பீஷ்மர் தம் நினைவில் கண்ணனின் திருவடிகளை பற்றிய அதீத பக்தியோடு நினைத்தார். போர்க்களத்தில் எதிரியரான சேனைகளை பார்த்த அர்ஜுனன், தம் சொந்த உறவுகளை அழிக்க வேண்டிய பாவ உணர்வால் மனம் குழம்பி விலகினார். அப்போது, கண்ணன், ஆத்ம ஞானத்தை அர்ஜுனனுக்கு உபதேசித்து, அவன் குழப்பத்தை நீக்கியதை நினைத்து, பீஷ்மர், “அந்த திருவடிகளுக்கு எனக்கு உன்னதமான பக்தி கிடைக்க வேண்டும்” என்று வேண்டினார். பீஷ்மர் தொடர்ந்தார்: “என் சத்தியத்தை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, தம் சொந்த பிரமாணத்தை விட்டுவிட்டு, கண்ணன், தம் மேல் ஆடை கீழே விழ, கையிலே சடையுடன், யானையை கொல்ல விரைந்த ஹரியாக, துரிதமாக இரதத்திலிருந்து இறங்கி ஓடினார். என் வில்லும் உடைந்து, என் உடல் இரத்தத்தில் நனைந்து, கூர்மையான அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, எதிரியனால் கொல்லப்பட உந்தப்பட்ட அந்த நேரத்தில், முகுந்தன் எனக்குச் சரணாக வேண்டும்” என்று அவர் நினைத்தார். “அர்ஜுனனின் இரதத்தில், கையில் பாகையும் சடையும் பிடித்து, அழகுடன் நிற்கும் அந்தக் கண்ணனை, உயிர் பிரியும் வேளையில் என் மனம் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். இங்கே போரில் வீழ்ந்தவர்கள், அவரை பார்த்து தம் இயற்கை ரூபத்தை அடைந்தனர்,” என பீஷ்மர் தம் மனதை நிலைநிறுத்தினார். அவரது நினைவில், கோபியர்கள் நினைவுகளும் வந்தன. அவர்கள், கண்ணனின் லீலைகளை பைத்தியக்கார ரீதியில், கண்களில் காதலும் பொய்யான கோபமும் கலந்து, சிரிப்பும், அழகான நடையிலும், அவரை முழுமையாக உள்வாங்கி, அவரை போல நடித்து மகிழ்ந்தனர். யுதிஷ்டிரரின் ராஜசூய யாகத்தில், முனிவர்களும் அரசர்களும் சூழ, அந்தக் கண்ணன் மட்டும் தான் எல்லோருக்கும் அர்ச்சனைக்கு தகுதியானவர் என்று என் கண்களுக்கு வெளிப்பட்டார். அவர் தான் தம் சுய ரூபத்தை எனக்குத் தெளிவாகக் காட்டியவர். இப்போது, எல்லா ஜீவராசிகளின் உள்ளத்திலும் இருப்பவரை, பிறவில்லாதவரை, ஒவ்வொருவரும் தம் மனத்தின்படி வேறுபாடாகக் கற்பனை செய்வதை, ஒரே சூரியன் பல பாத்திரங்களில் பலவிதமாக பிரதிபலிப்பதைப் போல், உணர்ந்தேன். எனது பாகுபாடு என்ற மாயை நீங்கிவிட்டது. சூதர் சொன்னார்: இவ்வாறு, பீஷ்மர் தம் மனம், மொழி, பார்வை அனைத்தையும் கண்ணனில் நிலைநிறுத்தி, தம் ஆத்மாவை பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாக்கி, மூச்சை உள்ளே இழுத்து, அமைதியாக ஆனார். பீஷ்மர் பரபிரம்மத்துடன் ஒன்றாகும் அந்தக் கணத்தில், அங்கிருந்த அனைவரும், சூரியன் மறையும் வேளையில் பறவைகள் அமைதியாகும் போல், அமைதியடைந்தனர். அந்த தருணத்தில், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோர் மிருதங்கம் போன்ற வாசிப்புகளை இசைத்தனர். நல்லவர்கள் பீஷ்மரை புகழ்ந்தனர். வானில் இருந்து