பிரிதா, உலகத்தின் ஆண்டவரே, உலகத்தின் ஆத்மாவே, உலகத்தின் ரூபமே என்றுகூறி, தன்னுள் வலிமையான பாண்டவர்கள் மற்றும் வ்ருஷ்ணிகள் மீது உள்ள பாசத்தைத் துண்டிக்க வேண்டுமென்று பகவானை வேண்டினாள். “மதுசூதனா, என் மனம் உன்மீதே என்றும், வேறு எதிலும் உருகாமல், கங்கை நதிபோல் தடையின்றி உன்னை நோக்கி ஓடச் செய்யும் அருளை எனக்குத் தாரும்,” என்று அவர் அன்புடன் பிரார்த்தனை செய்தாள். “ஓ ஸ்ரீகிருஷ்ணா, கிருஷ்ணனின் நண்பனே, வ்ருஷ்ணிகளின் தலைவரே, துர்மார்க்கர்களை அழிப்பவனே, அரசர்களில் தீயாக விளங்கும் சக்திவானே, கோவிந்தா, பசுக்கள், பிராமணர்கள், தேவர்கள் ஆகியோரின் துயரை நீக்கும் யோகேஸ்வரா, உலகுக்கெல்லாம் கற்றுத் தரும் குருவே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்,” என்று அவர் பக்தியுடன் புகழ்ந்தாள். அப்போது, ஸூதர் கூறினார்: இவ்வாறு பிரிதாவின் இனிய வார்த்தைகளால் புகழப்பட்ட பகவான் வைகுண்டன், தனது மாயையால் அவரை மயக்கும் போல், மென்மையாகச் சிரித்தார். பிறகு, அவர் அன்புடன் பிரிதாவை விடைபெற்று, ஹஸ்தினாபுரத்திற்குள் நுழைந்தார். ஆனால், தனது நகரத்திற்கு பெண்களுடன் புறப்படத் தயாராக இருந்தபோது, ராஜா அவரை அன்பால் நிறுத்தினார். வியாசர் மற்றும் பிற முனிவர்களாலும், அற்புதங்களை நிகழ்த்தும் கிருஷ்ணனாலும், புறாணக் கதைகளாலும் பலமுறை அறிவுறுத்தப்பட்டும், துக்கத்தில் மூழ்கியிருந்த ராஜா அதை உணர முடியவில்லை. தர்மபுத்திரன், தனது நண்பர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டதை நினைத்து, சாதாரண மனிதரின் மனத்தோடு, பாசத்தாலும் மயக்கத்தாலும் ஆளப்பட்டு, “ஐயோ, என் அறியாமையைப் பார்! என் தீய மனதில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. மற்றொருவருடைய உடலுக்காக, பல சேனைகளை அழித்தேன். பத்தாயிரம் பத்து ஆயிரம் வருடங்கள் நரகத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றாலும், குழந்தைகள், பிராமணர்கள், நண்பர்கள், உறவினர், தந்தை, சகோதரர்கள், ஆசான்கள் ஆகியோருக்கு தீங்கு செய்த பாவத்திலிருந்து விடுபட முடியாது. ஒரு அரசன் தன் மக்களைப் பாதுகாக்கும் நியாயமான போரில் பகைவரை கொல்வது பாவம் அல்ல; ஆனால், இந்த உத்தரவுகளும் எனக்கு உணர்ச்சி தரவில்லை. இங்கே, குடும்பத்தாரால் ஏற்பட்ட பகை, உறவினர்கள் கொல்லப்பட்ட பெண்களில் எழுந்திருக்கிறது; அதை நீக்க முடியவில்லை. எப்படி சதுப்பு தண்ணீரைச் சதுப்பு சுத்தம் செய்ய முடியாது, மதுவால் மதுவின் கறை போக்க முடியாது, அதுபோல் உயிரினங்களை கொன்ற