ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பீஷ்மர் மற்றும் அச்யுதன் ஆகியோரின் வார்த்தைகளை கேட்ட பின், யுதிஷ்டிரர் உண்மையான அறிவால் தனது சந்தேகங்களை நீக்கிக்கொண்டார். அதனால், யுதிஷ்டிரர், அழிக்க முடியாத சகோதரர்களின் ஆதரவுடன், இந்திரனைப் போல பூமியை ஆளினார். அவரது ஆட்சியில், மேகங்கள் விரும்பியபடி மழை பொழிந்தன; பூமி எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் வகையில் பயிர்களை வழங்கியது; பசுக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கிராமங்களைத் துயில்கொண்ட பாலை கொண்டு நிரம்பச் செய்தன. நதிகள், கடல்கள், மலைகள், காடுகள், செடிகள் மற்றும் அனைத்து மூலிகைகளும் யுதிஷ்டிரருக்காக விரும்பியபடி பலன்களை அளித்தன. அந்த அரசரின் ஆட்சியில், யாரும் நோய், துயரம், அல்லது துயர்காரணம்—தர்மம், பிற உயிர்கள், அல்லது தன்னுடைய காரணம்—எதுவும் அனுபவிக்கவில்லை; அப்படி ஒரு அமைதியான காலம். ஹரி, ஹஸ்தினாபுரத்தில் சில மாதங்கள் தங்கினார், தனது நண்பர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கவும், அன்பான சகோதரிக்கு சந்தோஷம் செய்யவும். அவர் அனுமதி பெற்றபின், அனைவரையும் அணைத்து, பணிந்து, தனது ரதத்தில் ஏறினார்; சிலர் அவரை அணைத்து, மரியாதை செய்தனர். அந்த நேரத்தில், சுபத்ரா, திரௌபதி, குந்தி, விராடாவின் மகள், காந்தாரி, த்ருதராஷ்டிரர், யுயுத்ஸு, கிருபா, நகுலா, சகதேவா ஆகியோர் அங்கே இருந்தனர். விர்கோதரன், தௌம்யர், மற்றும் மாட்சிய அரசரின் மகள் போன்ற பெண்கள், சரங்கத்தை ஏந்தும் கிருஷ்ணரின் பிரிவை தாங்க முடியாமல், மனம் குழப்பமடைந்தனர். நல்லவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டதால், தீயவர்களின் பாதிப்பிலிருந்து விடுபட்ட ஒருவர், ஒருமுறை அவரின் புகழை கேட்ட பிறகு, அந்த நல்ல தொடர்பை விட்டுவிட முடியாது. ப்ருதாவின் மகன்கள், மனம் முழுமையாக கிருஷ்ணரிடம் நிலை கொண்டவர்கள், அவருடன் பார்த்து, தொடந்து, பேசிக் கொண்டு, படுத்து, உட்கார்ந்து, சாப்பிட்ட பின், பிரிவை எப்படி தாங்க முடியும்? அனைவரும், இரக்கம் கொண்ட பாசத்தால், கண்களை விழிப்படையாமல், அவரை பின்தொடர்ந்தனர். வீட்டிலுள்ள பெண்கள், தேவகியின் மகனைப் பார்க்கும் ஆசையில், அவரை விடும் போது, "அவர் வீட்டை விட்டு செல்லும் போது எதுவும் தீமை நேராமல் இருக்க வேண்டும்," என்று ஆசையில் கண்ணீரை அடக்கினர். அந்த நேரத்தில், ம்ருதங்கம், சங்கு, பெரி, வீணை, பணவம், கோமுகம், துந்துரி, ஆனகம், மணி, மற்றும் துந்துபி ஆகிய இசைக்கருவிகள் முழங்கின. குரு குடும்பத்தின் பெண்கள், கிருஷ்ணரைப் பார்க்க ஆவலுடன், அரண்மனையின் உயரத்தில் ஏறி, புஷ்பங்களை அவர் மீது தூவினர்; அவர்களின் கண்கள் புன்னகையுடன், அன்பும், வெட்கமும் கலந்திருந்தது. குடாகேஷன், தனது அன்பு நண்பனுக்காக, முத்து மாலை மற்றும் மணிகட்டியுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட