ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

சூதர் கூறினார்: தம்மால் திருப்தி அடைந்தும், எந்தப் பந்தங்களும் இல்லாத முனிவர்கள் கூட, ஹரியின் அதிசய குணங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, காரணமின்றி அவருக்கு பக்தி செலுத்துகிறார்கள். அந்த ஹரியின் குணங்களில் மனதை முழுமையாக ஈர்த்துக் கொண்ட புனிதர், பதராயண மகன், விஷ்ணுபக்தர்களுக்கு மிகவும் प्रियமான மகா இதிகாசத்தை இடைவிடாது பாராயணம் செய்தார். இப்போது, நான் பரீக்ஷித் மகாராஜாவின் பிறப்பு, செயல், அவருடைய ப்ரயாணம், பாண்டவர்கள் இறந்தது, மற்றும் கிருஷ்ணரின் கதையின் எழுச்சி ஆகியவற்றை விவரிக்கப் போகிறேன். கௌரவர்கள் மற்றும் ஸ்ருஞ்ஜயர்கள் இடையே நடந்த போரில், வீரர்கள் யாவரும் வீர மரணத்தை அடைந்தனர்; துரியோதனன், த்ருதராஷ்டிரனின் மகன், பீமனின் மழையால் தொடப்பட்டு தொடை முறிந்த நிலையில் கிடந்தான். இதைக் கண்ட அஸ்வத்தாமா, தன் ஆசானை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், ஒரு கொடூரமான செயலுக்கு இடம் தந்தான்; கிருஷ்ணாவின் மகன்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, அவர்களின் தலைகளை வெட்டிக் கொண்டு வந்தான். இந்த செயல், அனைவராலும் திகிலுடன் கண்டிக்கப்பட்டது. தன் மகன்கள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்ட செய்தியை கேட்டு, அந்த தாயார் மிகுந்த துயரத்தில் விழுந்து, கண்கள் நீரால் நிரம்பி அழுதாள். அவளை ஆறுதல் கூற, கிரீடம் அணிந்தவன்—அர்ஜுனன்—பேசினான். "அன்பானவளே, உன் துயரைத் துடைத்துவிடுவேன். நான் காந்தீவம் எனும் வில்லால் அம்புகளை செலுத்தி, அந்த ப்ரஹ்மபந்துவின் தலைையை உனக்கு கொண்டு வந்து தருவேன். நீ உன் மகன்களைச் சுட்டு முடித்த பின், அந்தத் தலைையைக் கொண்டு நீ குளிக்கலாம்," என்றான். இவ்வாறு, இனிமையான, பலவிதமான வார்த்தைகளால் தன் பாசமானவளுக்கு ஆறுதல் கூறிய அர்ஜுனன், அச்யுதனின் நண்பனாகிய பாண்டு மகன், கோபத்துடன் தன் ஆசானின் மகன் அஸ்வத்தாமாவைத் துரத்தினான். அவன் சக்கரத்தில் அனுமன் கொடியுடன் சென்றான். அர்ஜுனன் துரத்தி வருவதை தூரத்தில் கண்ட அஸ்வத்தாமா, மனம் கலங்கியவனாக, தன் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக பூமியெங்கும் தன் ரதத்தை ஓட்டிச் சென்றான். அது ருத்ரனைப் பார்த்து சூரியனும் ஓடுவது போல இருந்தது. தன் குதிரைகள் சோர்ந்து, தப்பிக்க இடமில்லாமல் போனதை உணர்ந்த அஸ்வத்தாமா, தன்னைப் பாதுகாக்க ப்ரஹ்மாஸ்திரம் எனும் அஸ்திரத்தை பயன்படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணினான். அப்போது, தண்ணீரால் தன்னைத் தூய்மை படுத்தி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, அந்த