ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

குடாகேஷன், தனது உயிர் நண்பனின் பிரியமானவன், ஒரு வெண்மையான குடையை எடுத்தான். அந்தக் குடை முத்து மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ரத்தினக் கைப்பிடியுடன் இருந்தது. உடுதவா மற்றும் சாத்த்யகி, அதிசயமான விசிறிகளை எடுத்துக்கொண்டு, மது பதியின் மீது மலர்கள் பொழியப்பட்டபோது, அவரை வழியில் விசிறிக்கத் தொடங்கினர். அப்போது, இடம் இடமாக, இருமுறை பிறந்தவர்கள் சிலர் சரியானதாகவும் சிலர் அல்லாததாகவும், குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவரும், ஆனாலும் குணங்களே அவரின் சுவைபோன்றவரும் ஆன அவருக்காக ஆசீர்வாதங்களை உரைத்தனர். அந்த நேரத்தில், கௌரவர்களின் நகரில் உள்ள பெண்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் உரையாடினர். அவர்கள் மனம் முழுவதும் மகிமைமிக்கவரை நினைத்து, அவரைப் பற்றிய பேசும் வார்த்தைகள் அனைவரையும் கவர்ந்தன. அவர்கள் பேசிக்கொண்டே, “இவரே அந்த ஆதிமூலமான பரம்பொருள்; எல்லாம் ஒன்றாக கலந்திருந்த அந்த இரவில், சக்தி மறைந்த நிலையில், உலகின் ஆத்மாவாகவும், அதனுடைய அதிபதியாகவும் இருந்தவர்,” என்றார்கள். “அவர், தன் சொந்த சக்தியால் உந்தப்பட்டு, தன் இயற்கையைப் பின்பற்றி, உருவும் பெயரும் இல்லாத ஆத்மாவுக்கு உருவும் பெயரும் அளிக்க விரும்பி, வேதங்களையும் சாஸ்திரங்களையும் உருவாக்கினார். அந்த இடத்தை, மனதை அடக்கி, காற்றை வென்ற முனிவர்கள், பரிபூரண பக்தியால் மனதை சுத்தப்படுத்தி, தியானித்து காண்கிறார்கள். இந்த பரம்பொருள் உலகைத் தூய்மைப்படுத்த வல்லவர். அவரது நட்பும், கதைகளும் வேதங்களில் பாடப்படுகின்றன. ரகசியமாக, ரகசியங்களை அறிந்தவர்கள் அவரைப் பற்றி சொல்கிறார்கள். இவர் ஒரே ஆண்டவர், உலகின் ஆத்மா. தன் லீலையால் படைக்கவும், காக்கவும், அழிக்கவும் செய்கிறார்; ஆனாலும், எந்த செயலும் அவரை பிணைக்காது. அநியாயமாக வாழும் இருள் சூழ்ந்த அரசர்கள் தோன்றும் போதெல்லாம், அவர் சாத்வத குலத்திலிருந்து, ஒவ்வொரு யுகத்திலும், உலக நலனுக்காக, ஐஸ்வர்யம், சத்தியம், கருணை, புகழ் ஆகியவற்றை உடைய வடிவங்களை எடுத்துக்கொள்கிறார். யது குலம் எவ்வளவு புகழ் பெறத்தக்கது! மதுவனமும் எவ்வளவு புனிதமானது! ஏனெனில், அந்த இடத்தில் ஸ்ரீபதியின் பிறப்பும், திரிவும் மகிழ்ச்சி தருகின்றன. குசஸ்தலி நகரம், சொர்க்கத்தையே மிஞ்சும் புகழுடன், பூமிக்கு தர்மத்தை அளிக்கிறது; ஏனெனில், அங்கு வாழும் மக்கள் எப்போதும் அவருடைய புன்னகைமிகு முகத்தையும், அருளும் பார்வையையும் காண்கிறார்கள். இந்த பெண்கள் விரதம், தீர்த்தஸ்நானம், ஹோமம் மற்றும் பல வழிபாடுகளால் அவரை வழிபட்டிருக்க வேண்டும்; அதனால்தான் அவர் அவர்களுக்கு மணமுடித்தார். அவருடைய அன்பு நிறைந்த