ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அப்பொழுது, துவாரகாபுரி மக்கள் ஆனந்தத்தில் திளைத்து, “ஓ, எங்களுக்கு இன்று பேர்பாக்கியம் கிடைத்துள்ளது! தேவர்கள் கூட அரிதாக காணும் உமது முகத்தை, அன்பும் சிரிப்பும் கலந்த புன்னகையோடு, முழுமுதற் சௌபாக்கியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உருவத்தோடு, நாங்கள் நேரில் காண்கிறோம்!” என உருக்கமாகப் பேசினர். “பத்மநேதா! எப்போதெல்லாம் நீர் கௌரவர்கள் அல்லது மதுவர்கள் நாட்டிற்குச் சென்று, உமது நண்பர்களைப் பார்க்க விரும்பினீர், அந்த ஒவ்வொரு கணமும் எங்களுக்கு கோடிக்கணக்கான யுகங்கள் போல் நீளமாக இருந்தது. சூரியனை இழந்த கண்கள் போல நாங்கள் இருந்தோம், அச்யுதா!” என்று அவர்கள் உரைத்தனர். இவ்வாறு மக்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், பக்தர்களுக்கு எப்போதும் அன்புள்ள பகவான் அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்டுக்கொண்டு, அருள்மிகு பார்வையுடன் அவர்களை ஆசீர்வதித்து, நகரத்திற்குள் நுழைந்தார். மதுவர்கள், போஜர்கள், தசாரர்கள், குகுரர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள் ஆகிய உறவினர்களால், தன்னுடைய சக்திக்குச் சமமான பாதுகாப்பில், அவர் நகரை பாதுகாத்தார்; அது, பாம்புகள் பாகவதியைப் பாதுகாப்பதைப் போன்று இருந்தது. அந்த நகரம், எல்லா பருவங்களிலும் செழிப்புடனும், சுபம் தரும் மரங்கள், கொடிகள், முனிவர்களின் ஆசிரமங்கள், தோட்டங்கள், பூங்காக்கள், தாமரை குளங்கள் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டு, ஒளிவிட்டு பிரகாசித்தது. நகரின் வாயில்கள், கதவுகள், சாலைகள் அனைத்தும், வண்ணமயமான கொடிகள், பட்டாக்கள், பண்டல்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, உள்ளே சூரிய ஒளியே நுழைய முடியாதபடி காக்கப்பட்டது. பெரிய வீதிகள், சந்தைகள், சதுக்கங்கள் அனைத்தும் சுத்தமாகத் துடைக்கப்பட்டு, மணமுள்ள நீர் தெளிக்கப்பட்டு, பழங்கள், பூக்கள், தானியங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டன. ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலில் தயிர், தானியம், பழம், கரும்பு ஆகியவற்றுடன், பூர்ணகும்பங்கள், நிவேதனங்கள், தூபங்கள், விளக்குகள் வைத்து அழகுபடுத்தப்பட்டது. அன்புக்குரியவர் வருகிறார் என்ற செய்தி கேட்டதும், உயர்ந்த உள்ளம் கொண்ட வசுதேவர், அக்ரூரர், உக்ரசேனர், அபார வீரர் ராமர் ஆகியோர், பிரத்யும்னன், சாருதேஷ்னன், ஜாம்பவதியின் மகன் சம்பன் – இவர்கள் அனைவரும் பேரானந்தத்தில் தங்கள் படுக்கை, இருக்கை, உணவு ஆகியவற்றை உடனே விட்டெழுந்தனர். முன்னிலையில் ராஜ யானையை வைத்து, பிராமணர்கள் மங்கள வేద மந்திரங்கள் பாட, சங்கங்கள், குழல்களின் ஓசையுடன், வேதப் பாராயணம் நடக்க, அவர்கள் அனைவரும் அன்பும் மரியாதையும் கொண்டு, தேர்களில் சென்று பகவானை வரவேற்றனர். நூற்றுக்கணக்கான