தர்மம் நிறைந்த, மனம் கனிந்த கதையாக, பகவத் புராணம் முதல் ஸ்கந்தம், பதின்மூன்றாவது அத்தியாயத்தின் இந்த அற்புதமான ச்லோகங்களை நாம் இப்போது தமிழில் இணைத்து சொல்வோம். விதுரர், தம்பி த்ருதராஷ்ட்ரரிடம், "இங்கு எங்கும், எந்த நேரத்திலும், எந்த வழியிலும் தீர்வு இல்லை, ஏவலரே; இது பரம காலம், எல்லாருக்கும் வந்துள்ள பகவான் தான்," என்று கூறினார். "அவரால், உயிரைவிட நேசமானவர்களும், திடீரென பிரிந்து விடுகிறார்கள்; செல்வம் போன்ற பிற பொருட்களை என்ன சொல்லுவது?" என்று அவர் சோகத்துடன் விளக்கினார். "தந்தைகள், சகோதரர்கள், நண்பர்கள், மகன்கள்—all எல்லாம் அழிக்கப்பட்டுள்ளனர்; இளமை போய்விட்டது; உங்கள் உடல் முதுமையால் சுருண்டு, நீங்கள் பிறர் வீட்டில் வசிக்கிறீர்கள்," என்று விதுரர் உரைக்கிறார். "அஹா, உயிர்வாழ்வதற்கான ஆசை என்ன பெரியது! அதனால் நீங்கள், ஒரு பாதுகாவலரைப் போல், பீமனால் வைக்கப்பட்ட உணவை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள்." "அகலில் தீயை எரிய வைத்தனர், தானம் செய்தனர், விஷம் கொடுத்தனர், மனைவிகள் அவமதிக்கப்பட்டனர், நிலமும் செல்வமும் கொள்ளை கொண்டனர்—அவற்றுக்காக உயிர் கொடுத்தவர்களுக்கு என்ன ராசி இருக்கிறது?" என்று அவர் நினைவூட்டினார். "உங்கள் உடல், உயிர்வாழ ஆசை கொண்டாலும், விருப்பமில்லாமல், முதுமையால் சோர்ந்து, பழைய உடைகளை போல விட்டு விடும்." "இந்த உடலுக்காக எல்லா நோக்கங்களும் இழந்தவரும், பந்தங்களைத் துறந்து, உடலை எதிர்பார்ப்பில்லாமல் விட்டு விடுகிறார்; அவர் தான் ஞானி," என்று விதுரர் கூறினார். "தன் அல்லது பிறர் காரணமாக விரக்தி அடைந்து, ஹரியை மனதில் வைத்தவர் வீட்டை விட்டு விடுகிறார்; அவர் தான் உயர்ந்தவன்." "அதனால், உங்கள் பயணம் வடக்கு நோக்கிச் செல்லட்டும்; உங்கள் பாதை மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல். இங்கிருந்து, காலம் மனிதர்களை குணங்களின் தாக்கத்தில் இழுத்து விடுகிறது," என்று விதுரர் வழிகாட்டினார். இந்த அறிவுரையை கேட்ட த்ருதராஷ்ட்ரர், தம்பி விதுரரால் விழித்துணர்ந்து, தனது குடும்பத்தாருக்கான பாச பந்தங்களை துண்டித்து, தம்பி காட்டிய பாதையில் புறப்பட்டார். சுபாலாவின் மகள் காந்தாரி, நற்பண்பும் கணவர்க்கு பக்தியும் கொண்டவளாக, தன் அதிகாரக் கம்பை விட்டு, கணவரைப் பின்தொடர்ந்தாள்; நல்லவர்கள் இறுதியில் பந்தங்களை விட்டுவிடுவது போல. அஜாதசத்ரு (யுதிஷ்டிரர்), எல்லோருடனும் சமாதானம் செய்து, யாகங்கள் நடத்தி, பிராமணர்களுக்கு எள்ளு, மாடுகள், நிலம், பொன் ஆகியவற்றை தானமாக வழங்கி, வீட்டிற்குள் சென்று மூப்பர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தினார். ஆனால், அங்கே தன் பெற்றோர்களையும், சுபாலாவின் மகளையும் காணவில்லை. அங்கே சஞ்சயா அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த யுதிஷ்டிரர், கவலைக்கிடப்பட்டு, "காவல்கனா, நம்முடைய வயதான தந்தை, இப்போது பார்வையற்றவர், எங்கே?" என்று கேட்டார். "மகன்கள் அழிக்கப்பட்ட தாயும், நண்பர் மாமா, எங்கே? என்னை அறிவற்றவன் என்று எண்ணி, உறவுகளும் இழந்த நிலையில், தன் மனைவியுடன் கங்கை நதிக்கு போயிருப்பார்களோ, துயரத்திலிருந்து விடுபட நினைத்திருப்பார்களோ?" என்று மனம் குழப்பமடைந்தார். "நம் தந்தை பாண்டு இறந்த பிறகு, நம் மாமாக்கள், நண்பர்கள், குழந்தைகளைக் காப்பாற்றினர்; இப்போது அந்த பாதுகாப்பாளர்கள் எங்கே சென்றுவிட்டார்கள்?" என்று சோகத்தில் யுதிஷ்டிரர் கேட்டார். சூதர் கூறினார்: இந்த பிரிவின் துயரத்தினால், சூதர் (சஞ்சயா), உள்ளே உள்ள பகவானை காண முடியாமல், மிகுந்த துயரத்தில் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. தன் கண்ணீரை கையால் துடைத்து, மனதை நிலைநிறுத்தி, சஞ்சயா, பகவானின் பாதங்களை நினைத்து, யுதிஷ்டிரருக்கு பதில் கூறினார். "நீங்கள் வந்திருக்கும் குலத்தின் மகனே, உங்கள் பெற்றோர், காந்தாரியின் முடிவை எனக்கு தெரியவில்லை; இந்த உயர்ந்தவர்கள் என்னை ஏமாற்றிவிட்டார்கள்," என்று சஞ்சயா கூறினார். அப்போது, மகானார் நாரதர் தும்புருவுடன் வந்து சேர்ந்தார். யுதிஷ்டிரர் மற்றும் சகோதரர்கள் எழுந்து, அவரை மரியாதையுடன் வழிபட்டனர். யுதிஷ்டிரர் கேட்டார்: "பெரியவரே, என் பெற்றோர் எங்கே சென்றனர், என் தாய், austerity-க்கு நிச்சயமாக, மகன்கள் அழிக்கப்பட்ட துயரத்தில், எங்கே சென்றார் என எனக்கு தெரியவில்லை." அப்போது, கடலில் வழிகாட்டும் திசை காட்டும் மனிதரைப் போல, நாரதர், முனிவர்களில் சிறந்தவர், வழிகாட்ட ஆரம்பித்தார். "பசுக்கள் தங்களைத் தாங்கள் கட்டிய கயிற்றால் கம்பத்தில் கட்டப்படுவது போல, உயிர்கள் பெயர்களும் சொற்களாலும் பந்தப்பட்டு, பகவானுக்காக அர்ப்பணங்களை செய்கின்றனர்," என்று நாரதர் கூறினார். "விளையாட்டு பொருட்கள் சேர்ந்து பிரியும் விதம் விளையாடுபவரின் விருப்பத்தினால் நடைபெறுவது போல, மனிதர்களின் சேர்க்கையும் பிரிவும் பகவானின் விருப்பத்தினால் தான்." "நீங்கள் நிரந்தரமோ, நிரந்தரமல்லாததோ என்று நினைப்பது உண்மையில் அப்படி இல்லை; பாசத்தால், மாயையால் மட்டுமே துயரப்பட வேண்டும்." "அதனால், அன்புள்ளவரே, இந்த மன பலவீனத்தை, அறியாமையால் வந்ததை, விட்டுவிடுங்கள். 