சொற்களைக் கேட்டு, வ்ரஜாவின் பெண்கள் அவரில் முழுமையாக லயித்துவிட்டார்கள். சுயம்பவரத்தில், தன் வலிமையால் பல ராஜாக்களை வென்று, அவர்களிடம் இருந்து பெற்ற பெண்கள், பிரத்யும்னன், சாம்பன் போன்ற ராஜாக்களின் மகள்கள், பௌமனை அழித்து மீட்ட பெண்கள் என ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் அவரிடம் சேர்க்கப்பட்டனர். இந்த பெண்கள், பழக்க வழக்கத்தையும், சுத்தத்தையும் விட்டுவிட்டாலும் கூட, உயர்ந்த பெண்மையை அடைந்தனர்; ஏனெனில், அவர்களது தாமரைக்கண் கணவர், அவர்களது இல்லத்திலிருந்து எப்போதும் பிரியவில்லை, அவர்களின் உள்ளங்களைத் தொடும் வகையில் இருந்தார். அந்த நகரின் பெண்கள் இவ்வாறு பேசும் போது, ஹரி புன்னகையுடன் அவர்களை பார்த்து, அவர்களது வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டு தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தார். அஜாதசத்ரு, மதுவின் எதிரியின் பாதுகாப்பிற்காக அன்பும் கவலையுமுடன், நான்கு வகை படைகளையும் ஏற்பாடு செய்து, அவரைத் துன்பம் வராமல் காத்தார். அப்போது சௌரி, தூரத்திலிருந்து வந்த கௌரவர்களை, பிரிவால் வேதனைப்பட்டவர்களை, அன்புடன் தாய்த்து, அவர்கள் வீடு திரும்பச் சொல்லி, தன் பிரியமானவர்களுடன் தன் நகரம் நோக்கி புறப்பட்டார். அவர், குரு, ஜாங்கல, பாஞ்சால, சூரசேன, யமுனை ஓரப் பகுதிகள், பிரம்மாவர்த்தம், குருக்ஷேத்திரம், மத்ஸ்யர்கள், சாரஸ்வதர்கள் ஆகிய நிலங்களில் பயணித்தார். அடுத்து, மருதன்வா பாலைவனத்தை கடந்தும், சௌவீரர், ஆபீரர் பகுதிகளிலும், பின்னர் ஆனர்த்தத்திற்கும் சென்றார். அவருடன் பார்கவனும் இருந்தார்; குதிரைகள் சற்று சோர்வடைந்திருந்தன. ஒவ்வொரு இடத்திலும், ஹரிக்கு அங்குள்ள மக்கள் உரிய மரியாதை செலுத்தினர். மாலை நேரத்தில், மேற்கு நோக்கி திரும்பி, பசுக்களுக்கு மேய்ச்சல் தேடி சென்றார். அப்போது மக்கள், “பரமபுருஷா, எங்களை, உமது சேவகரையும், நண்பர்களையும், அனுமதியுங்கள். முனிவரின் அருளால் உம்மை நேரில் காணும் பாக்கியம் பெற்றோம்,” என்று பணிந்தனர். “எங்கள் வாக்கு உமது கீர்த்தியைப் பாட உபயோகமாகட்டும்; காதுகள் உமது கதைகளை கேட்க; கை உமக்கு சேவை செய்ய; மனம் உமது பாதங்களில் நிலைத்திருக்கட்டும்; தலை உம்மை நினைத்து வணங்கட்டும்; கண்கள் உம்மை உடைய புனிதர்களை காணட்டும்,” என்று வேண்டினர். சுகர் சொன்னார்: அவர்கள் இருவரும் இவ்வாறு புகழ்ந்தபோது, கோகுலத்தின் ஆண்டவர், முற்றிலும் கட்டப்பட்டிருந்த நிலையில், புன்னகையுடன் தேவர்களுக்கு உரைத்தார். பகவான் சொன்னார்: “இது எனக்குத் தெரிந்ததே; கருணைமிக்க முனிவர் முன்பே சொன்னார். செல்வத்தால் கண்ணை மூடியவர்களின் வார்த்தைகளால், நீங்கள் உங்கள் நிலையை இழந்து, எனது அருளைப் பெற்றீர்கள். நல்லொழுக்கமும், சமநிலையும், முழுமையான