பார்வதி மற்றும் ஸ்ரீமான், இங்கே பகவத்கீதையின் இந்த அத்தியாயத்தின் தொடர்ச்சியான நிகழ்வுகள் அருமையாக ஓர் கதையாக விரிகின்றன. அர்ஜுனன், பகவானை நோக்கி, "நீங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியாயும், நேரடியான இறைவனும், இயற்கையின் எல்லையைத் தாண்டியவரும், மாயையைத் தள்ளி, தன்னிலே நிலைபெற்று, பரமாத்மாவுடன் ஒன்றானவரும் தாங்கள்" என்று பக்தியுடன் கூறினான். "உங்கள் சொந்த சக்தியால், உயிர்கள் மாயையில் மயங்கிக் கிடக்கும் போதும், அவர்களுக்கு உத்தமமான தர்ம முதலிய நன்மைகளை நல்குவது நீங்களே," என்று பகவானை போற்றினான். "இந்த அவதாரம், பூமியின் பாரத்தைத் தணிக்கவும், என்றும் உம்மை தியானிக்கும் பக்தர்களுக்காக மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது," என்று அர்ஜுனன் கூறினான். அப்போது, திடீரென, எல்லை கடந்த ஒரு கொடிய, தீப்பற்றும் சக்தி எல்லை எல்லையிலுமிருந்து வந்ததைப் பார்த்து, "இது என்ன? எங்கிருந்து வருகிறது? தேவாதி தேவனே, எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று அர்ஜுனன் அச்சத்துடன் கேட்டான். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், "இது, த்ரோணபுத்திரனால் விடப்பட்ட ப்ரஹ்மாஸ்திரம். அவன் அதை எவ்வாறு திரும்பப் பெறுவது என்று அறியவில்லை; அவனுக்கு மரணம் நெருங்கி வருகிறது," என்று அருளினார். "இதற்கு எதிராக வேறு எந்த ஆயுதமும் இல்லை; அதே வகை ஆயுதம் மட்டுமே இதை சமன்படுத்த முடியும். ஆயுத நிபுணரால் மட்டுமே ஆயுத சக்தியை அடக்க முடியும்," என்று பகவான் விளக்கினார். பகவானின் வார்த்தைகளை கேட்ட அர்ஜுனன், பகைவரை அழிப்பவன், பக்தியுடன் சுற்றி வந்து, நீர்வாரி செய்து, ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தையே எதிராக ஏவி விட்டான். இரு ஆயுதங்களின் சக்திகள், அம்புகளால் சூழப்பட்டு, பூமி, ஆகாயம் முழுவதும் பரவி, சூரியனின் தீபம் போல் அதிகரித்தன. அந்த இரு ப்ரஹ்மாஸ்திரங்களின் தீப்பற்றும் சக்தி மூன்று உலகங்களையும் எரித்ததைப் பார்த்த அனைத்து உயிர்களும், இது அழிவின் தீயாகும் என அஞ்சினர். உலகில் ஏற்பட்ட குழப்பத்தையும், மக்கள் துன்புறும் நிலையையும் பார்த்த அர்ஜுனன், வாசுதேவனின் உபதேசத்தை நினைத்து, இரு ப்ரஹ்மாஸ்திரங்களையும் திரும்பப்பெற்றான். பின்னர், கோபத்தால் கண்கள் சிவந்த, கொடிய கவுதமியின் புதல்வனை அருகில் சென்று, கயிற்றால் கட்டி, ஒரு மிருகத்தைப் போல கட்டுப்படுத்தினான். அந்த பகைவனை இழுத்து செல்லும் போது, தாமரைப்பூ போன்ற கண்கள் கொண்ட பகவான், கோபத்துடன் அர்ஜுனனை நோக்கி, "பார்த்தா, இதனை விட்டுவிடாதே! பெயருக்கே ப்ராமணன் என்று சொல்லப்படுகிற இவன், இரவில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பாவமில்லாத குழந்தைகளை கொன்றான். இந்தக் குற்றவாளியை உயிரோடே விடக்கூடாது," என்று கூறினார். "தர்மத்தை அறிந்தவன், மதத்தில் மயங்கியவனோ, கவனக்குறைவானவனோ, பைத்தியக்காரனோ, தூங்குகிறவனோ, குழந்தையோ, பெண்மணியோ, உதவியற்றவனோ, சரணடைந்தவனோ, ஆயுதமில்லாதவனோ, பயந்தவனோ ஆகியவர்களை கொல்ல மாட்டான். பிறருடைய உயிரை அழித்து தன் உயிரை காப்பாற்றும் இரக்கம் இல்லாதவன், அவன் இறப்பதே சிறந்தது. அப்படி பாவம் செய்தால், மனிதன் கீழிறங்கிவிடுவான். நீ டிரௌபதிக்கு, ‘உன் மக்களை கொன்றவனின் தலைவை கொண்டு வருவேன்’ என்று எனக்குக் கேட்கும்போது வாக்குறுதி அளித்தாய். ஆகவே, இந்த பாவியை வதை செய்; இவன் அக்ராமி, சொந்தவனை கொன்றவன், தன் ஆசானுக்கு விரோதமாக, தன் குடிக்கே பழி வந்தவன்." இதனை கேட்ட அர்ஜுனன், தர்மத்தையும் பகவானின் கட்டளையையும் சிந்தித்தபோது, ஆசானின் மகனை கொல்ல மனம் வரவில்லை, எவ்வளவு பெரிய குற்றவாளி என்றாலும். பின்னர், அர்ஜுனன் தன் பாளையத்திற்கு திரும்பி, துக்கத்தில் அழுதுகொண்டிருந்த தன் மனைவியிடம் நடந்ததை