ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பீஷ்மர், அந்நாளில், தனது உயிரைப் பிரியத் தயாராக இருந்தபோது, அரசே, பகவான் சிவன், திவ்யமுனிவர் நாரதர், பகவான் கபிலர் போன்றவர்களே அந்த பரமாத்மாவின் மிக இரகசியமான சக்தியை உணர்ந்தவர்கள் என்று கூறினார். நீங்கள் உங்கள் தாய்மாமனாகவும், நெருங்கிய நண்பராகவும், உங்களுக்காக உழைத்த உத்தமராகவும், மந்திரி, தூதர், சரத்காரராகவும் அன்போடு வைத்திருந்தவரே, அந்த ஒரே பரமாத்மா. அனைவருக்கும் ஆத்மாவாகவும், சமமான பார்வையுடையவராகவும், இருமையற்றவராகவும், அகந்தையற்றவராகவும் இருப்பவருக்கு, மக்களின் மனங்களில் ஏற்படும் வேறுபாடுகளில் எந்த குற்றமும் இல்லை. ஆனாலும், பரமபக்தியுடன் இருப்பவர்களுக்கு அவர் காட்டும் கருணையைப் பார், அரசே—நான் இப்போது உயிர் விட்டு விடுகிற நேரத்தில், கிருஷ்ணர் தாமாகவே என் முன் வந்து நின்றுள்ளார். யார் யோகிகள், பக்தியுடன் மனதை அவர்மீது நிலைநிறுத்தி, அவருடைய நாமத்தை வாயால் உச்சரிக்கிறார்களோ, அவர்கள் இறக்கும் போது ஆசை மற்றும் கர்மங்களில் இருந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள். அந்த தேவாதி தேவனாகிய பகவான், சிரிப்பும், செங்கண்களும், ஒளிரும் தாமரை முகமும், நான்கு கரங்களும் கொண்டு, என் தியான பாதையாக என் முன் நின்று, நான் உடலை விட்டுவிடும் வரை காத்திருக்க வேண்டும் என நான் வேண்டுகிறேன். அப்போது, ஸூதர் கூறுகிறார்: யுதிஷ்டிரர், இதனை கேட்டவுடன், அம்புகளின் படுக்கையில் இருந்த பீஷ்மரிடம், முனிவர்கள் கவனமாகக் கேட்க, பல்வேறு தர்மங்களைப் பற்றிக் கேட்டார். அவர், மனிதர்களின் ஸ்வபாவம், வர்ணம், ஆசிரமம் ஆகியவற்றுக்கேற்ப விதிக்கப்பட்டுள்ள கடமைகள், பற்றும் பற்றின்மையும் என்ன என்பதை, சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்டபடி விசாரித்தார். தானம், அரசியல், மோக்ஷம், பெண்கள், பகவத்பக்தி, அவற்றின் வகைகள், யோகப் பகுதிகள் ஆகியவற்றைக் குறித்தும், சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் கேட்டார். பீஷ்மர், உண்மையை அறிந்தவர், தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகியவற்றின் இலக்குகளையும், அவற்றை அடைவதற்கான வழிகளையும், கதைகள் மற்றும் இதிகாசங்களின் உதாரணங்களுடன் விளக்கியார். இவ்வாறு தர்மத்தைப் பற்றி விவரித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, யோகிகள் தாமாகவே மரணத்தை விரும்பி எதிர்பார்க்கும் அந்த புண்ணியமான உத்தராயண காலம் வந்தது. அப்போது, பீஷ்மர், ஆயிரம் நதிகள் போல ஓடிய அவரது சொற்களைத் துறந்து, எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் மனதை விடுவித்து, அந்த ஆதிபுருஷனான கிருஷ்ணரை—பீதாம்பரத்துடன், நான்கு கரங்களுடன், கண்கள் இமைப்பில்லாமல் என் முன் நிற்பவரை—தியானத்தில் நிலைநிறுத்தினார். அவரது மனம் தூய்மையடைந்து, எல்லா பாவங்களும் நீங்கி, யுத்தத்தில் ஏற்பட்ட சோர்வும் கிருஷ்ணரைப் பார்ப்பதன் மூலம் நீங்கி, அறிவு, கண்கள், சொற்கள் அனைத்தும் அவர்மீது