ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

விதுரர் தனது மூத்த சகோதரரான திருதராஷ்டிரரை பார்த்து, “பாவனையுள்ளவரே, உங்கள் உடலும் வாழ விரும்பினாலும், வயதின் காரணமாக விரும்பாமலேயே, பழைய உடைகள் போல kuliththu போன பிறகு, உங்களை விட்டு விலகும்,” என்று கூறினார். “இந்த உடலைப் பயன்படுத்தும் நோக்கங்கள் அனைத்தையும் இழந்தவனும், பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, அதன் முடிவை எண்ணாமல், கவலையின்றி விட்டு விடுகிறான்; அவரைத் தான் புத்திஜீவியென்று அழைப்பர். தன் வாழ்க்கையில் ஏமாற்றமடைந்து, மனதை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, ஹரியை இதயத்தில் வைத்துக் கொண்டு, வீட்டை விட்டு விலகுபவனே உயர்ந்தவன். "ஆகையால், மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல், வடதிசையில் பயணம் செய்யுங்கள்; ஏனெனில், இங்கிருந்து பிறகு, காலத்தின் சக்தியால் மனிதர்கள் குணங்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்." விதுரரின் அறிவுரையால் விழித்தெழுந்த திருதராஷ்டிரர், தன் சொந்த மக்களுக்கான பாசம் என்ற வலிமையான பந்தங்களை அறுத்து, சகோதரர் காட்டிய பாதையில் பயணமிட்டார். அவரது மனைவி, சுபலாவின் மகளான கந்தாரி, கணவனுக்குத் துவ்யமானவளாக, தன் அதிகாரம் குறித்த தண்டை விட்டு விட்டு, உயர்ந்த ஆத்மாக்கள் இறுதியில் பந்தங்களை விட்டுவிடுவது போல, அவரைத் தொடர்ந்து சென்றார். அஜாதசத்ரு (யுதிஷ்டிரர்) எல்லோருடனும் அமைதி செய்து, யாகங்களை நடத்தி, பிராமணர்களுக்கு எள்ளு, மாடுகள், நிலம், பொன் ஆகியவற்றை வழங்கி, பெரியவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்த வீட்டிற்குள் சென்றார். ஆனால், அங்கே தன் பெற்றோர்களையோ, சுபலாவின் மகளையோ காணவில்லை. அங்கே சஞ்சயன் அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்து, யுதிஷ்டிரர் கவலையுடன், “கவல்கனா! பார்வையற்ற வயதான என் தந்தை எங்கே?” என்று கேட்டார். “என் தாயும், படுகொலை செய்யப்பட்ட மகன்களுக்காக துயரத்தில் மூழ்கியிருக்கும் அவர் எங்கே? என் மாமா, நம்முடைய நண்பர், என்னை அறிவில்லாதவனென்று எண்ணி, இப்போது உறவுகளற்றவனாக, தன் மனைவியுடன் துக்கம் தீர கங்கையை நாடி இருக்கக்கூடுமோ?” என்று மனம் கலங்கினார். “எங்கள் தந்தை பாண்டு இறந்தபின், எங்கள் மாமாக்கள் நம்மை எல்லா அபாயங்களிலிருந்தும் காத்தனர். இப்போது அந்த பாதுகாவலர்கள் எங்களை விட்டுவிட்டு எங்கே சென்றார்கள்?” சூதர் கூறினார்: பாசத்தாலும் பிரிவின் வலியாலும், சூதர் உள்ளார்ந்த பகவானை பார்க்க முடியாமல், மிகுந்த துயரத்தில் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. கண்ணீரைத் தன் கையால் துடைத்துக் கொண்டு, மனதை