ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மனிதன் இந்த உடலைப் பற்றிய எல்லா நோக்கங்களையும் இழந்து, பந்தங்கள் அனைத்தும் சிதைந்து, இதை விட்டுச் செல்லும் போது, அதன் முடிவை பற்றித் தயங்காமல், அவன் ஞானியெனப்படுகிறான். தன் காரணமாகவோ, பிறரால் வந்த காரணமாகவோ, யாரும் ஏமாற்றப்படாமல், மனதைத் தானே அடக்கி, ஹரியை உள்ளத்தில் வைத்துக் கொண்டு, வீடு என்பதிலிருந்து விலகிச் செல்கிறான்; இவன் உயர்ந்தவன். எனவே, உன் பயணத்தை வடக்கு திசையில் தொடங்கு; உன் பாதையை மற்றவர்கள் அறியாதவாறு இரு. ஏனெனில், இங்கிருந்து பின்பு, காலத்தின் தாக்கத்தால் மனிதர்கள் குணங்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். இப்படியாக, மன்னன் த்ரிதராஷ்டிரர், தன் தம்பி விதுரரால் விழிப்பூட்டப்பட்டு, தன் மக்கள் மீது கொண்ட இருந்த உறவுப் பந்தங்களைத் துணிவுடன் அறுத்து, தம்பி காட்டிய பாதையில் பயணமாகச் சென்றார். அப்போது, சுபலாவின் மகள், தன் கணவரிடம் பக்தியுடன் இருந்த நல்லொழுக்கமுடையவள், தன் அதிகாரம் குறித்த ஊன்றுகோலையும் விட்டு, கணவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்; அது போலவே, உயர்ந்தவர்கள் இறுதியில் தங்கள் பந்தங்களை விடும் விதமாக. அஜாதசத்ரு, அனைவருடனும் சமாதானம் செய்து, வேள்விகள் செய்து, பிராமணர்களுக்கு எள்ளும், பசுக்களும், நிலமும், பொன்னும் வழங்கி, வீட்டிற்குள் சென்று மூப்பினோர்களிடம் வணங்கினார். ஆனால், அங்கே தன் தந்தையையோ, தாயையோ, சுபலாவின் மகளையோ காணவில்லை. அங்கே சஞ்சயன் அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்து, அவர் கவலையுடன், “ஓ கவல்கன! இப்போது பார்வையற்ற வயதான என் தந்தை எங்கே?” என்று கேட்டார். “என் தாயார், தம் கொல்லப்பட்ட மகன்களுக்காக துக்கித்திருக்கும் அவர் எங்கே? என் மாமா, நம்முடைய நண்பர், எங்கே? நான் அறிவில் குறைபாடுடையவன் என்றும், இப்போது உறவுகள் இழந்தவன் என்றும் நினைத்து, தன் மனைவியுடன் கங்கையை நாடி, துக்கத்திலிருந்து விடுபட முயன்றிருக்கக் கூடும்,” என எண்ணி, அவர் மனதில் துக்கம் பெருகியது. “என் தந்தை பாண்டு இறந்தபின்பு, என் மாமாக்கள் நம் நண்பர்களையும் பிள்ளைகளையும் எல்லா அபாயங்களிலிருந்தும் காத்து வந்தார்கள். அந்த பாதுகாவலர்கள் இப்போது எங்களை விட்டுச் சென்றுவிட்டார்களே, எங்கே சென்றார்கள்?” என்று கேட்டார். இதைக் கேட்ட சூதர், கருணையாலும் பிரிவின் வலியாலும் மிகுந்து, தன்னுள் இறைவனை காண முடியாமல், பதில் சொல்ல முடியாமல் துக்கத்தில் மூழ்கினார். தன் கண்ணீரைத் தன் கையால் துடைத்துக் கொண்டு, உள்ளத்தை நிலைநிறுத்தி, சஞ்சயன், இறைவனின் பாதங்களை நினைத்து, அஜாதசத்ருவிடம் பதில் கூறினார். “ஓ உன் வம்சத்தின் பெருமை, உன் பெற்றோர்களின் எண்ணம் எனக்கும் தெரியவில்லை; காந்தாரியும், பெரியோர்களும் என்ன செய்தார்கள் என எனக்குத் தெரியவில்லை; இந்த மகான்கள் என்னை