ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இந்த உலகில் உள்ள அனைத்து சாஸ்திரங்களும் ஏற்கும், மிக ரகசியமான சத்தியம் உங்களுக்காக ஒரே நேரத்தில் கூறப்பட்டது; அனைத்து வேதங்களையும் ஆராய்ந்த பிறகு, இந்த உலகில் ஶுகர் கதையை ஒப்பிடும் தூய்மை எதுவும் இல்லை. அதனுடைய பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களின் சுருக்கத்தை பரம ஆனந்தத்திற்காக குடிக்குங்கள். இந்த கதையை பக்தியுடன் தொடர்ந்து கேட்பவர்கள், மற்றும் தூய வைஷ்ணவர்களின் முன்னிலையில் இதை கூறுபவர்கள், இருவரும் இதன் பலனை பெறுவர்; அவர்கள் உண்மையில் இந்த உலகில் எதையும் அடைய முடியாதது இல்லை. அப்போது சௌனகர், "நாரதர் புறப்பட்ட பிறகு, பா‍தராயணரின் மகன், அவரது எண்ணத்தை புரிந்து கொண்டு, என்ன செய்தார்?" என சுடர் முனிவரிடம் கேட்டார். சுடர் சொன்னார்: தெய்வீக சரஸ்வதி நதியின் மேற்குப் பக்கத்தில் ஶம்யாப்ராஸம் என்ற ஆசிரமம் உள்ளது; அங்கு முனிவர்கள் கூடும் இடமாக புகழ்பெற்றது. அந்த ஆசிரமத்தில், பல பதரி மரங்கள் சூழ்ந்திருந்த நிலையில், வியாசர் நீரில் சுத்தம் செய்து, மனதை தன் விருப்பப்படி ஒருமித்தார். பக்தியின் மூலம் மனம் தூய்மையும் நிலைத்ததும், அவர் பரம புருஷனை முழுமையாகவும், அவரைப் பொறுத்து நிற்கும் மாயையைவும் காண்ந்தார். அந்த மாயையால், சுத்த சத்த்வம் கொண்ட ஜீவன் கூட மூன்று குணங்களில் தன்னை கருதி, துன்பத்தை நினைத்து, அவளால் ஏற்படும் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான். இந்த துன்பங்கள் நீங்க, அறிஞர் வியாசர் 'சாத்வத ஸம்ஹிதா' என்ற பக்தியை நேரடியாக கற்றுத்தரும் நூலை, அறியாத மக்களுக்கு நலனுக்காக இயற்றினார். இந்த நூலை கேட்கும் போது, பக்தி, கிருஷ்ணனுக்கு, பரம புருஷனுக்கு, மனிதனுள் எழுகிறது; அது துயரம், மயக்கம், பயம் ஆகியவற்றை அகற்றுகிறது. இப்படி பாகவத ஸம்ஹிதாவை முறையாக இயற்றிய வியாசர், துறவுக்கு மட்டுமே விரும்பும் தனது மகன் ஶுகருக்கு கற்றுத்தந்தார். சௌனகர் கேட்டார்: "அந்த துறவறம் கொண்ட, எதிலும் பற்றற்ற, சுயமகிழ்ச்சியில் வாழும் ஶுகர், இந்த பெரிய நூலை ஏன் படித்தார்?" சுடர் சொன்னார்: சுயமகிழ்ச்சியில் இருக்கிற முனிவர்களும், எந்த பந்தமும் இல்லாமல், காரணமில்லா பக்தியை ஹரிக்கு செய்கிறார்கள்; அவர் குணங்கள் அப்படி. பாதராயணரின் மகன், ஹரியின் குணங்களில் மனம் ஈர்க்கப்பட்டு, வைஷ்ணவர்களுக்கு எப்போதும் பிரியமான இந்த பெரிய கதையை தொடர்ந்து படித்தார். இப்போது, நான் பரீக்ஷித் ராஜாவின் பிறப்பு, செயல்கள், இறப்பு, பாண்டவர்களின் மறைவு, கிருஷ்ண கதையின் எழுச்சி ஆகியவற்றை விவரிக்கப்போகிறேன். கௌரவர்களுக்கும் ஸ்ரஞ்சயர்களுக்கும் இடையே நடந்த போரில், வீரர்கள் யுத்தத்தில் வீழ்ந்தனர்; த்ருதராஷ்ட்ரரின் மகன், பீமனின் கதைல் அடிபட்டு, தொடைகள் முறிந்த நிலையில் கிடந்தான். இதை பார்த்த அஸ்வத்தாமா, தன் அதிகாரியை மகிழ்விப்பதற்காக, தூங்கிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாவின் மகன்களின் தலைகளை துண்டித்தான்; இது பாவம், எல்லோரும் கண்டிக்கின்ற செயல். தன் மகன்கள் கொலை செய்யப்பட்டதை