நிலைநிறுத்தி, சஞ்சயன், பகவானின் பாதங்களை நினைத்து, அஜாதசத்ருவுக்கு பதில் சொன்னார். “மகா வீரனே! உங்கள் பெற்றோர்களும் கந்தாரியும் எடுத்த முடிவை எனக்குத் தெரியவில்லை; இந்த மகான்கள் என்னை ஏமாற்றி விட்டார்கள்,” என்றார். அப்போது, tumburu உடன், மகானாகிய நாரதர் அங்கு வந்தார். அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, யுதிஷ்டிரரும் சகோதரர்களும் அவரை வழிபட்டார்கள். யுதிஷ்டிரர், “பெரியவரே, என் பெற்றோர் எங்கே சென்றார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; austerity-க்கு மனம் கொடுத்த என் தாயும், படுகொலை செய்யப்பட்ட மகன்களுக்காக துயரப்படுகிறார், அவர் எங்கே?” என்று கேட்டார். அப்போது, கடலைக் கடக்க வழிகாட்டும் ஓட்டுநரைப் போல, நாரத முனிவர், முனிவர்களில் சிறந்தவர், பேசத் தொடங்கினார். “மாடுகளுக்கு தங்களது சொந்த கயிறுகளால் தங்களைத் தாங்களே கட்டிக் கொள்ளும் போல், உயிரினங்கள் பெயர்களாலும் சொற்களாலும் கட்டுண்டு, இறைவனுக்காக அர்ப்பணிக்கப்படுகிறார்கள். விளையாட்டு பொருட்கள் ஒன்று சேர்வதும் பிரிவதும் விளையாடுவோரது விருப்பத்தையே சார்ந்திருப்பது போல, உயிர்களின் சேர்க்கையும் பிரிவும் இறைவனின் இச்சையாலேயே நிகழ்கின்றன. "இந்த உலகில் நீ எதை நிரந்தரமோ, அல்லாததோ என்று நினைக்கிறாயோ, அது உண்மையில் அப்படியல்ல; எந்த நிலையிலும், பாசத்திலிருந்து வரும் மாயையால் தவிர, துயரப்படத் தேவையில்லை. "ஆகவே, அன்புள்ளவரே, அறியாமையால் வந்த மனவலிமை குறைபாடை விட்டுவிடுங்கள். 'இவர்கள் என்னை விட்டு எப்படி வாழ்வார்கள்?' என்று நினைக்கும் மனம் வேண்டாம். இந்த உடல் ஐந்து பூதங்களால் ஆனது; அது காலம், கர்மா, குணங்கள் ஆகியவற்றால் கட்டுப்பட்டது. பாம்பு பிடித்த ஒருவன் மற்றவரை எப்படி காப்பாற்ற முடியுமோ, அதுபோல ஒருவரும் மற்றவர்களை காப்பாற்ற முடியாது. "கை இல்லாதவை கையுள்ளவைகளுக்குச் சாப்பாடாகும்; காலில்லாதவை நால்காலிகளுக்குச் சாப்பாடாகும்; பலவீனமானவை பலமானவைகளுக்குப் போஜனமாகும்—இவையெல்லாம் இயற்கையின் சட்டம். "அரசே! அந்த பரமாத்மா, எல்லா ஆத்மாக்களிலும் ஒரே ஆத்மாவாக, தானாகத் தன்னை அறிந்து, உள்ளும் புறமும் நிறைந்திருக்கிறார்; அவர் தன் மாயையால் தோன்றுகிறார். அந்த இறைவனே இப்போது காலமாக அவதரித்து, தேவர்களின் எதிரிகளை அழிக்க வந்துள்ளார். "இறைவனின் தெய்வீகப் பணிகள் முடிந்துவிட்டன; அவர் இன்னும் செய்ய வேண்டியதை காத்திருக்கிறார். அவர் இங்கே இருக்கும் வரை நீங்கள் எல்லோரும் அவற்றை கவனியுங்கள். "திருதராஷ்டிரர், தன் சகோதரருடன், மனைவி கந்தாரியுடன், ஹிமாலயத்திற்கு தெற்கே முனிவர்களின் ஆசிரமத்திற்கு சென்றுவிட்டார். அங்கே, அந்த வானக் கங்கை, ஏழு முனிவர்களுக்காக ஏழு பிரிவுகளாகப் பாய்கிறது; அதனால் அவள் 