ஏமாற்றிவிட்டார்கள்,” என்றார் சஞ்சயன். அப்போது, அந்த நேரத்தில், புண்ணியமிக்க நாரத முனிவர் தும்புருவுடன் அங்கு வந்தார். அவரை வரவேற்று, யுதிஷ்டிரரும் சகோதரர்களும் அவருக்கு மரியாதை செய்தனர். யுதிஷ்டிரர், “ஓ மகானே, என் பெற்றோர் எங்கே சென்றார்கள் என எனக்குத் தெரியவில்லை; என் தாயார், தம் கொல்லப்பட்ட மகன்களுக்காக துக்கித்து, தவத்தில் ஈடுபட்டவர், எங்கே சென்றார் எனவும் தெரியவில்லை,” என்றார். அப்போது, கடலைக் கடந்துபோக வழிகாட்டும் ஓட்டுநர் போல, அந்தப் புகழ்பெற்ற நாரத முனிவர், முனிவர்களில் சிறந்தவர், பேசத் தொடங்கினார். “மாடுகளைக் கயிற்றால் கட்டியிருப்பதைப் போல, உயிர்கள் எல்லாம் பெயர்களாலும் வார்த்தைகளாலும் பந்தப்பட்டு, இறைவனுக்காக யாகங்கள் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். விளையாட்டு பொருட்கள் சேர்ந்து பிரிவது விளையாடுபவரின் விருப்பத்தின்படி நடப்பது போல, உயிர்களின் கூடுகையும் பிரிவும் இறைவனின் சித்தத்தின்படி நடக்கிறது. நீ எதை நிலையானது, நிலையற்றது என்று நினைக்கிறாயோ, அவை உண்மையில் அப்படியல்ல; ஏமாற்றத்தால் உருவான ஆசையினால் தவிர, துக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல. ஆகவே, புலர்ச்சியால் வந்த இந்த மனவலிமையின்மையை விட்டுவிடு. ‘அவைகள் என்னை இன்றி எப்படிப் பிழைப்பார்கள்?’ என எண்ண வேண்டாம். இந்த உடல் ஐந்து தன்மாத்திரைகளால் ஆனது, காலம், கர்மம், குணங்கள் ஆகியவற்றின் ஆட்பட்டது; பாம்பால் பிடிக்கப்பட்டவன் இன்னொருவரை எப்படி காப்பாற்ற முடியுமோ, அதுபோல ஒருவன் மற்றவர்களை எப்படி காப்பாற்ற முடியும்? கைகளில்லாதவை கைகளுள்ளவைகளுக்குத் தீனமாகின்றன; கால்களில்லாதவை நால்காலிகளுக்குத் தீனமாகின்றன; பலவீனமானவை வலிமைமிக்கவைகளுக்குத் தீனமாகின்றன; உயிர் உயிரைத் தின்று வாழ்கிறது. மன்னா, அந்த பரமாத்மா, எல்லா ஆத்மாக்களின் ஆத்மா, தானே தன்னைத் தானே காண்பவர், உள்ளும் புறமும் நிறைந்துள்ளார்; அவரை, தன் மாயையால் வெளிப்படுபவரை, நீ காண வேண்டும். அந்த இறைவன், உயிர்களை உருவாக்கியும், காப்பாற்றியும் வரும், இப்போது காலமாக வந்து, தேவர்களின் எதிரிகளை அழிக்கிறான். தெய்வீகமான காரியம் முடிந்துவிட்டது; இப்போது எஞ்சியவை நிறைவேறும் வரை அவர் காத்திருக்கிறார். அதுவரை, அவர் இங்கு இருக்கும்வரை, நீங்கள் அனைவரும் கவனமாக இருங்கள். த்ரிதராஷ்டிரர், தன் சகோதரருடன், காந்தாரி மனைவியுடன், ஹிமாலயத்திற்கு தெற்கே முனிவர்களின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றுள்ளார். அந்த விண்ணகங்கை, ஏழு முனிவர்கள் மகிழ்வுக்காக, ஏழு பிரிவுகளாகப் பாய்ந்தாள்; எனவே அவள் ‘ஏழு பிரிவுகளின் நதி’ என அழைக்கப்படுகிறாள். அங்கே, சரியான நேரங்களில் ஸ்நானம் செய்து, விதிபூர்வமாக அக்னிக்குப் ஹவனம் செய்து, மனதை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டு, எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிட்டு, வெறும் நீரையே