அன்புள்ள வாசகர்களே, இப்போது ஸ்ரீமத் பகவதம் முதல் ஸ்கந்தம், பதினொராவது அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியான ச்லோகங்களை வைத்து, ஒரு புனிதமான, ஆன்மிகமான கதையை தமிழில் விரிவாகச் சொல்கிறேன்: கிருஷ்ண பகவான் துவாரகாவிற்கு வருகிறான் என்ற செய்தி கேட்டதும், உயர்ந்த மனம் கொண்ட வாசுதேவன், அக்ரூரன், உக்ரசேனன், அபூர்வ வீர்யம் கொண்ட ராமா, பிரத்யும்னன், சாருதேஷ்ணன், ஜம்பவதி மகன் சாம்பா ஆகியோர் அனைவரும், மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்து, தங்கள் படுக்கை, இருக்கை, உணவை விட்டு எழுந்தனர். அவர்கள், பண்டிதர்கள் auspicious (மங்கள) மந்திரங்களை பாடும் போது, சங்கங்கள், தும்பிகள் முழங்க, வேத மந்திரங்கள் ஒலிக்கும் அந்த மகிழ்ச்சியுடன், அரச யானையை முன்னிலைப்படுத்தி, அன்பும் பக்தியும் நிறைந்த மனதில், ரதங்களில் வந்து கிருஷ்ணரை வரவேற்க முனைந்தனர். அந்த வரவேற்பை மேலும் அழகுபடுத்த, நூற்றுக்கணக்கான பெரிய யானைகள், ஒளிரும் காதணிகள், பிரகாசமான முகம் மற்றும் கன்னங்களுடன், அவரை காண ஆவலுடன் வந்தன. நடனக்காரர்கள், நாடகக்காரர்கள், கந்தர்வர்கள், பாடகர்கள், மகதர்கள், சங்கீதக்காரர்கள் ஆகியோர், கிருஷ்ணரின் புகழ்பெற்ற செயல்கள், கதைகள், வியத்தகு வீர்யங்களை பாடினர். பகவான், தன் உறவினர்கள் மற்றும் துவாரகா நகர மக்கள் அனைவரும், அவரை பின்தொடர, ஒவ்வொருவரும் மரபின்படி, அவர்களை மதிப்புடன் வரவேற்றார். அவர், பணிவுடன் வணக்கம் சொல்லி, அணைத்து, கையால் தொடி, புன்னகையுடன் பார்வை செலுத்தி, நீண்ட நாட்கள் பிரிந்திருந்தவர்களை ஆறுதல் கூறினார்; மற்றவர்களுக்கு விரும்பிய வரங்களை அளித்தார். அவரே, மூத்தவர்கள், வேதியர்கள், மனைவிகள், வயதான உறவினர்களுடன், பிறர் ஆசீர்வாதம் பெற்று, பாடகர்களுடன் நகருக்குள் நுழைந்தார். கிருஷ்ணர் துவாரகாவின் ராஜபாதையில் செல்லும் போது, நகரத்து பெண்கள், அவரது தரிசனம் என்ற பண்டிகையை காண, தங்கள் மாளிகைகளில் ஏறி, ஆவலுடன் பார்த்தனர். துவாரகா நகர மக்கள், பகவானை எப்போதும் பார்த்தாலும், அவரை பார்க்கும் கண்கள் திருப்தியடையவில்லை; ஏனெனில் அவர் லக்ஷ்மியின் வாசஸ்தலம், அழகின் ஆதாரம். அவரது மார்பு லக்ஷ்மியின் இருப்பிடம், முகம் கண்களுக்கு அமிர்த பானம், கை உலகின் காவலர்கள், தாமரை போன்ற பாதங்கள் நல்லோரின் சரணாகதி. வெள்ளை குடை, சாமரம், புது பூக்கள் தூவப்பட்ட பாதை, மஞ்சள் ஆடை, வனமாலை அணிந்து, அவர் மேகங்களால் சூழப்பட்ட சூரியன், வானவிலையும், மின்னலும் போல பிரகாசித்தார். அவர், தன் பெற்றோர் வீட்டில் நுழைந்து, தாய்மார்கள் அவரை அணைத்து, தேவகி மற்றும் மற்ற ஏழு தாய்மார்களுக்கு மகிழ்ச்சியுடன் தலை வணங்கினார். அந்த பெண்கள், மகனுக்காக