அறிவித்தான். தன் ஆசானின் மகன், கயிற்றால் கட்டப்பட்டு, தலை கீழ்மோதிரமாக, தன் பாவத்தால் புகழ் இழந்த நிலையில் கொண்டுவரப்படுவதை கண்டு, இயல்பில் கருணைமிகுந்த கிருபி, தாங்க முடியாத துயரத்தில் வணங்கினாள். தன் கணவனை இப்படிக் கட்டப்பட்டு இழுக்கப்படுவதைப் பார்க்க முடியாமல், நம்பிக்கையான மனைவி, "விடு, விடு! இவன் ப்ராமணன், உண்மையில் ஆசான்," என்று வேண்டினாள். "அய்யா, இவனிடமிருந்து தான் நீ ஆயுதங்களின் ரகசியங்களையும், அவற்றின் உபயோகமும், திரும்பப்பெறுதலும், ஆயுத வரிசைகளையும் கற்றுக்கொண்டாய். அந்த மகானாகிய த்ரோணர் இப்போது இவனில் இருக்கிறார்; அவரது பாதி கிருபியில், இந்த வீரரின் தாயில் உள்ளது. ஆகவே, தர்மத்தை அறிந்தவனே, உன்னுடைய புகழ்பெற்ற, மதிப்பிடப்பட்ட குடும்பம் இப்படிப் பழி வாங்கக்கூடாது. கவுதமிக்கு பிறந்த, கணவனை நேசிக்கும் தாய், நான் என் மக்களுக்காக அழ்ந்தது போல, கண்ணீர் சிந்தி அழவேண்டாம். ப்ராமணர்கள், கட்டுப்பாடில்லாத க்ஷத்திரியர்களால் சினமடைந்தால், அவர்கள் தூயவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களையும், அவர்களது குடும்பத்தையும் அழிப்பார்கள்." சூதர் சொல்வார்: தர்மபுத்திரன், அரசன், ராணியின் தர்மமான, நீதியான, இரக்கமுள்ள, உண்மையான, பக்கபாதமில்லாத வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டான். அப்போது, நகுலன், சகதேவன், யுயுதானன், தனஞ்சயன், தேவகியின் தெய்வீகமான புதல்வன், மற்றவர்கள், ஆண்கள், பெண்கள் அனைவரும் அங்கு இருந்தனர். பின்னர், பீமன், கோபத்தில், "தனக்கு எதுவும் இல்லை, ஆசானுக்காகவும் இல்லை, தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளை கொன்றவனுக்கு மரணமே தண்டனை," என்று கூறினான். பீமனின் வார்த்தைகளையும் டிரௌபதியின் வேண்டுகோளையும் கேட்ட பகவான், நான்கு கரங்களுடன், தன் நண்பனின் முகத்தைப் பார்த்து, மென்மையான புன்னகையுடன் சொன்னார்: "ஒரு ப்ராமணன், அக்ராமியனாக இருந்தாலும், அவனை கொல்லக் கூடாது; ஆனால் அக்ராமியனுக்கு மரண தண்டனை உண்டு. இரண்டும் நான் உபதேசித்துள்ளேன்; எனது உபதேசத்தை நிறைவேற்று. நீ டிரௌபதிக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியையும், பீமனுக்கும், டிரௌபதிக்கும், எனக்கும் விருப்பமானதைச் செய்." அந்த சமயத்தில், அர்ஜுனன், ஹரியின் கருத்தை உடனே புரிந்து கொண்டு, தனது வாளால் அந்த இருமுறை பிறந்தவனின் முடி மற்றும் குண்டலத்தை வெட்டினான். பின்னர், அவனை, கயிற்றால் கட்டப்பட்டவனாக, குழந்தைக் கொலையின் பாவத்தால் ஒளி குறைந்தவனாக, குண்டலத்தின் பிரகாசம் இழந்தவனாக வெளியில் கொண்டுபோனான். ப்ராமணன் என்ற பெயருக்கு மட்டுமே உரியவர்களுக்கு உடல் தண்டனை என்பது, தலையை முற்றிலும் சுருட்டி, செல்வத்தைப் பறித்து, ஊரைவிட்டு வெளியேற்றுவதே; வேறு இல்லை. பாண்டவர்கள் அனைவரும், தங்கள் மகனுக்காக துக்கமடைந்த நிலையில், கிருஷ்ணாவுடன் சேர்ந்து, இறந்தவர்களுக்கு உரிய கிரியைகளைச் செய்தனர். அடுத்தபடியாக, ஏழாவது அத்தியாயம் தொடங்கியது. ஸ்ரீபகவான், "பெரிய அதிர்ஷ்டசாலி, நீ என்னிடம் கேட்டதைச் செய்யவே நான் விரும்புகிறேன். பிரம்மா, சிவன், உலகங்களை பாதுகாக்கும் தேவர்கள் அனைவரும் என் இடத்தில் வாழ விரும்புகிறார்கள்," என்று அருளினார். அந்த சமயத்தில், மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர்; பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை அன்புடன் வளர்த்து, அவர்கள் இளம்பிள்ளைகளின் கீச்சும், அற்புதமான நடைகளும் கேட்டு மகிழ்ந்தனர். அந்த சிறிய பறவைகள், தங்கள் சிறகுகளால் மென்மையாகத் தொட, கீச்சும், அழகான சைகைகளும் காட்ட, கவலை இல்லாத பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். விஷ்ணுவின் மாயையால், இருவரும் தங்கள் குழந்தைகளுக்கும் மக்களுக்கும் அன்பால் கட்டுண்டு, மனதில் குழப்பத்துடன், அவர்கள் அனைவரையும் பாதுகாத்தனர்.