ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அர்ஜுனன், தனது அன்புக்குரியவரை இனிமையான, பலவகைமான வார்த்தைகளால் ஆறுதல் கூறியபின், அச்யுதனுடைய நண்பனாகிய அர்ஜுனன், கோபத்துடன் தனது ஆசானின் மகன், வலிமைமிக்க அஸ்வத்தாமனை, ஹனுமான் கொடியுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட தனது ரதத்தில் பின்தொடர்ந்தான். அர்ஜுனன் தன்னை விரைவாக விரட்டிவருவதை தூரத்தில் கண்ட அஸ்வத்தாமன், மனம் கலங்கியவனாக, உயிரைக் காக்கும் பொருட்டு பூமியெங்கும் தனது ரதத்துடன் ஓடினான்; அது ருத்ரனைப் பார்த்து பயந்து ஓடும் ஒருவரைப் போலவே. அந்த இருமுறை பிறந்த ஆசார்யபுதன், தன்னை எங்கும் தஞ்சமில்லாதவனாகவும், குதிரைகள் சோர்ந்துவிட்டதாகவும் உணர்ந்தபோது, தன்னைப் பாதுகாக்க ஒரே வழியாக பிரம்மாஸ்திரத்தை நினைத்தான். உடனே, தண்ணீர் கொண்டு தூய்மையடைந்து, மனதை ஒருமைப்படுத்தி அந்த பிரம்மாஸ்திரத்தை அழைத்தான். ஆனால் அதைப் பின்னர் எவ்வாறு திரும்ப பெறுவது என்பதைக் கற்றுக்கொள்ளாமல், மரணம் நெருங்கி வருகிற நேரத்தில் அவன் அதைச் செலுத்தினான். அப்போது, எல்லா திசைகளிலும் கொடூரமான, தீப்பற்றிய சக்தி வெளிப்பட்டது. உயிருக்கு ஆபத்து வந்து நிற்கும் அந்த நேரத்தில், அர்ஜுனன் விஷ்ணுவை நோக்கி பேசினான். "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, வலிமைமிக்கவனே! உமது பக்தர்களுக்குப் பயத்தை நீக்குவோரும், பிறவிப் பிணி தீயிலிருந்து விடுவிப்போரும் நீயே. நீ ஆதிபுருஷன், இயற்கையைத் தாண்டியவன், நேரடி ஆண்டவன்; மாயையை விட்டு தன்னுடைய ஞானசக்தியால் ஒன்றாக நிலைத்திருப்பவன். உமது சக்தியால் திசைதிரிந்துள்ள ஜீவராசிகளுக்குத் தர்மம் முதலிய உயர்ந்த நன்மைகளை வழங்குபவன் நீயே. இந்த அவதாரம், பூமியின் பாரத்தைத் தணிக்கவும், உமக்கு அர்ப்பணித்துள்ள பக்தர்கள் எப்போதும் உம்மைத் தியானிக்கவும் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றியிருக்கிறது. இது என்ன? எங்கிருந்து வந்தது? எல்லாதிசைகளிலும் மிகப்பயங்கரமான, தீப்பற்றிய சக்தி நெருங்கி வருகிறது. எனக்கு இதன் இயல்பு தெரியவில்லை, தேவாதி தேவனே!" அப்போது பகவான் சொன்னான்: "இது, துரோணபுத்திரனால் விடப்பட்ட பிரம்மாஸ்திரம். அவன் அதை எவ்வாறு திரும்ப பெறுவது என்று அறியாமல், மரணம் நெருங்கிவிட்டதால் இதைச் செலுத்தினான். இதற்கு எதிராக வேறு எந்த ஆயுதமும் இல்லை; இதைத் தடுத்து நிறுத்தும் ஒரே வழி, அதே வகை ஆயுதத்தை எதிராக விடுவதே. ஆயுதங்களில் நிபுணனானவன் மட்டும், இன்னொரு ஆயுதத்தால் இதை அடக்க