உண்டு வாழ்கிறார். அசனையும், மூச்சையும் கட்டுப்படுத்தி, ஆறுபுலன்களையும் திரும்பப் பெற, ஹரியைத் தியானித்து, ராக-த்வேஷம் ஆகிய மலம் அழித்து, சுத்தமான சத்துவ குணத்தில் நிலைத்திருக்கிறார். அறிவை மனதில் கலந்துவிட்டு, ஞானியை ஆத்மாவில் இணைத்து, ஆத்மாவை பரம்பொருளில் கலக்க, பானையில் உள்ள ஆகாயம் பரவிய ஆகாயத்தில் கலப்பதைப் போல, அவர் நிலைத்திருக்கிறார். மாயை மற்றும் அவற்றின் குணங்கள் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டன; புலன்களும் மனமும் அடக்கப்பட்டு, உணவு முற்றிலும் விட்டுவிட்டு, அவர் அசையாமல் தூணைப்போல் இருக்கிறார். எல்லா கர்மங்களையும் விட்டுவிட்ட அவருக்கு எந்தத் தடையும் இல்லாமல் இருக்கட்டும். ஐந்து நாள் கழித்து, இன்று முதல், அவர் தன் உடலை விட்டுச் செல்வார்; அது சாம்பலாகும். அவரது உடல் நெருப்பில் எரியும் போது, அவரது பக்தியுள்ள மனைவி, தன் மாமனாருடன், வெளியே நின்று, கணவரை அந்த நெருப்புக்குள் செல்லும் போது பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். இந்த அதிசயமான செய்தியை கேட்டதும், குருவம்சத்தாரே, விதுரர், சந்தோஷமும் துக்கமும் கலந்து, அங்கிருந்து புனித ஸ்தலங்களுக்கு புறப்பட்டுச் செல்வார். இவ்வாறு கூறி, நாரதரும் தும்புருவும் வானில் எழுந்து சென்றனர். யுதிஷ்டிரர், அவருடைய வார்த்தைகளை மனதில் பதித்து, தன் துக்கத்தை விட்டார். “இது என்ன, மிகவும் அதிசயமாக இருக்கிறது! வாசுதேவன், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, அவரைச் சுற்றி, வ்ரஜவாசிகள் மற்றும் அவர்களது பிள்ளைகளில் முன்பு இல்லாத பாசம் அதிகரிக்கிறது,” என்று யுதிஷ்டிரர் எண்ணினார். அங்கு, மனிதர்களும், விலங்குகளும், இயற்கை எதிரிகளும், வெற்றிக்க முடியாத இறைவன் வாழும் அந்த நாட்டில், வேட்டையாடும் மான் முதலிய உயிர்களுடன் கூட, நண்பர்களைப் போல வாழ்ந்தனர். அங்கே, அந்தத் தெய்வீகமான, இரட்டையில்லாத, எல்லையற்ற இறைவன், யாராலும் அறிய முடியாத ஞானத்துடன், முன்புபோல், கன்றுகளைத் தேடி, நண்பர்களுடன், கையில் ஒரு உணவு உருண்டையை வைத்துக் கொண்டு, கோபாலக் குழந்தையாக விளையாடினார்; பிரமா, படைத்தோனாகிய அவர், அவரைக் கண்டார். அவரைக் கண்டதும், பிரமா தன் வாகனத்திலிருந்து தாழ்ந்து இறங்கி, தங்கக் கோலை வீசுவது போல தரையில் விழுந்து, தன் நான்கு தலைகளில் உள்ள கிரீடங்களால் இறைவனது இரு பாதங்களையும் தொட்டு, மகிழ்ச்சிக் கண்ணீருடன் அபிஷேகம் செய்தார். மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து, கிருஷ்ணரின் பாதங்களில் நீண்ட நேரம் விழுந்து, முன்பு கண்ட மகிமையை நினைவுகூர்ந்து அமர்ந்தார். பிறகு மெதுவாக எழுந்து, கண்களைத் துடைத்து, கழுத்தைத் தாழ்த்தி, முகுந்தனை நோக்கிப் பார்த்தார். கைகளை கூப்பி, பணிவும் அமைதியும் நிறைந்த மனதுடன், நடுங்கி, கண்ணீரால் குரல் தடுக்க, அவர் பேசத் தொடங்கினார்.