பரிக்ஷித் மஹாராஜா, வித்தகமான சூரிய வம்சத்திலிருந்து வந்தவர், ஒரு நாள் ஸூதர் முனிவரிடம் கேட்டார்: "விதுரர் என்ன செய்தார்? அவர் ஏன் தம் குடும்பத்தைக் கைவிட்டு வெளியேறி, பின்னர் மீண்டும் திரும்பினார்? அந்த ஞானியின் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த உண்மைகளை எங்களுக்கு விரிவாகக் கூறுங்கள்." அந்தக் கேள்விக்கு ஸூதர் முனிவர், முன்பு பரிக்ஷித்திடம் நாரதர் கூறிய வரலாற்றைத் தொடர்ந்து விவரிக்கத் தொடங்கினார். "பரிக்ஷித் மன்னர் கேட்டார்: 'உலகங்களின் படைப்பாளியும் என் ஆத்மாவும் ஆன அந்த பரமாத்மாவின் எந்தச் செயலில், கிருஷ்ணரால் அவருடைய புகழ் அதிகரித்தது? அதை விளக்குங்கள்.'" அதற்கு நாரதர் சொன்னார்: "ஒரு காலத்தில், தேவர்கள் கிருஷ்ணரால் வலிமை பெற்றுத் தானவர்கள் மீது வெற்றி பெற்றனர். தோற்கடிக்கப்பட்ட அசுரர்கள், மாயையின் அதிபதி, மாயா என்ற மகா யோகியை அடைந்தனர். அவர், தங்கம், வெள்ளி, இரும்பு என மூன்று நகரங்களை, யாராலும் எளிதில் காண முடியாத ரீதியில், அபூர்வமான பாதுகாப்புகளுடன் அமைத்தார். இந்த நகரங்களை அடைந்த அசுரர்கள், தங்கள் பழைய விரோதத்தை நினைத்து, மூன்று உலகங்களையும் அழிக்கத் தொடங்கினர். அப்போது உலகங்களின் தலைவர்கள், தங்கள் பெருமக்களுடன் சேர்ந்து பரமாத்மாவை அடைந்து, 'நாங்கள் த்ரிபுரவாசிகளால் அழிக்கப்படுகிறோம், எங்களை ரட்சியுங்கள்!' என்று பிரார்த்தனை செய்தனர். அப்போது அந்த இறைவன், அவர்களுக்கு அருள் செய்து, 'பயப்பட வேண்டாம்' என்று கூறி, தன் வில்லில் அம்பை ஏற்றி அந்த நகரங்கள் மீது ஒரு அஸ்திரம் விடுத்தார். அந்த அம்புகள், சூரியனிலிருந்து எழும் தீக்கனல்போல், நகரங்களை நோக்கி சென்றன; அவை வரும் போதே யாராலும் காணப்படவில்லை. அந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட நகரவாசிகள் உயிரிழந்து வீழ்ந்தார்கள். மாயா, அந்த மகா யோகி, அவர்களை ஒன்று சேர்த்து, அமிர்தம் நிறைந்த ஒரு கிணற்றில் வீசினார். அமிர்தத்தைத் தொடும் போதே, அவர்கள் இடி போன்ற வலிமையுடன், மேகங்களை பிளக்கும் மின்னலைப் போன்று எழுந்தனர். இதைப் பார்த்த விஷ்ணு, தன் முயற்சி தோல்வியடைந்ததை உணர்ந்து, வேறு ஒரு வழி யோசித்தார். அப்போது பிரம்மா ஒரு கன்று வடிவமும், விஷ்ணு தானே ஒரு பசுவும் எடுத்து, சரியான நேரத்தில் த்ரிபுர நகரத்துக்குள் புகுந்து, அமிர்தக் கிணற்றைத் தின்றுவிட்டார். அந்த அசுரர்கள் இதைக் கண்டும், மோஹத்தால் அதைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. இதைக் கவனித்த மாயா யோகி, அமிர்தத்தை காத்து நின்றவர்களிடம் சொன்னார்: 'இங்கு யாருக்கும், எந்த உயிருக்கும், தன் விருப்பப்படி நடக்க முடியாது; எல்லாம் விதியின் ஆட்சி. தெய்வம், அசுரன், மனிதன் என யாரும் சுயாதீனமில்லை.' பின்னர், தன் சக்தியால் சிவனின் பிரதான செயலை அவர் நிகழ்த்தினார். தர்மம், ஞானம், வைராக்கியம், ஐஸ்வரியம், தவம், கல்வி, கர்மம் ஆகியவற்றால், அவர் ரதம், சாரதி, கொடி, குதிரை, வில், கவசம், அம்பு முதலிய அனைத்தையும் உருவாக்கினார். அந்த ரதத்தில் ஏறி, முழு ஆயுதங்களுடன், அவர் வில், அம்பை எடுத்துக் கொண்டு, ஒரு கணத்தில் வெற்றியின் அதிபதி ஆயினார். அந்த அம்பால், ஹரன் அந்த மூன்று அரண்களையும் எரித்தார். விண்ணில், தக்கை முழங்க, வானில் நூற்றுக்கணக்கான தேவர்களது விமானங்கள் கூடியன. தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்கள் பொழிந்து, 'ஜெயம்!' என்று கீதம் பாடினர். அப்சரக்கள் ஆனந்தத்தில் நடனமாடினர். அந்த மூன்று நகரங்களையும் எரித்த பிறகு, நகரங்களை அழிப்பவராகிய