பக்தியும் கொண்டவர்களுக்கு, என்னைத் தன்னைப் பார்க்கும் போது பந்தம் இல்லை; சூரியனைப் பார்க்கும் போது கண்களுக்கு பந்தம் இல்லாதது போல. இப்போது, நலகூபரா, உங்கள் சொந்த இடத்திற்கு செல்லுங்கள்; நீங்கள் விரும்பிய பரம பக்தி உங்கள் உள்ளத்தில் பிறந்துவிட்டது.” சுகர் சொன்னார்: இவ்வாறு பகவான் சொன்னதும், அவர்கள் இருவரும் அவரைச் சுற்றி வணங்கி, கட்டப்பட்டிருந்த உள்கல்லை வணங்கி, வடக்கு நோக்கி புறப்பட்டனர். இவ்வாறு, பக்தியின் மூலம் பரம்பொருள் வெளிப்படுகிறார்; பக்தி இல்லாமல், அறிவாளிகளும் அவரை காண இயலாது. அவரது பிறப்பு, செயல்கள் முதலியவை மற்றவர்களுக்கு பொருந்தும் விதிகளுக்குப் பின்பட்டவை அல்ல; அவை மாயையால் அவருக்குச் சொன்னதாகவே காட்டப்படுகிறது, செயல் என்னும் எண்ணத்தை மறுப்பதற்காக. இது பிரம்மாவின் கல்பம் எனப்படுகிறது; இதில், படைப்பின் பொதுவான மற்றும் இரண்டாம் நிலை நிகழ்வுகள் நடைபெறுகின்றன. நான் இப்போது கால அளவையும், கல்பத்தின் வடிவத்தையும், முன்பு சொன்னபடி பத்ம கல்பத்தையும் விளக்குகிறேன்; கேளுங்கள். சௌனகர் கேட்டார்: “ஓ சூதர், நீங்கள் கூறியது போல, விதுரர், உயர்ந்த பக்தி கொண்டவர், தன்னைப் பிரிக்க முடியாத உறவுகளை விட்டுவிட்டு, பூமியில் புனித இடங்களைச் சுற்றினார். வியாசரின் மகன் விதுரர் மற்றும் முனிவர் கவுஷாரவர் ஆகியோரின் உரையாடல் ஆன்மீக விசாரணை அடிப்படையிலேயே இருந்தது. அல்லது, அந்த மகான் கேட்டபோது, உண்மையை அவருக்கு சொன்னார். தயவு செய்து, விதுரர் என்ன செய்தார், ஏன் குடும்பத்தை விட்டு விட்டு, பின்னர் திரும்பினார் என்பதை எங்களுக்கு சொல்லுங்கள்.” சூதர் சொன்னார்: “மகா முனிவர், ராஜா பரீக்ஷித்து கேட்டபோது என்ன பதில் சொன்னாரோ, அதையே நான் இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள், அது அரசனின் கேள்விகளைத் தொடர்கிறது.” அரசன் கேட்டார்: “உலகத்தை உருவாக்கிய ஆண்டவரும், எனது ஆத்மாவும் ஆன அவருடைய எந்த செயலில், கிருஷ்ணனால் அவருடைய புகழ் உயர்ந்தது? அதை விளக்குங்கள்.” நாரதர் சொன்னார்: “அசுரர்கள், தேவர்களால் யுத்தத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது, அவர்களுக்குத் துணையாக இருந்தவர் மூலம், மாயன் என்ற மாயையின் அதிபதியைச் சரணடைந்தனர். அந்த சக்திவாய்ந்தவர், தங்கம், வெள்ளி, இரும்பு ஆகிய மூன்று நகரங்களை, காண இயலாத வகையில், நுண்ணிய முறையில் இணைத்து, அபூர்வமான பாதுகாப்புகளுடன் கட்டினார். அந்த நகரங்களை வைத்துக் கொண்டு, அசுரர்களும் அவர்களது தலைவர்களும், பழைய விரோதத்தை நினைத்து, மூன்று உலகங்களையும் அழிக்கத் தொடங்கினர். அப்போது, உலகின் தலைவர்களும், அவர்களது அதிபதிகளும், ஆண்டவரைச் சேர்ந்தடைந்து, வணங்கி, ‘தெய்வமே! நாங்கள் திரிபுர வாசிகளால் அழிக்கப்படுகிறோம்; எங்களை காப்பாற்றும்!’ என்று வேண்டினர்.