பாவம் யாகத்தால் போகாது,” என்று வருந்தினார். பின்னர், “இப்போது, ராஜகுமாரா, உன்னிடம் உச்ச ரகசிய மந்திரத்தைச் சொல்கிறேன்; அதை ஏழு இரவுகள் ஜபித்தால், ஆகாயத்தில் செல்லும் உயிர்களைப் பார்க்க முடியும். ‘ஓம், பாக்யவான் வாசுதேவனுக்கு வணக்கம்’ என்ற இந்த மந்திரத்துடன், யோசனை செய்து, பொருத்தமான இடம், காலம் அறிந்து, பலவகை பொருட்கள் கொண்டு பூஜை செய்ய வேண்டும். நிறைவு நீர், மலர்கள், காட்டு வேர், பழங்கள், இளமைகொடி, புதிய உடைகள், குறிப்பாக புனித துளசி இலைகள் கொண்டு பகவானை வழிபட வேண்டும். பூஜைக்காக பூமி, நீர் அல்லது பிற மூலபொருளில் உருவாக்கப்பட்ட ரூபத்தை, மனநிலையுடன், அமைதியுடன், சொற்களில் கட்டுப்பாடுடன், உணவில் மிதமாக இருந்து வழிபட வேண்டும். பகவான், உயர்ந்த ஸ்தோத்ரங்களில் புகழப்பட்டு, தன் அசாதாரண சக்தியால், விருப்பப்படி வெளிப்படுவார்; அவரை மனதில் இருக்கிறவராக தியானிக்க வேண்டும். முன்பு செய்த அனைத்து சேவைகளும், இப்போது மந்திரத்தால் நிறுவப்பட்ட ரூபத்திற்கு, முழு மனதுடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். உடல், மனம், சொல் மூலமாக, இதயத்தில் எழும் பக்தியுடன் பகவானை சேவை செய்தால், உண்மையில் அவர் வழிபடப்படுகிறார். ஏமாற்றமில்லாமல், முறையாக வழிபடுவோருக்கு, பகவான் அவர்களின் பக்தியை வளர்த்து, சாதாரண கடமைகளால் கிடைக்காத உயர்ந்த பரம பொருளை அருள்வார். இந்திரிய சுகங்களில் ஆசை இல்லாதவன், பக்தியோகம் மூலம் தொடர்ந்து, மனமார்ந்த பக்தியுடன் அவரை வழிபட வேண்டும்; முழுமையான முக்தி பெறலாம்,” என்று அறிவுறுத்தப்பட்டது. இவ்வாறு உபதேசம் பெற்ற ராஜகுமாரன், பக்தியுடன் சுற்றி வணங்கி, பகவானின் பாதச்சுவடால் புனிதமான மதுவனத்திற்கு சென்றான். அங்கே தவவனத்தில், முனிவர் அரண்மனைக்கு வந்து, ராஜாவால் மரியாதை பெற்றார்; வசதியாக அமர்ந்து, அவரிடம் பேசத் தொடங்கினார். நாரதர் கேட்டார்: “ராஜனே, நீ ஏன் சிந்தனையில் நீண்ட நேரம் அமர்கிறாய்? முகம் துயரத்தில் வாடுகிறது; ஆசையா, கடமையா, செல்வத்தோடு இணைந்தது நிறைவேறவில்லையா?” ராஜா பதிலளித்தார்: “ஓ பிராமணா, என் மகன், ஐந்து வயது குழந்தை, ஒரு குரூரமான பெண்ணால் தாயுடன் காட்டில் அனுப்பப்பட்டான்; அவன் பெரிய முனிவன். காட்டில் அவன் பாதுகாப்பில்லாமல் இருக்கிறான்; ஓநாய்கள் அந்தக் குழந்தைக்கு தீங்கு செய்யாமல் இருக்க வேண்டும்; அவன் சோர்வாக, பசிக்க, மலர் முகம் வாடி படுத்திருக்கிறான். ஐயோ, என் துரதிர்ஷ்டம்! ஒரு பெண்ணால் வெல்லப்பட்டவன் நான்! அப்பாவி குழந்தை அன்புடன் எனது