அந்த இறைவன், பிரம்மா முதலியோரால் புகழப்பட்டு, தன் இருப்பிடத்திற்கு திரும்பினார். இவ்வாறு, மனிதர்களைப் போன்று விளையாடும் ஹரியின் செயல்கள் முனிவர்களால் பாடப்படுகின்றன; அவை உலகத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன. இவ்வாறு, ஹரி தன் சொந்த நாட்டான ஆனர்த்த தேசத்தையும், அதனுடன் கூடிய வளமான நிலங்களையும் அடைந்து, தன் சங்கை முழங்கினார். அந்த சங்கம், வெண்மையுடன், கருணை மிகுந்த குரலில், அவரது பவளச் கீழ்தொடையில் தொடப்பட்டு, தாமரையின் போன்ற கரங்களில் ஊதப்பட்டபோது, தாமரைக் குளத்தில் அன்னப்பறவை கூவுவது போன்ற சத்தம் எழுந்தது. அந்த சங்கம் முழங்கியதும், அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் தங்கள் இறைவனைப் பார்க்க விரைந்தனர். அங்கு கூடிய மக்கள், தங்கள் பலம் மீண்டும் பெருகி, இருளில் விளக்கைப் போல் அவரை வணங்கினர். அவரின் வருகையால், அவர்கள் எப்போதும் திருப்தியுடன், ஆனந்தத்துடன் இருந்தனர். மக்கள், முகம் மலர்ந்து, கண்ணீருடன், குழந்தைகள் தந்தையைப் பார்க்கும் போல், மகிழ்ச்சியில் அவரிடம் பேசினர்: 'ஸ்வாமி! பிரம்மா, சிவன், இந்திரன் என்றும் உங்கள் பாதங்களை வணங்குகின்றனர். நாங்கள் உங்களை வணங்குகிறோம். உங்களை அடைந்தவர்களுக்கு, காலனும் எதுவும் செய்ய முடியாது. உங்கள் அருளால், எங்களுக்கு எல்லாம் கிடைத்தது. நீங்கள் உலகத்தின் படைப்பாளி, பாதுகாவலர், நம்மை வளர்ப்பவர், தாய், தந்தை, நண்பர், குரு, பரம தெய்வம். உங்களைப் பின்பற்றுவதால், நாங்கள் பூரணராயிற்றோம். ஓ தாமரைக் கண்களே! நீங்கள் குருக்கள், மதுக்கள், நண்பர்களை பார்க்கப் போனபோது, ஒவ்வொரு கணமும் கோடிக்கணக்கான யுகங்களைப் போல் நீண்டதாக இருந்தது. ஆதவனற்ற கண்கள் போல, எங்கள் வாழ்க்கை வெறுமையாக இருந்தது. இவ்வாறு மக்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, பக்தர்களுக்கு எப்போதும் பாசத்துடன் இருப்பவர், அவர்கள் வார்த்தைகளை கேட்டுக்கொண்டு, அருள் பார்வை வீசி, நகரத்துக்குள் நுழைந்தார். மதுவர்கள், போஜர்கள், தசாரர்கள், குகுரர்கள், அந்தகர், வ்ருஷ்ணிகள் போன்ற வம்சத்தாரால் பாதுகாக்கப்பட்டு, அவர் நகரை நாகர்கள் போல் பாதுகாத்தார். அந்த நகரம், எல்லா பருவத்திலும், புளகாங்கிதமான மரங்கள், கொடிகள், ஆசிரமங்கள், தோப்புகள், பூங்காக்கள், தாமரைத் தடாகங்கள் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டு, சிறப்பாக பிரகாசித்தது. நகரின் வாயில்கள், கதவுகள், வீதிகள், வண்ணமயமான கொடிகள், பந்தல்கள், தோரணங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, வெயில் கூட உள்ளே புக முடியாதபடி அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த நகரின் பெரிய வீதிகள், சந்தைகள், சதுக்கங்கள் அனைத்தும் தூய்மையாகத் துடைக்கப்பட்டு, வாசனைமிக்க நீர் தெளிக்கப்பட்டு, பழங்கள், பூக்கள், தானியங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் தயிர், தானியம், பழம், கரும்பு, நிரம்பிய குடங்கள், நைவேத்தியம், தூபம், விளக்குகள் கொண்டு அழகு செய்யப்பட்டிருந்தது. அவர்களது பிரியமானவர் வருவதாகக் கேள்விப்பட்டதும், வாசுதேவர், அக்ரூரர், உக்ரசேனர், அற்புத வீரர் பாலராமர், பிரத்யும்னர், சாருதேஷ்ணர், ஜாம்பவதியின் புதல்வன் சாம்பர் ஆகியோர்—all மகிழ்ச்சியில் தங்கள் படுக்கை, இருக்கை, உணவையெல்லாம் விட்டுவிட்டு எழுந்தனர். இவ்வாறு, பகவானின் திருவடிகளைத் தழுவி, அவரை வரவேற்க மக்கள், குடும்பத்தார், உறவினர்கள் அனைவரும் ஆனந்தத்தில் பொங்கி, நகரம் முழுவதும் பண்டிகை கொண்டாடப்பட்டது.