அஸ்திரத்தை உச்சரித்தான். ஆனால் அதை திரும்பப் பெறும் முறையை அவன் அறியவில்லை; மரணம் நெருங்கியிருந்தது. உடனே, எல்லா திசைகளிலும் ஒரு கொடிய, தீப்பொறி போன்ற சக்தி தோன்றியது. உயிருக்கு ஆபத்து வந்ததை உணர்ந்த அர்ஜுனன், விஷ்ணுவை நோக்கி வேண்டினான். "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா! பக்தர்களுக்குப் பயத்தை நீக்கும் வல்லமையுள்ளவரே! பிறவி–இறப்பு எனும் சுழற்சியில் எரியும் துன்பத்திலிருந்து நீயே காப்பாற்றுகிறாய். நீயே ஆதிமூலன், நேரடியான பரமாத்மா, ப்ரக்ருதியைத் தாண்டி நிற்பவன்; மாயையை விட்டு, தன்னுணர்வில் நிலைபெற்றவன். உயிர்கள் உன் மாயையில் மயங்கினாலும், நீயே அவர்களுக்கு தர்ம முதலிய உயர்ந்த நன்மைகளைத் தருகிறாய். இந்த அவதாரம், பூமியின் பாரத்தை நீக்கவும், பக்தர்கள் உன்னை என்றும் தியானிக்கவும், மீண்டும் மீண்டும் வந்திருக்கிறது. இந்த சக்தி என்ன? எங்கிருந்து வருகிறது? எல்லா பக்கங்களிலும் இந்த கொடிய, தீப்போன்ற சக்தி வருகின்றது," என்று கேட்டான். அப்போது, பகவான் சொன்னார்: "இது ப்ரஹ்மாஸ்திரம். இது த்ரோணரின் மகனால் விடப்பட்டுள்ளது. அவன் அதை திரும்பப் பெறும் முறையை அறியவில்லை; மரணம் அவனை நெருங்கியுள்ளது. இதற்கு எதிராக வேறு எந்த அஸ்திரமும் இல்லை; இதைத் தடுக்க ஒரே வழி, அதே வகை அஸ்திரத்தால் மட்டுமே முடியும். ஆயுதங்களை நன்கு அறிந்தவன், மற்றொரு ஆயுதத்தின் சக்தியை, அதே வகை ஆயுதத்தால் மட்டுமே அடக்க முடியும்." சூதர் தொடர்ந்தார்: பகவானின் வார்த்தைகளை கேட்ட அர்ஜுனன், பகைவர்களின் வீரர்களை அழித்தவன், பக்தியுடன் சுற்றி வந்து, தண்ணீர் தொடந்து, ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை எதிர்க்கும் ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை உச்சரித்தான். இரு அஸ்திரங்களின் சக்திகள், அம்புகளால் மூடியபடி, பூமி மற்றும் ஆகாயத்தை முழுமையாக நிரப்பின. அது சூரியனின் தீப்போல் வளர்ந்தது. அந்த அஸ்திரங்களின் தீக்கதிர்கள் மூன்று உலகங்களையும் எரிக்க, அனைத்து உயிரினங்களும், "இது பிரளயகாலத்தின் தீ!" என்று எண்ணி அச்சமடைந்தனர். மக்களிடையே குழப்பமும், உலகங்களில் கலவரமும் ஏற்பட்டதைப் பார்த்த அர்ஜுனன், வாசுதேவனின் உபதேசத்தை நினைவுகூர்ந்து, இரு அஸ்திரங்களையும் திரும்பப் பெற்றான். பின்னர், கோபத்துடன், கௌதமியின் கொடிய மகனை விரைவாக அணுகி, அவனை விலங்கைப் போல் கட்டி, கயிறுகளால் கட்டினான். அவனை இழுத்து செல்லும் போது, முகம் சிவக்க, அர்ஜுனன் அவனை முகாமுக்குக் கொண்டு செல்ல நினைத்தான். அப்போது, தாமரைக் கண்கள் கொண்ட பகவான், கோபத்துடன் அர்ஜுனனை நோக்கி சொன்னார்: "பார்த்தா! இந்தவனை விட்டுவிடாதே! இந்த பெயருக்கு