பெரிய யானைகள், பகவானை காண ஆவலுடன், பிரகாசமான குண்டலங்களோடு, ஒளிவீசும் முகங்களோடு, அந்த அணிவகுப்பை மேலும் அழகுபடுத்தின. நடனக்காரர்கள், நாடகக் கலைஞர்கள், கந்தர்வர்கள், பாணர்கள், மகதர்கள், பாடகர்கள் – இவர்கள் அனைவரும் பகவானின் அதிசய காரியங்களையும் கீர்த்திகளையும் பாடினர். பகவான், தனது உறவினர்களும், அவரைத் தொடர்ந்து வந்த குடிமக்களும் இருக்கும் இடத்தில், ஒவ்வொருவரையும் மரபுப்படி சந்தித்து, அனைவரையும் மதித்து கௌரவித்தார். அவர் பணிவான வணக்கம், அணைப்பு, கையால் தொடுதல், புன்னகைப் பார்வை ஆகியவற்றால், நீண்ட நாட்கள் பிரிந்திருந்தவர்களுக்கு ஆறுதல் அளித்து, மற்றவர்களுக்கு விருப்பமான வரங்களை வழங்கினார். தானும், மூத்தோர், புரோகிதர்கள், மனைவியர், வயதான உறவினர்கள் ஆகியோருடன், பிறரிடமிருந்து ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றுக் கொண்டு, பாடகர்களுடன் நகரத்திற்குள் நுழைந்தார். அப்போது, கிருஷ்ணர் ராஜ வீதியில் சென்று கொண்டிருக்க, நகரின் உயர்ந்த பெண்கள் தங்கள் மாளிகைகளின் மேல்மாடிகளில் ஏறி, அவரை காணும் பண்டிகையை அனுபவிக்க ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். துவாரகாபுரி மக்கள் எவ்வளவு பார்த்தாலும், கிருஷ்ணரைப் பார்க்க அவர்களின் கண்கள் ஒருபோதும் திருப்தியடையவில்லை; ஏனெனில், அவர் இலட்சுமியின் வாசஸ்தலம், அழகின் ஆதாரம். அவரது மார்பு – ஸ்ரீதேவியின் வாசஸ்தலம், முகம் – கண்களுக்கு அமிர்தக் கலசம், புஜங்கள் – உலகிற்கு காவல், தாமரை போன்ற பாதங்கள் – நல்லோர்க்கு சரணாகரம். வெள்ளை குடைகள், விசிறிகள், புது மலர் மழை, மஞ்சள் உடை, வனமாலை – இவையுடன் அவர், மேகங்கள், வானவில், மின்னல் சூழ்ந்த சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தார். பிறகு, தன் தாய் தந்தையர் இல்லத்திற்குள் சென்று, தாய்மார்களின் கட்டிப்பிடிப்பில், தேவகி மற்றும் மற்ற ஏழு தாய்மார்களுக்கு பணிந்து மகிழ்ச்சி கொண்டார். அந்த தாய்மார்கள், பாசத்தில் மார்புகள் நனைந்து, தங்கள் மகனை மடியில் எடுத்து, பேரின்பத்தில் கண்களில் இருந்து கண்ணீரால் அவரை குளிர்ச்சி செய்தனர். பிறகு, அவர் தன் தனித் தன்மையுள்ள அரண்மனையில் நுழைந்து, எவ்விதமான ஆசைகளும் பூர்த்தியாகும் அந்த இடத்தில், பதினாறு ஆயிரம் மனைவியரின் மாளிகைகளில் சென்றார். கணவரை நீண்ட நாட்கள் பிரிந்து, இப்போது மீண்டும் வருகிறார் என்று கண்ட மனைவிகள், உடனே தங்கள் இருக்கை, படுக்கை ஆகியவற்றை விட்டெழுந்து, உள்ளம் பண்டிகை ஆனந்தத்தில் திளைத்து, தவபிரமாணம் காரணமாக முகம், கண்கள் தாழ்த்தினார்கள். உணர்வுகளை அடக்க முடியாத நிலையிலும், அந்த விறுவிறுப்பான பெண்கள், பிள்ளைகளுடன் கணவரை அணைத்து, உள்ளார்ந்த ஆசையுடன் பார்வையிட்டபடியே, வெட்கத்தால் கண்ணீரைத் தடுக்க முடியாமல் விட்டனர். அவர் அருகிலேயே தனிப்பட்ட முறையில் இருந்தாலும், ஒவ்வொரு தரமும் அவரது பாதங்கள் புதிதாகவே