வெள்ளை குடையை எடுத்தார். உத்தவா மற்றும் சாத்தியகி, அழகான விசிறிகளை எடுத்துக் கொண்டு, மதுபதி கிருஷ்ணரை சாலையில் பூக்களுடன் ஒளிரும் வகையில் விசிறினர். இடம் இடத்தில், இருமுறை பிறந்தவர்கள், சில சரியானதாகவும், சில தவறாகவும், குணாதீதனாகும், குணத்தின் ஆதாரமாகும் கிருஷ்ணருக்காக ஆசீர்வாதங்களை கூறினர். அந்த நகரத்தில் உள்ள பெண்கள், அவரைப் பற்றி பேசும் உரையாடல்கள், அனைவரையும் ஈர்க்கும் வகையில், மனம் முழுவதும் கிருஷ்ணரிடம் லயித்திருந்தது. "இவரே பழைய ஆதிச் சத்தானவர்; குணங்கள் தோன்றும் முன், உலகின் ஆத்மாவாக, இறைவனாக, தன் சக்தி உறங்கும் காலத்தில், ஒரே தன்மையில் இருந்தவர்," என்று அவர்கள் பேசினர். மீண்டும், தன் சக்தியால் உந்தப்பட்டு, தன் உயிர் சக்தியைப் பின்தொடர்ந்து, உருவம் இல்லாத தன்னையே உருவம் மற்றும் பெயர் கொண்டவையாக மாற்ற விரும்பி, வேதங்களை உருவாக்கினார். அந்த இடத்தை, தம் உணர்வுகளை அடக்கி, காற்றை வென்று, பெரும் பக்தியால் மனம் தூய்மையாக்கிய முனிவர்கள் காண்கிறார்கள்; அவர், உலகத்தை பரிசுத்தமாக்கும் அந்த ஆதாரமாக இருக்கிறார். அவரது நட்பைப் பாடுகிறார்கள்; வேதங்களிலும், ரகசியமாகவும், அந்த ரகசியங்களை அறிந்தவர்களும், அவரின் கதைகளை கூறுகிறார்கள். அவர், ஒரே உலகத்தின் ஆத்மா; தனது லீலையால் படைக்கிறார், பாதுகாக்கிறார், அழிக்கிறார், ஆனால் அதில் பற்றுதல் இல்லாமல் இருக்கிறார். அநியாயம் செய்வது போல, இருள் மனம் கொண்ட அரசர்கள் ஆட்சி செய்யும் போது, அவர் சாத்தவத் குடும்பத்தில் பிறந்து, தெய்வீக சக்தி, சத்தியம், கருணை, புகழுடன், உலக நலனுக்காக, காலம் காலமாக, அவதாரம் எடுக்கிறார். யது குலம் எவ்வளவு புகழ்பெற்றது! மதுவனமானது எவ்வளவு புனிதமானது! அந்த இடத்தில், இந்த மனிதர்களில் தலைசிறந்தவன், ஸ்ரீபதி, பிறப்பாலும், அங்கு நடமாடுவதாலும் மகிழ்கிறார். குசஸ்தலி, சுவர்க்கத்தின் புகழை மிஞ்சி, பூமிக்கு தர்மம் தரும் இடமாக, அங்கு வாழும் மக்கள், இறைவனின் புன்னகைமிகும் முகத்தை அடிக்கடி காண்கிறார்கள்; அவர்கள் மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். அந்த பெண்கள், விரதங்கள், தீர்த்தங்கள், ஹோமங்கள், மற்றும் பிற வழிபாடுகள் மூலம், கிருஷ்ணரின் கரங்களைப் பெற்றுள்ளனர்; அவர் அவர்களை மணந்துள்ளார். அவரின் அன்பு வார்த்தைகளை அமிர்தமாக பருகி, வ்ரஜாவின் பெண்கள் முழுமையாக அவரில் லயித்துள்ளனர். ச்வயம்பரத்தில், தன் வீரத்தால், சிசுபாலன் போன்ற மன்னர்களை வென்று, ராஜகுமாரிகளை வென்றவர்; ப்ரத்யும்னா, சாம்பா போன்ற அரசர்களின் மகள்கள், பௌமனை கொன்று, அவர்களை மீட்டவர்; ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் அவரிடம் வந்தனர். அந்த பெண்கள், எல்லா சீரும், தூய்மையும் விட்டு விட்டாலும், அவர்களின் தாமரைக் கண்கள் கொண்ட கணவர் அவர்களின் வீட்டில் எப்போதும் இருக்கிறார்; அவர்களின் உள்ளத்தைத் தொடுகிறார்; அவர்கள் மிக