முடியும்." ஏகாந்தமாக பகவானின் வார்த்தைகளை கேட்ட அர்ஜுனன், பகைவர்களை அழிப்பவனாக, ரதத்தைச் சுற்றி, தண்ணீர் கொண்டு தூய்மையடைந்து, பிரம்மாஸ்திரத்தையே எதிராக அழைத்தான். இரு ஆயுதங்களின் சக்தியும், அம்புகளால் சூழப்பட்டு, பூமி மற்றும் ஆகாயத்தை மூடிக் கொண்டது; அது சூரியனின் தீயைப் போல வளர்ந்தது. அந்த இரு ஆயுதங்களின் தீப்பற்றிய சக்தி மூன்று உலகங்களையும் எரித்தபோது, எல்லா உயிரினங்களும், இது உலக அழிவின் தீயாக இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக் கலங்கினார்கள். மக்கள் இடையே குழப்பமும், உலகங்களில் கலவரமும் ஏற்பட்டதைப் பார்த்த அர்ஜுனன், வாசுதேவனின் உபதேசத்தை நினைவுகூர்ந்து, இரு ஆயுதங்களையும் திரும்பப் பெற்றான். பின்னர், கோபத்தால் கண்கள் சிவந்தவனாக, அர்ஜுனன், கௌதமியின் கொடிய மகனை விரைவாக அணுகி, ஒரு விலங்கைப் போல கயிற்றால் கட்டினான். அந்த பகைவரை இழுத்து, இராணுவ முகாமுக்குக் கொண்டு செல்ல நினைத்தபோது, தாமரைக்கண்ணன் பகவான், கோபத்துடன் அர்ஜுனனை நோக்கி கூறினான்: "பார்த்தா, இதனை விட்டுவிடாதே! இந்த போலியான பிராமணனை, பெயரில் மட்டும் பிராமணன், ஆனால் இரவில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த நிரபராத பிள்ளைகளை கொன்றவனை கொல்ல வேண்டும். தர்மத்தை அறிந்தவன், மதமயமானவன், கவனக்குறைவானவன், பித்துப்பிடித்தவன், தூங்குகிறவன், குழந்தை, பெண், துன்புறும், சரணடைந்த, ஆயுதமில்லாத, பயந்தவரை கொல்ல மாட்டான். கருணையில்லாத, மற்றவர்களின் உயிரை அழித்து தன் உயிரை காப்பாற்றும் பாவியைக் கொல்வதே சிறந்தது; ஏனெனில் அவ்வாறு செய்யும் பாவத்தால் மனிதன் கீழே விழுகிறான். நீ என் முன்னிலையில் திரௌபதிக்கு, 'உன் மகன்களை கொன்ற அந்த அகங்காரி தலைகளை நான் கொண்டு வருவேன்' என்று வாக்குறுதி அளித்தாயே. ஆகவே, இந்த பாவியை கொல்ல வேண்டும்; இது ஒரு தீங்கு செய்தவன், தன் குலத்தையும், ஆசானையும் அவமதித்தவன், குலத்துக்கு களங்கம் உண்டாக்கியவன்." இவ்வாறு கிருஷ்ணன் தூண்டினாலும், தர்மத்தையும் ஆராய்ந்த அர்ஜுனன், பெரும் குற்றவாளி என்றாலும், ஆசானின் மகனை கொல்ல விரும்பவில்லை. பின்னர், தன் முகாமுக்குத் திரும்பிய அர்ஜுனன், கோவிந்தனுக்குப் பிரியமான சாரதியாக, துக்கத்தில் அழும் திரௌபதிக்கு நடந்ததை விவரித்தான். ஆசார்யபுத்திரன், ஒரு விலங்குப் போல கட்டப்பட்டு, தன் முகத்தை கீழே குனிந்து, கிருஷ்ணனால் யாசகத்தை இழந்தவனாக, க்ருபி என்ற தன் தாயை பார்த்தான். இயல்பில் மிகக் கருணையுள்ள க்ருபி, தன் மகனை அந்த நிலையில் பார்த்து