ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தர்மத்தின் வழியில் நிலைத்திருக்கும் சுபாலரின் மகள், தன் கணவருக்குப் பேரன்பும் பக்தியும் கொண்டவள், தன் அதிகாரத்தைக் குறிக்கும் சடையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, அவர் புறப்பட்டுச் செல்லும் வழியில் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றாள். இது, உயர்ந்த ஆத்மாக்கள் வாழ்நாளின் இறுதியில் தங்கள் பாசங்களை விட்டு விடும் போதைக் காட்டுகிறது. அஜாதசத்ரு, அனைவருடனும் சமாதானம் செய்து, வேள்விகளை நடத்தி, பிராமணர்களுக்கு எள்ளும், பசுக்களும், நிலமும், பொன்னும் வழங்கி, தனது இல்லத்திற்கு சென்று மூப்பர்களுக்கு மரியாதை செலுத்த விரைந்தான். ஆனால், அங்கு தனது தந்தை, தாய், சுபாலரின் மகளை எங்கும் காணவில்லை. அங்கு, சஞ்சயர் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அஜாதசத்ரு கவலையுடன், “கவல்காணா! நம்முடைய வயதான, பார்வையற்ற தந்தை எங்கே?” என்று கேட்டான். “என் தாயார், தனது பிள்ளைகள் இறந்த துயரத்தில் வாடும் அவர் எங்கே? என் மாமா, நம்முடைய நெருங்கிய நண்பர், எங்கு சென்றார்? இனி, என்னை அறிவில்லாதவனாக எண்ணி, உறவினர்கள் யாரும் இல்லாத நிலையில், துயரை நீக்க நினைத்து, தன் மனைவியுடன் கங்கை நதியை நாடி இருக்கலாம்” என்று எண்ணி, பெரும் மனவேதனையில் மூழ்கினான். “நம் தந்தை பாண்டு இறந்தபின், நம் மாமாக்கள் நம்மையும் நம் உறவுகளையும் பல அபாயங்களிலிருந்து காத்தனர். இப்போது அந்த பாதுகாவலர்கள் எங்கே சென்றார்கள்? நம்மை விட்டுவிட்டுப் போனார்களே?” என்று துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். சூதர் சொன்னார்: பிரிவின் வலி மற்றும் பரிதாபத்தில் மூழ்கிய சூதர், தம் உள்ளத்தில் இறைவனை காண இயலாமல், பதில் கூற முடியாமல், மிகுந்த துயரத்தில் சோர்ந்தார். தன் கண்ணீரைத் தன் கையால் துடைத்துக் கொண்டு, மனதை நிலைநிறுத்தி, சஞ்சயர், இறைவனின் திருவடிகளை நினைத்து, அஜாதசத்ருவுக்கு பதில் கூறினார். “உங்கள் குலத்தின் மகிழ்ச்சி அளிப்பவரே! உங்கள் தந்தை, தாய், காந்தாரி ஆகியோரின் முடிவுகள் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. இந்த மகான்கள் என்னை ஏமாற்றிவிட்டார்கள்,” என்று சஞ்சயர் சொன்னான். அந்தக் கணத்தில், புண்ணியமிக்க நாரதர் தும்புருவுடன் அங்கு வந்தார். அவரை யுதிஷ்டிரரும் சகோதரர்களும் எழுந்து மரியாதையுடன் வரவேற்று, பூஜை செய்தனர். யுதிஷ்டிரர் நாரதரிடம், “மஹரிஷீ, என் தந்தை, தாய், தங்கள் யாரும் எங்கே சென்றார்கள் என எனக்குத் தெரியவில்லை. என் தாய், தனது பிள்ளைகள் இறந்த துயரத்தில் தவம் மேற்கொண்டு, எங்கு சென்றுள்ளார்?” என்று கேட்டான். அப்போது, கடலைக் கடக்க வழி காட்டும் ஓட்டுநர் போன்று, அந்தப் பிரம்ஹரிஷி நாரதர், அனைவருக்கும் வழிகாட்டினார். “மாடுகளைக் கட்டும் கயிறு போல, உயிர்கள் தங்களை ‘நான்’ என்றும் ‘என்’ என்றும் பிணைக்கும் பெயர்கள், சொற்கள் மூலம் இறைவனுக்காக யஜ்ஞங்களைச் செய்கின்றனர். விளையாட்டுப் பொருட்கள் சேர்வதும், பிரிவதும் எவ்வாறு விளையாட்டாளரின் விருப்பத்தால் நடக்கிறதோ, மனிதர்கள் கூடும், பிரியும் நிகழ்வும் இறைவனின் சித்தத்தால் தான் நிகழ்கிறது. நீ எதை நிரந்தரமோ, நிலையற்றதோ என்று எண்ணுகிறாயோ, அவை உண்மையில் அப்படி அல்ல; பாசம், மாயையினால் மட்டுமே துயரமுற வேண்டும் போலத் தோன்றுகிறது. எனவே, அறியாமையால் எழும் மனவீனத்தை நீக்கிவிடு. ‘நான் இல்லாமல் அந்த ஆற்றலற்றவர்கள் எப்படி வாழ்வார்கள்?’ என்ற எண்ணத்தை விட்டு விடு. இந்த உடல் ஐம்பூதங்களால் ஆனது; காலம், கர்மம், குணங்கள்—all இவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. பாம்பு பிடித்த ஒருவன் இன்னொருவரை எப்படி காப்பாற்ற முடியும்? கைகளில்லாதவை கைகொண்டவைகளுக்குப் பிடிக்கப்படும்; காலில்லாதவை நால்காலிகளுக்குப் பிடிக்கப்படும்; பலவீனமானவை பலவானவைகளால் உட்கொள்ளப்படும்—இவ்வாறு உயிர்கள் உயிர்களுக்கு ஆதாரமாக இருக்கின்றன. அரசே! அந்த பரமாத்மா, எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, தானே தன்னால் தன்னை அறிகின்றவன், உள்ளிலும் புறத்திலும் உறைவான்; அவனது மாயையால் தோன்றுவதை நீ காண்பாயாக. இந்த இறைவன், உயிர்களைப் படைத்தும், காத்தும், இப்போது ‘கால’ வடிவில் அவதரித்து, தேவர்களின் பகைவர்களை அழிக்க வந்துள்ளார். இறைவனின் பணி நிறைவேறியுள்ளது; இனி செய்யவேண்டியதை காத்திருக்கிறார். அவர் இங்கு இருக்கும் வரை நீங்கள் கவனமாக இருங்கள். த்ருதராஷ்டிரர், தம் சகோதரருடன் மற்றும் மனைவி காந்தாரியுடன், இந்துமலைகளுக்கு தெற்கே உள்ள முனிவர்களின் ஆசிரமத்திற்கு சென்றுள்ளார். அங்கு, அந்த விண்ணப்பெற்ற கங்கை, ஏழு முனிவர்களுக்காக ஏழு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தாள்; அதனால் அவள் ‘ஏழு பிரிவுகளைக் கொண்ட நதி’ என அழைக்கப்படுகிறாள். அங்கு, சரியான காலங்களில் குளித்து, விதிகளுக்கேற்ப ஹோமம் செய்து, தண்ணீரை மட்டுமே உணவாக கொண்டு, மனதை அமைதியாக வைத்துத், ஆசைகள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வாழ்கிறார். அசனத்தையும், சுவாசத்தையும் கட்டுப்படுத்தி, அறு இంద్రியங்களையும் திரும்பப் பிடித்து, ஹரியைத் தியானித்து, ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மாலின்யங்களை அழித்து, சுத்த சத்த்வகுணத்தில் நிலைத்துள்ளார். அறிவில் மனதைச் சேர்த்துத், ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞனை’ ஆத்மாவில் ஓர்க்க, ஆத்மாவை பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்தி, பானையில் உள்ள வானம் வானத்தில் இணைப்பது போன்று, அவர் நிலைபெற்றுள்ளார். மாயையின் சிசுவும், குணங்களும் அழிந்துவிட்ட நிலையில், இంద్రியங்களும் மனதும் அடக்கப்பட்டு, உணவையும் விட்டு, அசையாமல் கம்பம்போல் நிற்கிறார். செயல்களைத் துறந்த