அவருடைய அருளால் நாங்கள் செல்வம், ராஜ்யம், மனைவிகள், வாழ்வு, குடும்பம், رعsubjects, பகைவர்களை வெல்வது, இங்கு உலகங்களையும் பெற்றோம். இந்த அறிகுறிகளைப் பார், மனிதர்களிலும், வானிலும், பூமியிலும், உடலிலும்—பயங்கரமானவை, பயமும் குழப்பமும் கொடுப்பவை. என் தொடைகள், கண்கள், கைகள் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்குகின்றன; என் இதயம் நிலைபெறவில்லை; நிச்சயமாக, ஏதோ தீமை நெருங்கி வருகிறது. பெண் நரி, தீக்கொளுத்தும் வாயுடன், உதய சூரியனை நோக்கி ஊளைக்கிறது; இந்த நாய், என்னை பார்த்து பயப்படுவது போலக் குரைக்கிறது. வலது, இடது பக்கங்களில் விலங்குகள் என்னைச் சுற்றி வருகின்றன; என் குதிரைகள் அழுது கொண்டிருக்கிறன.” இவ்வாறு, யுதிஷ்டிரர் தன் உள்ளத்தில் எழும் அச்சத்தையும், உலகில் காணும் மாற்றங்களையும் தம்பியிடம் பகிர்ந்தார்.