மடியில் ஏற விரும்பியபோது, நான் வரவேற்கவில்லை—எனது கீழ்மை பெரிது!” நாரதர் சொன்னார்: “மக்களைப் பாதுகாக்கும் அரசனே, உன் மகனுக்காக வருந்த வேண்டாம்; அவன் தேவர்களால் பாதுகாக்கப்படுகிறான். அவன் மகிமையை அறியாமல் நீ துக்கப்படுகிறாய்; அவன் புகழ் உலகம் முழுவதும் பரவும். உலகங்களின் காவலர்களும் செய்ய முடியாத காரியம் அவன் செய்துவிட்டான்; விரைவில் உனக்காக அவன் பெரும் புகழைத் தருவான்,” என்று நாரதர் உபதேசித்தார். மைத்திரேயர் சொன்னார்: “இவ்வாறு தெய்வீக முனிவர் கூறியதை கேட்ட புவியின் அதிபதி, ராஜசாம்ராஜ்யத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், மகனை மட்டும் நினைத்தான். அங்கே, புனிதமாகச் சடங்குகள் செய்து, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, உச்சபிரபுவை உபதேசப்படி வழிபட்டு, இரவு முழுவதும் விரதம் இருந்து கழித்தான். ஒவ்வொரு மூன்று இரவுகளுக்குப் பிறகும், வில்வம், இலைப்பழம் ஆகியவற்றை உண்டுபோட்டு, ஒரு மாதம் ஹரியை தன்னால் இயன்றபடி வழிபட்டான். இரண்டாம் மாதத்தில், ஒவ்வொரு அறாம் நாளும், விழுந்த இலை, புல் போன்றவற்றால் உணவு தயாரித்து, பகவானை வழிபட்டான். மூன்றாம் மாதத்தில், ஒவ்வொரு ஒன்பதாம் நாளும், வெறும் நீரையே உண்டு, தியானத்தில் முழுமையாக லயித்து, ஜ்யோதிர்மயமான பகவானை அணுகினான். நான்காம் மாதத்தில், ஒவ்வொரு பன்னிரண்டாம் நாளும், உயிர் சுவாசத்தை அடக்கி, காற்றையே உணவாக எடுத்துக்கொண்டு, பகவானைத் தியானித்தான். ஐந்தாம் மாதம் வந்தபோது, உயிரை அடக்கி, ஒரு காலைத் தாங்கி நின்று, அசையாமல் தூணைப் போல், பரமத்தைத் தியானித்தான். அவன் மனதை எல்லா இடங்களிலிருந்தும் திரும்பப் பிடித்து, இதயத்தில், பஞ்சபூதங்கள் மற்றும் இந்திரியங்களின் இருக்கையில், பகவானின் ரூபத்தைத் தியானித்து, வேறு எதையும் காணவில்லை. அவன் பரம புருஷனை, ப்ரக்ருதி, பஞ்சபூதங்கள், மூன்று உலகங்களின் ஆதாரமாக இருப்பவரை தாங்கியபோது, மூன்று உலகங்களும் நடுங்கின. அந்த இளவரசன் ஒரு காலைத் தாங்கி நின்றபோது, அவன் பெரிய விரலால் பூமி தாங்க முடியாமல் சாய்ந்தது; யானை மேடையில் நிற்பது போல் நிலம் சாய்ந்தது. அவன் உலகத்தின் ஆத்மாவான பகவானை, இந்திரிய கதவுகளை மூடி, அசையாத மனதுடன் தியானித்தபோது, உலகங்களும் அவற்றின் காவலர்களும், சுவாசமின்றி, துன்புற்று, ஹரியை அடைந்தனர். இவ்வாறு, இந்த பக்தி, தவம், தியானம், தியாகம், துக்கம், பாசம், பகவானின் அருள் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து, புனிதமான கதையாக தொடர்ந்து ஓடின.