பாசத்தில் மார்புகள் ஈரமாக, மகிழ்ச்சியில் அவரை膝மேல் எடுத்து, கண்களில் இருந்து கண்ணீரால் அவரை குளிர்ச்சித்தனர். பின், கிருஷ்ணர் தன் தனிப்பட்ட, எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும், தனது பதினாறாயிரம் மனைவிகளின் மாளிகைகளில் நுழைந்தார். மனைவிகள், கணவரை பிரிந்து, அவர் வீடு திரும்பிய செய்தி கேட்டதும், உடனே தங்கள் இருக்கை, படுக்கை எல்லாம் விட்டு எழுந்து, மனம் பண்டிகை போல மகிழ்ச்சியில், முகம், கண்கள், தங்கள் விரதத்தால் அடக்கமாக கீழே பார்த்தனர். அவர்கள் மனம் அடக்க முடியாத நிலையில் இருந்தாலும், ப்ருகு வம்சத்திலுள்ள அந்த உயர்ந்த பெண்கள், தங்கள் கணவரை குழந்தைகளுடன் அணைத்து, உள்ளார்ந்த ஆசையில் பார்த்தனர்; அடக்க முயன்றும், பசிக்கமான உணர்வில் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. அவர் அருகிலேயே இருந்தாலும், ஒவ்வொரு கட்டமும், அவருடைய பாதங்கள் அவர்களுக்கு என்றும் புதியதாகத் தோன்றியது; எந்த பெண் அவரை விட்டு விலக முடியும், ஏனெனில் லக்ஷ்மி கூட அவரை எப்போதும் விட்டு விலகுவதில்லை. இவ்வாறு, கிருஷ்ணர், பூமியின் பாரமாக வந்த அரசர்களை, அவர்களுக்குள் பகைமை ஏற்படுத்தி, இராணுவங்களுடன் ஒருவருக்கொருவர் அழிவை ஏற்படுத்தினார்; காற்று தீயை அணைக்கும் போல, அவர்களை அழித்து, ஆயுதமில்லாமல் தனியாக நின்றார். அவர், தன் சக்தியால் மனித உலகில் அவதரித்து, சிறந்த பெண்கள் சூழ, சாதாரண மனிதனாக வாழ்ந்தார். அந்த பெண்களின் பாச பார்வை, பசிக்கமான புன்னகை, பார்வை, cupid (மன்மதன்) கூட குழப்பம் அடைந்து, தன் வில்லைக் கீழே வைத்தான்; ஆனால், அந்த உயர்ந்த பெண்கள், தங்கள் அனைத்து அழகாலும், பகவானின் மனதை சஞ்சலப்படுத்த முடியவில்லை. மக்கள், அறியாமையால், அவரை உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டவர் என்று நினைத்தனர்; ஆனால் அவர் பற்றற்றவர், அவரை தங்கள் அளவில் தான் மதிப்பீடு செய்தனர். இது தான் பகவானின் பரமாதிகாரம்: அவர் பிரகிருதியிலேயே இருந்தாலும், அதன் குணங்களுக்கு கட்டுப்படவில்லை; அவரை சரணாகதி கொண்டவரின் புத்தி கூட, அந்த குணங்களுக்கு பாதிக்கப்படாது. அந்த பெண்கள், தங்கள் பகவானின் அளவை அறியாததால், அவரை தனிப்பட்ட கணவராக, தனக்கு மட்டும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர் என்று நினைத்தனர்; சாதாரண மனம், பகவானை எல்லையுள்ளவராகவே கருதுகிறது. கிருஷ்ணரும், ராமரும், காளையில் கத்தும் காளைகள் போல, விலங்குகளின் சத்தத்தை ஒப்பிட்டு, விளையாடினார்கள், சாதாரண குழந்தைகள் போல. ஒரு நாள், கிருஷ்ணரும், ராமரும், நண்பர்களுடன் யமுனை கரையில் காளைகளை மேய்க்க, ஒரு அசுரன், அவர்களை கொல்ல எண்ணி, காளை வடிவில் வந்தான். அந்த அசுரன், காளை வடிவில் கூட்டத்தில் கலந்ததை