அவருக்குத் தடை ஏதும் ஏற்பட வேண்டாம். அரசே! இன்று முதல் ஐந்தாம் நாளில் அவர் உடலை விட்டுவிடுவார்; அது சாம்பலாகும். அவரது உடல் தீயில் எரிகையில், அவரது பத்தினி, தன் மைத்துனருடன், வெளியே நின்று, கணவரை அந்த அக்னியில் செல்வதைப் பார்க்க இருப்பாள். இந்த அதிசயமான செய்தியை கேட்டதும், குருவம்சத்தில் பிறந்த விதுரர், சோகமும் ஆனந்தமும் கலந்த நிலையில், தீர்த்தயாத்திரைக்கு புறப்படுவார். இவ்வாறு கூறி, நாரதரும் தும்புருவும் விண்ணில் எழுந்து சென்றார்கள். யுதிஷ்டிரர், அந்த வார்த்தைகளை உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டு தம் துயரத்தை விட்டுவிட்டார். “இது என்ன அற்புதம்! வசுதேவரில், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவில், வ்ரஜவாசிகள் மற்றும் அவர்களின் பிள்ளைகளிடையே, இதுவரை இல்லாத அளவு பாசம் பெருகுகிறது,” என்று யுதிஷ்டிரர் எண்ணினார். அங்கு, வெற்றிக்க முடியாத இறைவன் வாழும் அந்தத் தர்மத்தின் நிலத்தில், மனிதர்களும், விலங்குகளும், வேட்டையாடும் மான்களும் கூட, சகோதரர் போல நட்பாக இருந்தனர். அங்கே, அந்த பரபரப்பில்லாத, இரட்டையில்லாத, எல்லாவற்றிலும் பரவி நிறைந்த இறைவன், தனிக்கறிவால் அறிய முடியாதவன், குட்டிப் பசுக்களைக் கண்டுபிடிக்க, நண்பர்களுடன் விளையாட, கைப்பிடியில் உணவு வைத்துக்கொண்டு, ஒரு இடையனாகக் குழந்தை வேடங்களில் விளையாடினார்; அந்த வடிவத்தைப் பிரம்மா, படைப்பாளி, கண்டார். அவரை கண்டதும், தன் வாகனத்திலிருந்து விரைந்து இறங்கி, பொன்னால் ஆன தண்டை வீசும் போல் தரையில் விழுந்து, நான்கு தலைகளின் கிரீடங்களை கொண்டு இறைவனின் திருவடிகளைத் தொட்ந்து, மகிழ்ச்சிக் கண்ணீரில் அபிஷேகம் செய்தார். மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து, கண்ணன் பாதத்தில் பலமுறை விழுந்து, முன்பு கண்ட மகத்துவத்தை நினைவுகூர்ந்து அமர்ந்தார். பிறகு, மெதுவாக எழுந்து, கண்ணீரைத் துடைத்து, கழுத்தை வளைத்து, முகுந்தனை பார்த்து, கையைக் கூப்பி, பணிவும் அமைதியும் கொண்டு, நடுங்கும் குரலில் கண்ணீர் மல்க உரையாடினார். சூதர் தொடர்ந்தார்: அர்ஜுனன், தன் உறவினர்களையும், புகழ் பெற்ற கிருஷ்ணனின் செயல்களையும் அறிய, துவாரகைக்கு புறப்பட்டார். பல மாதங்கள் கடந்தும் அர்ஜுனன் திரும்பவில்லை. அப்போது, குருவம்சத்தில் பிறந்தவரே, பயங்கரமான பல அபசூன்யங்கள் தோன்றின. அவன், காலத்தின் கடுமையான ஓட்டத்தையும், இயற்கையின் மாறுதலையும், மக்களின் நடத்தை வெகுவாக மோசமடைந்ததையும், கோபம், பேராசை, பொய் ஆகியவற்றால் அவர்கள் உந்தப்பட்டதையும் கவனித்தான். மனிதர்கள் நடத்தை வஞ்சகமாக மாறியது, நட்பிலும் சத்தியமில்லாமல், தந்தை-தாய், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், கணவன்-மனைவி ஆகியோரிடையே சண்டை, முரண்பாடுகள் அதிகரித்தன.