மட்டுமே பிராமணன், ஆனால் தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை இரவில் கொன்றவன். அவனை கொல்ல வேண்டும். தர்மத்தை அறிந்தவன், போதை, கவனம் சிதறல், பைத்தியம், தூக்கத்தில் இருப்போர், குழந்தை, பெண், பாதுகாப்பற்றவர், சரணடைந்தவர், ஆயுதமில்லாதவர், பயந்தவர் ஆகியோரைக் கொல்ல மாட்டான். ஆனால், அனுதாபமில்லாதவன், பிற உயிர்களை அழித்து தன் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறான்; அவனுக்கு மரணம் கல்வி. இப்படிப்பட்ட பாவத்தால் மனிதன் கீழே விழுகிறான். நீ த்ரௌபதிக்கு என் முன்னிலையில் வாக்குறுதி அளித்தாய்—'உன் மகன்களை கொன்ற அவன் தலைையை நான் கொண்டு வருவேன்' என்று. ஆகவே, இந்த பாவியை கொல்ல வேண்டும்; அவன் அக்கிரமி, சொந்தங்களை கொன்றவன், தன் ஆசானையும் தன் குலத்தையும் பழிக்கு உள்ளாக்கியவன்." சூதர் சொன்னார்: இவ்வாறு, அர்ஜுனன் தர்மத்தை ஆராய்ந்தபடியும், கிருஷ்ணரால் தூண்டப்பட்டபடியும் இருந்தாலும், தன் ஆசானின் மகனை, பெரிய குற்றவாளி என்றாலும், கொல்ல விரும்பவில்லை. பிறகு, தன் முகாமுக்குத் திரும்பிய அர்ஜுனன், கோவிந்தனுக்கு மிகுந்த பிரியமானவன், தன் துயரத்தில் திளைக்கும் மனைவிக்கு, தன் மகன்கள் கொல்லப்பட்ட செய்தியைச் சொன்னான். தன் ஆசானின் மகன், கயிறுகளால் கட்டப்பட்டு, விலங்குபோல் இழுத்துச் செல்லப்படுவதை, அவன் முகம் கீழே தாழ்ந்து, தன் செயல் காரணமாக புகழை இழந்து, கிருஷ்ணரால் அவமானப்படுத்தப்பட்டிருப்பதை கண்டு, கிருபி—மிகவும் கருணையுள்ளவள்—மிகுந்த துயரத்தில் தலை வணங்கினாள். அவனை இப்படி கட்டி இழுத்துச் செல்லும் காட்சியைத் தாங்க முடியாமல், அந்த விசுவாசமான மனைவி, "விடு, விடு! அவன் ஒரு பிராமணன், உண்மையில் குருவே!" என்று கூறினாள். "அஸ்திரங்களை உபயோகிப்பதும், திரும்பப் பெறுவதும், ஆயுதங்களின் ரகசியங்களும்—இவை அனைத்தும் அவனது கிருபையால் நீ கற்றுக் கொண்டாய். அந்தப் பெருமைமிக்க த்ரோணர், இப்போது அவன் மகனாகவே உயிர்வாழ்கிறார்; அவரது பாதி, கௌதமி என்ற தாயில் இருக்கிறது. ஆகவே, தர்மத்தை அறிந்தவனே, உன் உயரிய குலம் புகழும் மரியாதையும் பெற்றது; இப்படி செய்கிறாய் என்றால் அவமதிப்பு உண்டாகும். அவரது தாய் கௌதமி, கணவனை நேசிப்பவள், என் போல், முகம் கண்ணீரால் நனைந்து, தன் மகனை இழந்து அழ வேண்டாம். பிராமண குலம், கட்டுப்பாடு இழந்த க்ஷத்ரியர்களால் தூண்டப்பட்டால், அவர்கள் தூயவர்களாக இருந்தாலும், அந்தக் குலத்தையும் உறவினர்களையும் விரைவில் அழித்துவிடும்." சூதர் கூறினார்: தர்மத்தின் மகன், அரசன், அந்த மகாராணியின் வார்த்தைகளை ஏற்றார். அவள் சொன்னது தர்மசாரமானது, நீதியானது, கருணையுள்ளது, நேர்மையும், பாகுபாடற்றதும் ஆனது, ஓ பிராமணர்களே!