பார்த்த கிருஷ்ணர், மெதுவாக அமர்ந்து, தன்னை அறியாதது போல நடித்து, ராமாவிடம் காட்டினார். அப்பொழுது, அச்யுதன் (கிருஷ்ணர்), அந்த அசுரனை, வாலை உடனும், பின்னால் கால்களால் பிடித்து, சுற்றி, கபித்த மரத்தின் மேல் எறிந்தார்; பெரிய உடல் கொண்ட அசுரன், விழும் பழங்களால் தாக்கப்பட்டு, உயிரிழந்தான். இதை பார்த்த நண்பர்கள், "அருமை! அருமை!" என்று குஷிப்புடன் கூச்சல் போட்டனர்; தேவர்கள் மேல் இருந்து பூக்கள் தூவினர். அந்த இருவரும், உலகத்தின் ஒரே பாதுகாவலர்கள் என்றாலும், காளைகளை மேய்த்து, வழக்கமான காலை உணவை எடுத்துக்கொண்டார்கள். ஒரு நாள், ஒவ்வொரு பையனும் தன் காளைகளை நீர்க்கரைக்கு அழைத்துப் போனார்; காளைகள் தண்ணீர் குடித்ததும், அவர்கள் தாமும் தண்ணீர் குடித்தனர். அங்க, அந்த பையர்கள், ஒரு பெரிய உருவத்தை பார்த்தனர்; அது, இந்திரன் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட மலை உச்சி போல இருந்தது. அது, பாகா என்ற பெரும் அசுரன், கொக்கு வடிவில், திடீரென வந்து, கூரிய அலகால் கிருஷ்ணரை வலுவாக பிடித்தான். கிருஷ்ணர் பாகாவின் வாயில் விழுந்ததை பார்த்த ராமா மற்றும் மற்ற பையர்கள், உயிரற்ற உணர்வாக, குழப்பத்தில் இருந்தனர். ஆனால், அந்த கோபாலகுமாரன், உலகத்திற்கு ஆசான், பாகாவின் வாய் வேரை தீ போல எரித்தார்; வலியில் ஆடிப்போன பாகா, அவரை உடனே வெளியே தள்ளி, கோபத்தில் மீண்டும் அலகால் தாக்க முயன்றான். பாகா மீண்டும் தாக்க, கிருஷ்ணர், நல்லோரின் காப்பாளர், கம்ஸாவின் நண்பர், தன் கைகளால் பாகாவின் அலகை பிடித்து, பையர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, எளிதாக, தேவர்களில் வீரன் போல, அவனை இரட்டித்து அழித்தார். பின், வானவர்கள், பாகாவின் பகைவனான கிருஷ்ணருக்கு நந்தன பூக்கள், மல்லிகை பூக்கள் தூவி, தாளம், சங்கம், மந்திரம் மூலம் புகழ்ந்தனர்; இதை பார்த்த கோபால பையர்கள் வியந்தனர். பாகாவின் வாயிலிருந்து கிருஷ்ணர் வெளியே வந்ததும், ராமா தலைமையில் பையர்கள், உயிர் மீண்டும் உடலில் வந்தது போல, அவரை அணைத்து, காளைகளை திரும்பி, மகிழ்ச்சி பொங்க, நடந்த நிகழ்வை பாடிக்கொண்டு, வ்ரஜாவுக்கு திரும்பினர். இதைக் கேட்ட கோபாலர்கள் மற்றும் அவர்களின் மனைவிகள், ஆச்சர்யம், ஆழ்ந்த பாசம் கொண்டு, கிருஷ்ணரை, உயிர் மீண்டும் வந்தது போல, விழிப்புடன் பார்த்தனர். "அய்யோ, எத்தனை ஆபத்துகளை இந்த பையன் சந்தித்திருக்கிறான்! நம் முன்பு செய்த பாவம் தான் இந்த பயத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கலாம்," என்று அவர்கள் எண்ணினர். இவ்வாறு, பகவானின் துவாரகா வரவேற்பும், குடும்ப பாசமும், காளை மேய்க்கும் சிறுவன் போல நடந்த அசுரன் வதமும், அவரது பரமாதிகாரமும், பாசமும், உலகில் நிகழ்ந்தது.