உயர்ந்த பெண்மையை அடைந்துள்ளனர். அந்த நகர பெண்கள் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, ஹரி, புன்னகைமிகும் பார்வையுடன், அவர்களின் வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டு, தனது பாதையை தொடர்ந்தார். அஜாதசத்ரு, மதுவின் எதிரியின் பாதுகாப்புக்காக, அன்பும் கவலையாலும், நான்கு வகை படைகளை அனுப்பி, அவருக்கு ஏதேனும் அபாயம் ஏற்படாமல் பார்த்தார். அப்போது, சௌரி, தூரத்திலிருந்து வந்த, பிரிவால் துயரப்பட்ட கௌரவர்களை, அன்புடன், "நீங்கள் திரும்புங்கள்," என்று சமாதானப்படுத்தி, தனது அன்பினர்களுடன், தன் நகரத்திற்கு புறப்பட்டார். அவர், குருக்கள், ஜாங்கல்கள், பாஞ்சாலர்கள், சூரசேனர்கள், யமுனா கரையினர், ப்ரஹ்மாவர்த்தம், குருக்ஷேத்திரம், மாட்சியர்கள், சாரஸ்வதர்கள் ஆகிய இடங்களை கடந்து சென்றார். மருதன்வா பாலைவனத்தை கடந்த அவர், சௌவீரர்கள், ஆபீரர்கள், பின்னர் ஆனார்த்தம் சென்றார்; பார்கவனுடன், அவரது குதிரைகள் சற்று சோர்வடைந்திருந்தன. ஒவ்வொரு இடத்திலும், ஹரி, அங்கு வாழும் மக்களால் மரியாதை பெற்றார்; மாலை நேரத்தில், மேற்கில் திரும்பி, பசுக்களுக்கு மேயும் இடம் தேடி, பசுக்களின் நிலத்திற்கு சென்றார். "பரமபுருஷா, உமது சேவகர்களும், அங்கத்தார்களும், அனுமதி தாருங்கள்; முனிவரின் கிருபையால், நாங்கள் இறைவனைக் காணும் பாக்கியம் பெற்றோம்," என்று அங்கே கூறினர். "எங்கள் மொழி உமது புகழைப் பேசுவதற்காக, காதுகள் உமது கதைகளை கேட்பதற்காக, கைகள் உமது சேவைக்காக, மனம் உமது பாதங்களில் நிலை கொள்ள, தலை உமக்கு நினைவு கொண்டு பணிய, கண்கள் உமக்குள் லயித்திருக்கும் சாந்தர்களை காண, உமக்காக இருக்கட்டும்," என்று அவர்கள் வேண்டினர். சுகர் கூறினார்: அப்படி, அந்த இருவர் அவரை புகழ்ந்தபோது, கோகுலத்தின் இறைவன், மரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த ஹரி, புன்னகையுடன், தேவர்களுக்கு பேசினார். "இந்த விஷயம் எனக்குத் தெரிந்ததே; கருணை கொண்ட முனிவர் கூறியதினால், செல்வத்தில் கண்மூடப்பட்டவர்களின் வார்த்தையால், நீங்கள் உங்கள் நிலையை இழந்து, எனது கிருபையைப் பெற்றீர்கள்." "நல்லவர்கள், சமமான மனம் கொண்டவர்கள், முழுமையாக என்னிடம் பக்தி கொண்டவர்கள், என்னை காணும் போது பந்தம் ஏற்படாது; சூரியனை பார்த்தும், மனிதர்களுக்கு பந்தம் இல்லை போல." "இப்போது உங்கள் இடத்திற்கு செல்லுங்கள், நலகுபரா; நீங்கள் விரும்பிய பரம பக்தி, உங்கள் இருவரின் உள்ளத்தில் பிறந்துள்ளது." இவ்வாறு, கிருஷ்ணரின் பிரிவும், அவரின் புகழும், அவரைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் அன்பும், அவரை வழியனுப்பும் அனைவரின் மனக்கவலையும், அவரைப் பற்றிய பெண்களின் உரையாடலும், கிருஷ்ணரின் பயணமும், அவரை வழியனுப்பும் ஆசீர்வாதமும், இறுதியில் தேவர்களுக்குத் தந்த உத்தரவையும், இந்த பக்தி நிறைந்த கதை ஓர் புனித நிழலாக விரிகிறது.