'நான் இல்லாமல், அந்த பாவப்பட்டவர்களும், ஏழைகளும் எப்படி வாழ்வார்கள்?' என்ற எண்ணம் வேண்டாம்." "இந்த உடல், ஐந்து பஞ்சபூதங்களால் ஆனது, காலம், செயல், குணங்களால் பாதிக்கப்படுகிறது; பாம்பால் பிடிக்கப்பட்ட ஒருவர், மற்றவரை காப்பாற்ற முடியாதது போல, மற்றவர்களை பாதுகாப்பது எப்படி?" "கை இல்லாதவர்கள், கை கொண்டவர்களுக்கு உணவாக; கால்கள் இல்லாதவர்கள், நான்கு கால்கள் கொண்டவர்களுக்கு; பலவீனர்கள், வலுவானவர்களுக்கு—உயிர் உயிரில் வாழ்கிறது." "அரசே, அந்த பரமபுருஷன், எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாக, தானே தன்னைத் தனக்குத் தெரிய, உள்ளிலும் வெளியிலும் வாழ்கிறார்; அவரை, அவரது மாயையின் சக்தியால் வெளிப்படுகிறவரை, காணுங்கள்." "அந்த பகவான், மகா அரசே, உயிர்களை உருவாக்கி, காப்பாற்றும், இப்போது காலம் என்ற வடிவில் இறங்கியுள்ளார், தேவர்கள் எதிரிகளின் அழிவுக்காக." "தெய்வீக காரியம் முடிந்துவிட்டது; இன்னும் செய்ய வேண்டியதை காத்திருக்கிறார். அதுவரை, அவர் இங்கே இருப்பவரை, நீங்கள் அனைவரும் கவனிக்க வேண்டும்." "த்ருதராஷ்ட்ரர், சகோதரருடன், மனைவி காந்தாரியுடன், ஹிமாலயத்தின் தெற்கில் முனிவர்களின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றுள்ளார்." "அந்த கங்கை நதி, ஏழு முனிவர்களுக்காக, ஏழு வாயில்களில் ஏழு பிரிவாகப் பிரிந்தாள்; அதனால், 'ஏழு பிரிவுகளின் நதி' என்று அழைக்கப்படுகிறாள்." "அங்கே, சரியான நேரத்தில் குளித்து, விதிப்படி ஹோமம் செய்து, அவர் நீரையே உணவாக கொண்டு, மனதை அமைதியாக, எல்லா ஆசைகளைத் துறந்து வாழ்கிறார்." "அசனமும், பிராணயாமமும் வென்று, ஆறு இन्द्रியங்களையும் திரும்பப் பிடித்து, ஹரியை தியானம் செய்து, ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய பாவங்களை அழித்து, சுத்தமான சத்த்வகுணத்தில் நிலைத்துள்ளார்." "மனதை ஞானத்தில் இணைத்து, க்ஷேத்ரஞ்ஞனை ஆத்மாவில் கரைந்து, ஆத்மாவை ப்ரஹ்மத்தில் வைத்துக் கொண்டு, குடத்தில் உள்ள வானம் வானத்தில் கரையுமாறு, அவர் நிலைத்துள்ளார்." "மாயையின் ப остатம் மற்றும் குணங்கள் அழிந்து, இन्द्रியங்களும் மனமும் கட்டுப்பட்ட நிலையில், எல்லா உணவையும் விட்டுவிட்டு, தூணைப்போல் அசையாமல் இருக்கிறார்; அவர் எல்லா கர்மங்களைத் துறந்ததால்,障碍ம் வராதிருக்கட்டும்." "அரசே, இன்றிலிருந்து ஐந்தாவது நாளில், அவர் உடலை விட்டு, அது சாம்பலாக மாறும்." "கணவரின் உடல் தீயில் எரியும் போது, விசுவாசமான மனைவி, சகோதர-in-law-உடன், வெளியே நின்று, கணவர் தீயில் செல்லும் போது, பார்க்கிறார்." "இந்த அதிசயமான செய்தியை கேட்ட, குரு குலத்தில் வந்த விதுரர், மகிழ்ச்சியும் துயரமும் கலந்த மனதில், புனித ஸ்தலங்களைப் பார்வையிட புறப்படுகிறார்." "இவ்வாறு சொல்லி, நாரதர் தும்புருவுடன் சுவர்க்கத்திற்கு சென்றார். யுதிஷ்டிரர், நாரதரின் வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக்கொண்டு, துயரத்தை விட்டார்." இப்படி, இந்த பகவத் புராணத்தின் அத்தியாயம், மனம் கனிந்த, ஞானம் நிறைந்த, பாசம், பிரிவு, பகவானின் காலத்தின் ஆழமான உண்மைகள், எல்லாம் தமிழில் ஓர் ஓய்வில்லா கதையாக நம்மிடம் வந்தது.