மலர்களும் மழைபோல் விழுந்தன. பீஷ்மர் பிரிந்த பிறகு, யுதிஷ்டிரர், பாகவத வம்சத்தைச் சார்ந்தவராக, பிதாவின் கட்டளையின்படி, இறந்தவருக்குரிய கிரியைகளைச் செய்தார். ஆனால், சில காலம் அவர் ஆழ்ந்த துக்கத்தில் இருந்தார். முனிவர்கள், கண்ணனை ரகசியமான பெயர்களால் போற்றி, தம் மனதில் அவருக்கு பக்தியுடன், தம் துறவறக் குடில்களுக்கு திரும்பினர். பின்னர், யுதிஷ்டிரர், கண்ணனுடன் சேர்ந்து, கஜாஹ்வய நகரம் சென்று, தம் தந்தை மற்றும் தவமுள்ள காந்தாரியை ஆறுதல் கூறினார். தந்தையின் அனுமதியோடும், கண்ணனின் சம்மதத்தோடும், அந்த வீரரான யுதிஷ்டிரர், தம் தந்தை மற்றும் தாத்தாவிடமிருந்து வந்த ராஜ்யத்தை தர்மத்தோடு ஆட்சி செய்தார். அந்த நேரத்தில், வீரர்களின் தாயான கௌசல்யா, மகனை மீண்டும் மீண்டும் தழுவி, தன் மார்பிலிருந்து பாலைச் சிந்தி, கண்களில் ஆனந்த கண்ணீரை விடுத்தாள். மக்கள், அந்த அரசியின் அருகில் வந்து, “இத்தனை காலம் பிரிந்திருந்த பின், துயரங்களைத் துடைக்கும் உங்கள் மகன் மீண்டும் வந்துள்ளார்; இனி உலகத்தைப் பாதுகாப்பார்,” என்று சொன்னார்கள். “இனி, அரசியே, நீங்கள் துயரங்களைத் துடைக்கும் நாராயணனை வழிபட்டிருப்பது நிச்சயம். ஏனெனில், அவரை மனதை நிலைநிறுத்தி தியானிப்பவர்கள், கடினமான மரணத்தையும் வெல்வார்கள்,” என்று மக்கள் கூறினர். மக்கள் யுதிஷ்டிரரையும், அவருடைய சகோதரர்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் போற்றி, அரசன் யானையில் ஏறி, அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டு நகருக்குள் நுழைந்தார். அந்த நகரின் எல்லா வாசல்களிலும், அழகான மகர தோரணங்கள், வாழைத் தண்டு குழுக்கள், வெற்றிலைத் தொகுப்புகள் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு வாயிலிலும், நீர் நிரப்பிய கலசங்கள், விளக்குகள், இளம் மாம்பழக் கொம்புகளின் மாலைகள், முத்து சங்கிலிகள் தொங்கிக் கிடந்தன. நகரம் முழுவதும், கோட்டைகள், வாசல்கள், வீடுகள் தங்க அலங்காரங்களால் ஒளிவீசின. மாளிகைகளின் உச்சியில் ஒளிரும் கலசங்கள் இருந்தன. வீதி, சந்திகள், தெருக்கள் அனைத்தும் சுத்தமாக சாந்தனீறு தெளிக்கப்பட்டு, அவையெல்லாம் அவிழாத அரிசி, பச்சை தானியம், மலர்கள், பழங்கள், அன்னம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. திடமான மனம் கொண்ட அரசன் நகரில் செல்லும் போது, பெண்கள் இடையிடையே, அரிசி, பச்சை தானியம், தயிர், நீர், தர்ப்பை, மலர்கள், பழங்கள் போன்ற மங்கள பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு வந்தனர். அவரை நெகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று, குழந்தைகளின் இனிய பாடல்களை கேட்டு, தந்தையின் அரண்மனையில் நுழைவதற்கு ஆசீர்வாதங்களை வழங்கினர். அந்த ஒளிரும் அரண்மனையில், பெரிய