தாழ்மையுடன் வணங்கினாள். அவனை கட்டப்பட்டு இழுத்துச் செல்லும் காட்சியை சகிக்க முடியாத அன்புள்ள மனைவி, "அவனை விடு, விடு! அவன் ஒரு பிராமணன், உண்மையில் குரு" என்று கூறினாள். "அம்புகளை செலுத்தும் மறைமறையான கலையும், அதைப் பயன்படுத்தும் முறையும், ஆயுதங்களின் எல்லா ரகசியங்களும் அவனிடமிருந்து நீ பெற்றாயே. அந்த மதிப்பிற்குரிய துரோணர் இப்போது அவன் மகனாகவே இருக்கிறார்; அவரின் பாதி க்ருபியில், இந்த வீரபுத்திரனை பெற்ற தாயில் உள்ளது. ஆகவே, தர்மத்தை அறிந்தவனே, உன்னுடைய புகழ்பெற்ற குலம் இப்படி பழிவாங்கக்கூடாது. கௌதமிக்கு, கணவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவளாகிய அவன் தாய்க்கு, நான் என் பிள்ளைகளை இழந்து கண்ணீர் சிந்தியபடி, துக்கம் வரக்கூடாது. பிராமண குலம், கட்டுப்பாடில்லாத க்ஷத்திரியர்களால் சினமடைந்தால், அவர்கள் தூய்மையானவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களையும் அவர்களது குடும்பத்தையும் விரைவில் அழித்து விடும்." இவ்வாறு, தர்மபுத்திரனாகிய அரசன், ராணியின் சொற்களை, அவை தர்மமானவை, நேர்மையானவை, கருணையுள்ளவை, உண்மையானவை, சமமானவை என்பதால், ஏற்றுக்கொண்டான். அப்போது, நகுலன், சகதேவன், யுயுதானன், தனஞ்சயன், தேவகியின் தெய்வீக புதல்வன் மற்றும் மற்ற ஆண்கள், பெண்கள் அனைவரும் அங்கு இருந்தனர். பின்னர், பீமன் கோபத்துடன், "தன் ஆசானுக்காகவோ, தன்னுடைய நன்மைக்காகவோ அல்லாமல், தூங்கிக் கொண்டிருந்த பிள்ளைகளை கொன்றவனுக்கு மரணமே தண்டனை" என்று கூறினான். பீமனும், திரௌபதியும் கூறியதை கேட்ட பிறகு, நான்கு கரங்களுடன் தோன்றிய பகவான், நண்பனாகிய அர்ஜுனனைப் பார்த்து, மென்மையான புன்னகையுடன் சொன்னான்: "ஒரு பிராமணனை, அவன் தாக்குபவராக இருந்தாலும், கொல்லக் கூடாது; ஆனால் தாக்குபவனுக்கு மரணம் தண்டனை. இரு தரப்பையும் நான் உனக்கு உபதேசித்துள்ளேன்—என் உபதேசத்தை பின்பற்று. நீ குருக்களுக்கு அளித்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்று; அது உன் அன்புக்குரியவளுக்கு ஆறுதலாகவும், பீமனுக்கும், திரௌபதிக்கும், எனக்கும் விருப்பமானதாகவும் உள்ளது." இவ்வாறு, ஹரியின் கருத்தைத் திடீரென உணர்ந்த அர்ஜுனன், தனது வாளால் அந்த இருமுறை பிறந்தவனின் தலைப்பாகையுடன் கூடிய மணியை வெட்டிக் களைந்தான். பின்னர், அவனை கயிற்றால் கட்டப்பட்டவனாகவும், குழந்தைக் கொலையின் பாவத்தால் ஒளி குன்றியவனாகவும், மணியையும் பெருமையையும் இழந்தவனாகவும் விடுவித்து முகாமிலிருந்து வெளியே அழைத்துச் சென்றான்.