நிலைநிறுத்தப்பட்டு, அந்த ஜனார்த்தனனைப் புகழ்ந்தார். பீஷ்மர் கூறினார்: இவ்வாறு, என் மனம் எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, அந்த சாத்த்வதர்களில் முதன்மையான, எல்லா உலகிலும் நிறைந்துள்ள, தன் ஆனந்தத்தை அடைந்தபின் சில சமயம் பிரக்ருதியில் பிரவேசிப்பவராகிய பரமனில் நிலைபெற்றுவிட்டது. மூன்று உலகுக்கும் ஆனந்தமாகவும், தாமாலை மரம்போன்ற கருஞ்சாயலிலும், சூரியனின் கதிர்களைப் போல ஒளிரும் ஆடையிலும், சுருளும் கூந்தலிலும், அர்ஜுனனின் நண்பனாகிய அந்த தாமரை முகத்திலும், என் பரமப்ரேமை நிலைநிற்ற வேண்டும். போர்க்களத்தில், முயற்சியால் முகத்தில் வியர்வை, கூந்தலில் குதிரைத் தூசிகள், கவசம் ஒளிர, என் கூரிய அம்புகளால் தோல் கிழிந்த நிலையில் இருந்த கிருஷ்ணர்—அவரே என் ஆத்மா என நான் உணர்கிறேன். போரில், நண்பனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, இரு படைகளுக்கு நடுவில் ரதத்தை நிறுத்தி, எதிரிகளின் உயிர்களைப் பாதுகாத்து, அவர்களின் சக்தியைத் தடுத்த பாஷ்யன் நண்பனாகிய கிருஷ்ணர்மீது என் அன்பு நிலைபெற வேண்டும். எதிரிப் படையைப் பார்த்து, தன் சொந்தவர்களை கொல்வது தவறு என்று எண்ணி, மனதில் குழப்பமடைந்த அர்ஜுனனுக்கு ஆத்மஞானத்தை அளித்து அவனது மயக்கத்தை நீக்கியவரின் திருவடிகளில் எனக்கு பரம பக்தி கிடைக்க வேண்டும். என் சத்தியத்தை நிறைவேற்ற, தன் சத்தியத்தையே துறந்து, ரதத்திலிருந்து இறங்கி, மேலாடை விழுந்தபடியே, கையில் சாட்டையுடன், யானையை அழிக்க விரைந்த ஹரிபோல் ஓடிவந்தவரைப் போல விரைந்து வந்த கிருஷ்ணர்—அவர் எனக்குப் பாதுகாவலாக வேண்டும். கூரிய அம்புகளால் காயப்பட்டு, வில் உடைந்து, உடல் இரத்தத்தில் நனைந்து, எதிரி என்னை கொல்ல விரைந்து வந்தபோது, அந்த முகுந்தன் எனக்குச் சரணாக வேண்டும். இறப்பின் நேரத்தில், அர்ஜுனனின் ரதத்தில் நின்று, கையில் பாகையும் சாட்டையும் பிடித்து, அழகுடன் நிற்கும் அந்த பகவானில் என் பக்தி நிலைபெற வேண்டும். இவரை பார்த்து, இங்கு வீழ்ந்தவர்கள் தங்கள் பரம ஸ்வரூபத்தைக் கண்டடைந்தார்கள். கோபியர்கள், அவருடைய கிரீடைச் செயல்களை பித்துப் பிடித்தவர்களாய், புன்னகையிலும், பக்கவாட்டுப் பார்வையிலும், காதல், கோபம் கலந்து, அவருடன் ஒன்றாய், அவருடைய இயல்பிலேயே கலந்தனர். யுதிஷ்டிரரின் ராஜசூய யாகத்தில், முனிவர்களும் அரசர்களும் சூழ, அந்த ஒருவரே எல்லாருக்கும் அர்ச்சனையற்குரியவராக, என் கண்களுக்கு வெளிப்பட்டார்—அவர் தானே எனக்கு தன்னை வெளிப்படுத்துபவர். இப்போது, எல்லா ஜீவராசிகளின் இதயங்களில் உள்ள, பிறவியற்றவராகிய, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மனதின்படி வேறு-வேறாக எண்ணும் ஒரு பரமனைக் கண்டுணர்ந்துள்ளேன்; ஒரே சூரியன் பல நீரில் பலவாக பிரதிபலிப்பதைப் போல. எனது வேறுபாட்டு மாயை நீங்கிவிட்டது. ஸூதர் தொடர்கிறார்: இவ்வாறு, மனம், சொல், பார்வை அனைத்தையும் கிருஷ்ணர்மீது நிலைநிறுத்தி, தன்னையே