மாணிக்கக் குவியல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தந்தையால் மிகவும் நேசிக்கப்பட்டு, யுதிஷ்டிரர் தேவர்களைப் போல வாழ்ந்தார். அங்குள்ள படுக்கைகள் பாலைப் போல வெண்மையாக, தங்க அலங்காரங்களுடன் இருந்தன. இருக்கைகள் எல்லாம் அரியவையாகவும், பீரங்கிகள் தங்கத்தால் செய்யப்பட்டவையாகவும் இருந்தன. அந்த இடத்தில், கிரிஸ்டல் சுவர்களிலும், பெரிய மரகதங்களில், பெண்களின் நகைகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட மாணிக்க விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன. அங்கே, வானிலிருந்து வந்த மரங்கள், இரட்டைப் பறவைகள் கூவும் தோட்டங்கள், மதுபானத்தில் மயங்கும் தேனீகள் இசைக்கும் தோட்டங்கள் இருந்தன. அந்தப் பூங்காக்களில், வஜ்ரம் போன்ற படிக்கட்டுகள் கொண்ட குளங்கள், தாமரை, அல்லி, குமுதம் மலர்களால் நிரம்பி, அன்னங்கள், கொக்கு, சக்ரவாக பறவைகள் வந்து விளையாடின. அப்போது, ராஜரிஷி உத்தானபாதன், தம் மகன் பெற்ற புகழையும், மக்களின் அன்பையும் பார்த்து, மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தார். மக்கள் விரும்பி, அமைச்சர்கள் ஒப்புதல் அளித்து, அரசன் தம் வயதை உணர்ந்து, மனதில் பற்றில்லாமல், தன் ஆன்ம சிந்தனையுடன் காட்டிற்குச் சென்றார். துருவனுக்கு பூமியின் அதிகாரத்தை வழங்கினார். அப்போது, சௌனகர் கேட்டார்: “தர்மத்தில் சிறந்தவரே! யுதிஷ்டிரர் தம் பகைவர்களை வென்று, தம் சகோதரர்களுடன் சாந்தியுடன் வாழ்ந்தபின், அவர் அடுத்ததாக என்ன செய்தார்? அவர் எப்படி நடந்தார்?” சூதர் பதிலளித்தார்: “ஹரி, உலகத்தை உருவாக்கியவர், தம் சொந்த சந்ததியினரால் ஏற்பட்ட தீயால் அழிந்த குரு வம்சத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். யுதிஷ்டிரரை தம் ராஜ்யத்தில் அமர்த்தி, மனமகிழ்வுடன் இருந்தார். பீஷ்மரும் அச்யுதனும் கூறிய வார்த்தைகளை கேட்டு, உண்மையான ஞானத்தால் சந்தேகம் நீங்கிய யுதிஷ்டிரர், அரிய சகோதரர்களுடன், இந்திரனைப் போல், பூமியை ஆட்சி செய்தார். மேகங்கள் விரும்பியபோதெல்லாம் மழை பொழிந்தன. பூமி விரும்பிய அனைத்தையும் கொடுத்தது. பசுக்கள் மகிழ்ச்சியுடன், கிராமங்களை பாலை நிரப்பின. ஆறுகள், கடல்கள், மலைகள், காடுகள், மூலிகைகள்—all விதமான செடிகள்—அவை அனைத்தும் அவருக்காக விரும்பிய பலன்களைத் தந்தன. அந்த அரசனின் ஆட்சியில், யாருக்கும் நோயோ, துன்பமோ, துரதிருஷ்டமோ, பிறரால் வரும் தீமையோ, தாமே செய்த தவறுகளால் வரும் துன்பமோ எதுவும் ஏற்படவில்லை. ஹரி, சில மாதங்கள் ஹஸ்தினாபுரியில் தங்கி, தம் நண்பர்களையும், அன்பு சகோதரியையும் மகிழ்விப்பதற்காக இருந்தார். பின்னர், அனைவரிடமும் விடைபெற்று, அவர்களைத் தழுவி, வணங்கி, சிலர் அவரைத் தழுவி, சிலர் அவரை மரியாதை செய்து, அவர் தம் இரதத்தில் ஏறினார்.” இவ்வாறு அந்தச் சம்பவங்கள் அற்புதமாக நடந்தன.