'சப்தஸ்ரோதை' என்று அழைக்கப்படுகிறாள். "அங்கே, சடங்குகளுக்கு ஏற்ப காலத்தில் குளித்து, அக்னிக்குத் தக்க முறையில் ஹோமம் செய்து, தண்ணீரை மட்டும் அருந்தி, ஆசைகள் இல்லாமல் அமைதியாக வாழ்கிறார். ஆசனமும், சுவாசமும் வென்று, ஆறுபுலன்களையும் வாபஸ் வாங்கி, ஹரியை தியானித்து, ரஜஸ், தமஸ் என்ற மலங்களை அழித்துவிட்டு, சுத்த சத்த்வகுணத்தில் நிலைத்தார். "ஞானத்தில் மனதை ஒன்றாக்கி, 'க்ஷேத்ரஜ்ஞனை' ஆத்மாவுடன் ஒன்றாக்கி, அந்த ஆத்மாவை பிரம்மத்துடன் சேர்த்து, பானையில் உள்ள வானம் வானத்துடன் கலந்து விடுவது போல, அவர் நிலைத்திருக்கிறார். "மாயையின் சுவாசம், குணங்கள் அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன; புலன்களும் மனமும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; உணவை முற்றிலும் விட்டுவிட்டார்; தூணாக அசையாமல் நிற்கிறார். எல்லா கர்மைகளையும் விட்டுவிட்ட அவருக்கு எந்த தடையும் இருக்க வேண்டாம். "இன்று முதல் ஐந்தாவது நாளில், அவர் தன் உடலை விட்டு, அது சாம்பலாகும். அவருடைய உடல் அக்கினியில் எரிகையில், அவரது மனைவி, தன் மருமகனுடன், வெளியே நின்று கணவனைப் பார்க்கிறார். "இந்த ஆச்சரியமான செய்தியை கேட்டதும், குருவம்சத்து, விதுரர், மகிழ்ச்சியும் துயரமும் கலந்த மனதுடன், புனிதத் தலங்களை நோக்கி செல்கிறார். "இவ்வாறு கூறி, நாரதரும், தும்புருவும், சுவர்க்கத்துக்கு எழுந்து சென்றனர். யுதிஷ்டிரர், அவரின் வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக் கொண்டு துயரத்தை விட்டார். "என்ன இது, மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! வாசுதேவனில், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாகியவரில், வ்ரஜாவாசிகள் மற்றும் குழந்தைகளிடையே முன்னெப்போதும் இல்லாத அன்பு அதிகரிக்கிறது. "அங்கே, மனிதர்களும் விலங்குகளும், இயற்கை பகைமை இல்லாமல், நண்பர்களாக வாழ்ந்தனர்; அப்பராஜிதனாகிய இறைவன், வேகமாக ஓடும் மான் போன்ற உயிர்களுடன் அங்கே இருந்தார். "அங்கே, அந்த பரமாத்மா, Advaita, எல்லா அறிவுக்கும் அப்பாற்பட்டவர், ஒரு பாலகனாக, காளைகளைத் தேடி, நண்பர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டு, கையில் உணவு பிடித்துக்கொண்டு, பிரம்மாவால் பார்க்கப்பட்டார். "அவரை பார்த்தவுடன், பிரம்மா தன் வாகனத்திலிருந்து விரைந்து இறங்கி, தங்கக் கோல் போல் தரையில் விழுந்து, தன் நான்கு தலைகளின் கிரீடங்களால் பகவானின் இரண்டு பாதங்களைத் தொட்டு, கண்ணீருடன் அபிஷேகம் செய்தார். "மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து, நீண்ட நேரம் கழித்து கிருஷ்ணரின் பாதங்களில் விழுந்து, முன்பு பார்த்த மகிமையை நினைவுகூர்ந்து அமர்ந்தார்.