பரமாத்மாவில் கலந்துவிட்டு, பீஷ்மர் மூச்சை உள்ளிழுத்து, அமைதியாகிவிட்டார். பீஷ்மர் அகண்ட பிரம்மத்தில் ஒன்றிக்கொள்வதை அறிந்து, அங்கிருந்த அனைவரும், மாலை நேரத்தில் பறவைகள் அமைதியாகும் போல், அமைதியடைந்தனர். அந்தக் கணத்தில், தேவர்கள், மனிதர்கள் திமிலங்கள் முழங்கினர்; நல்லவர்கள் பீஷ்மரைப் புகழ்ந்தனர்; வானில் இருந்து மலர்கள் மழைபோல் பொழிந்தன. பீஷ்மர் உயிர் நீங்கியபின், யுதிஷ்டிரர், பார்கவ குலத்தினரான தந்தையின் வழியில், முறையான பிராயசித்தங்களைச் செய்தார்; ஆனாலும், சில காலம் அவர் மனம் கனமாயிருந்தது. முனிவர்கள், அந்த சந்தோஷத்தில், கிருஷ்ணரைக் கமல்யானாமங்களால் புகழ்ந்து, மனம் முழுவதும் பகவானில் நிலைநிறுத்தி, தங்கள் ஆசிரமங்களுக்கு திரும்பினர். பின்னர், யுதிஷ்டிரர் கிருஷ்ணருடன் சேர்ந்து, கஜாஹ்வய நகருக்கு சென்று, தந்தையையும் தவசியாக இருந்த காந்தாரியையும் ஆறுதல் கூறினார். தந்தையின் அனுமதியோடும், கிருஷ்ணரின் சம்மதத்தோடும், அந்த வீரனான யுதிஷ்டிரர் தந்தை, தாத்தா வழி வந்த ராஜ்யத்தை தர்மபடியாக ஆட்சி செய்தார். வீரர்களின் தாயான கௌசல்யா, மகனை திரும்பப் பெற்ற மகிழ்ச்சியில், பால் சொட்டவும், கண்களில் புனித நீர் வழியவும், மீண்டும் மீண்டும் மகனை அரவணைத்தார். மக்கள், அந்தத் தாய்க்கு, “உங்கள் மகன், நீண்ட பிரிவுக்குப் பிறகு திரும்பி வந்துள்ளார்; அவர் உலகத்தைப் பாதுகாப்பார், உங்கள் துயரைத் தீர்த்துள்ளார்,” என்று தெரிவித்தனர். “நிச்சயமாக, துயரங்களை நீக்கும் பகவானை நீங்கள் வழிபட்டதால்தான், மனதை ஒருமையாக்கி அவரை தியானிக்கிறவர்கள் கடினமான மரணத்தையே வெல்ல முடிகிறது,” என்றும் மக்களே கூறினர். இவ்வாறு, மக்கள் அவரையும் சகோதரர்களையும் நேசித்து, மகிழ்ச்சியுடன் அந்த அரசன் யானையில் ஏறி, அனைவராலும் புகழப்பட்டு, நகருக்குள் பிரவேசித்தார். நகரின் எல்லா வாயில்களிலும் அழகிய மகரதோரணங்கள், வாழைத் தண்டு குவியல்கள், வெற்றிலைச் சோறுகள் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு வாயிலிலும், நீர் நிரப்பிய கலசங்கள், விளக்குகள், இளம் மாம்பழத் தண்டு மாலைகள், முத்து மாலைகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. நகரம் முழுவதும் கோட்டைகள், வாயில்கள், வீடுகள் தங்க அலங்காரங்களுடன், மாளிகைகளின் கோபுரங்கள் ஒளிர, அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. வீதி, சந்திகள், தெருக்கள் அனைத்தும் சுத்தமாக சாந்தம் தெளிக்கப்பட்டு, அவற்றில் அவல், அகண்ட தானியம், பூ, பழம், அரிசி போன்ற நைவேத்தியங்கள் எங்கும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த உறுதியான அரசன் நகர்வழியாக செல்லும்போது, நகர மகளிர் பல இடங்களில், அரிசி, அகண்ட தானியம், தயிர், நீர், தர்பை, பூ, பழம் போன்ற சுபச் சாமான்களைக் கொண்டு வந்தனர். இவ்வாறு, பீஷ்மரின் உன்னதமான முக்தி, கிருஷ்ணரின் பரம கருணை, யுதிஷ்டிரரின் தர்மநிறை ஆட்சி, மக்களின் மகிழ்ச்சி—இவை அனைத்தும் அந்தப் புண்ணிய நாளில் நிகழ்ந்தன.