அவர்களுக்கு தோன்றின; ஸ்ரீதேவியும் ஒருபோதும் விட்டு விடாத அந்த பாதங்களை, எந்தப் பெண்ணும் விட்டு விட முடியுமா? இவ்வாறு, பூமியின் பாரமாகப் பிறந்த அரசர்களிடையே பகைமை ஏற்படுத்தி, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் போரிடும்படி செய்து, காற்று தீயை அணைக்கும் போன்று அவர்களை அழித்து விட்டு, ஆயுதம் ஏந்தாமல் நின்றார். அவர், தனித்துவ சக்தியால் மனித உலகில் அவதரித்து, சிறந்த பெண்கள் சூழ, சாதாரண மனிதனாக வாழ்ந்தார். அந்த பெண்களின் கண்ணோட்டம், வெட்க புன்னகை, பக்கவாட்டுப் பார்வை – இவையால் மன்மதனே தன் வில்லைக் கீழே வைத்துப் பதறினார்; ஆனால், அந்த முன்னிலைப் பெண்கள் எந்தக் கவர்ச்சியாலும் அவரை கலங்க செய்ய முடியவில்லை. மக்கள் அறியாமையால், அவர் பற்றுள்ளவராகவே நினைத்தனர்; ஏனெனில், உலகியல்பில் நடக்கும் செயல்களைப் பார்த்து, தங்களைப் போலவே அவரையும் எண்ணினர். இதுவே பகவானின் ஐச்வர்யம்: அவர் இயற்கையில் இருப்பினும், அதன் குணங்களில் கட்டுப்படுவதில்லை; அவரிடம் சரணம் புகுந்தவரின் புத்தியும் அவ்வாறு குணங்களால் பாதிக்கப்படாது. அந்த பெண்கள், தங்கள் கணவரின் அளவை அறியாமல், அவரை தனக்கே உரியவராக, தனிப்பட்ட பாசத்தில் இருக்கிறார் என்று எண்ணினர்; பொதுவாகவும், உலக மக்கள் பகவானை எல்லையற்றவராக உணராமல், வரம்புள்ளவராக நினைப்பது போலவே. ஒரு நாள், கிருஷ்ணரும் பாலராமரும், காளைகள் மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, இருவரும் களரி காளைகளாக ஆரவாரம் செய்து, விலங்குகளின் சத்தங்களைப் போன்று ஒலி எழுப்பி விளையாடினர். அப்போது ஒருநாள், கிருஷ்ணரும் பாலராமரும் தங்கள் நண்பர்களுடன் யமுனை கரையில் கன்றுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு அசுரன் அவர்களை அழிக்க வந்தான். அந்த அசுரன், கன்றாகவே உருவம் எடுத்துக் கொண்டு, கன்றுகளுக்குள் கலந்து வந்ததை ஹரி மெதுவாக அமர்ந்து, தன்னைக் குற்றமற்றவராக காட்டி, பாலராமரிடம் சுட்டிக் காட்டினார். பிறகு, அச்யுதன் அந்த அசுரனை வாலை உட்பட பின்புற கால்களில் பிடித்து, சுற்றி வீசி, ஒரு பெரிய கபித்த மரத்தின் மீது எறிந்தார்; அந்த வலிமைமிக்க அசுரன், கீழே விழும் பழங்களோடு சேர்ந்து உயிரிழந்தான். இதைக் கண்ட அந்த சிறுவர்கள், “அருமை! அருமை!” என ஆச்சரியத்துடன் கூச்சலிட்டனர்; மேலிருந்து தேவர்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்கள் பொழிந்தனர். அந்த இருவரும், உலகிற்கே பாதுகாவலராக இருந்தும், சாதாரணக் கன்றுப் பசு மேய்ப்பவர்களாக நடித்து, வழக்கம்போல் காலை உணவைச் சாப்பிட்டனர். ஒருநாள், ஒவ்வொரு சிறுவனும் தன் கன்றுகளை நீர்வயற்கரைக்கு அழைத்து, கன்றுகளுக்கு நீர் குடிக்கவிட்டு, தாமும் நீர் குடித்தனர். அங்கே, அந்தச் சிறுவர்கள், ஒரு பெரிய உருவத்தை கண்டனர்; அது, இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்ட மலை உச்சியைப் போல் தோன்றியது.