கேட்ட தாய், துயரத்தில் மூழ்கி, கண்களில் நீர் நிரம்பி அழுதாள்; அவளுக்கு ஆறுதல் அளிக்க, முக்குடி அணிந்தவர் பேசினார். அவர் கூறினார்: "மென்மையானவளே, உன் துயரை நான் அகற்றுவேன்; காந்தீவம் மூலம் புறப்பட்ட அம்புகள் கொண்டு, அந்த ப்ரஹ்மபந்துவின் (அஸ்வத்தாமா) தலைவை உனக்கு கொண்டு வருவேன்; நீ உன் மகன்களை சுட்ட பிறகு, அதனால் நீ குளிக்கலாம்." இப்படி, இனிமையான, பலவிதமான வார்த்தைகளால் தன் பிரியமானவளுக்கு ஆறுதல் கூறி, அச்யுதனின் நண்பனாகிய அர்ஜுனன், கோபத்தில், தன் ஆசானின் மகன் அஸ்வத்தாமாவை துரத்தினார்; அவனது ரதத்தில் ஹனுமான் கொடி பறந்தது. அர்ஜுனன் தூரத்தில் வருவதை அறிந்த அஸ்வத்தாமா, மனம் கலங்கி, தன் ரதத்துடன் பூமியில் ஓடினான், உயிரை காப்பாற்ற விரும்பி; அது, ருத்ரனை பயந்து சூரியனைத் துரத்துவது போல. இருமுறை பிறந்த அஸ்வத்தாமா, தன் குதிரைகள் சோர்வடைந்து, தன்னை பாதுகாக்க ஒரே வழி என்று ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை நினைத்தான். அப்போது, நீரில் சுத்தம் செய்து, மனதை ஒருமித்து, அந்த ஆயுதத்தை உளித்தான்; ஆனால், அதை எப்படி திரும்ப அழைக்க வேண்டும் என்று தெரியவில்லை; மரணம் நெருங்கியது. அப்போது, எல்லா திசைகளிலும் பயங்கரமான, தீப்போல எரியும் சக்தி தோன்றியது; உயிருக்கு ஆபத்து என்று பார்த்த அர்ஜுனன் விஷ்ணுவிடம் பேசினார். அர்ஜுனன் சொன்னான்: "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, வலியுள்ளவன், உன் பக்தர்களுக்குத் துயரத்தை நீக்கும் ஒருவனே; பிறவி, மரண சுழற்சியில் எரியும் துயரத்திலிருந்து நீயே விடுவிப்பவன்." "நீயே ஆதிமனிதன், நேரடி இறைவன், பிரக்ருதியை கடந்தவன்; மாயையை விட்டு, சுத்த சித்தத்தால், ஆத்மாவில், ஒன்றாக நிற்கிறாய்." "நீயே, உன் சக்தியால், தன் மனம் மயையால் கலங்கும் ஜீவர்களுக்கு, தர்மம் முதலான உயர்ந்த நன்மையை வழங்குகிறாய்." "இந்த அவதாரம், பூமியின் பாரம் குறைக்கவும், உன் பக்தர்கள் எப்போதும் உனை தியானிக்கவும், மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது." "இது என்ன, எங்கிருந்து வந்தது, தேவர்களின் தேவனே? எனக்குத் தெரியவில்லை. எல்லா பக்கங்களிலும், மிக பயங்கரமான, தீப்போல சக்தி வருகிறது." பகவான் சொன்னார்: "இது, த்ரோணரின் மகன் உளித்த ப்ரஹ்மாஸ்திரம்; அவன் அதை திரும்ப அழைக்க தெரியவில்லை; மரணம் நெருங்கியுள்ளது." "இதற்கு எதிராக, வேறு ஆயுதம் இல்லை; இதை சமனாக்க, அதே வகையான மற்றொரு ஆயுதம் மட்டும் முடியும்; ஆயுதங்களில் தேர்ந்தவன், ஒரு ஆயுதத்தின் சக்தியை மற்றொன்றால் அடக்க முடியும்." சுடர் சொன்னார்: பகவானின் வார்த்தைகளை கேட்ட அர்ஜுனன், எதிரிகளை அழிக்கும் வீரன், சுற்றி நீர் தொடிந்து, ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை எதிராக உளித்தான். இரு ஆயுதங்களின் சக்திகள், அம்புகளால் சூழப்பட்டு, பூமி, ஆகாயம் முழுவதும் பரவின; அது சூரியனின் தீப்போல வளர்ந்தது. அந்த ஆயுதங்களின் தீப்போல சக்தி மூன்று உலகங்களையும் எரிக்க, அனைத்து ஜீவர்களும், இது பிரளயத்தின் தீ என்று நினைத்தனர். மக்கள் குழப்பம், உலகங்களில் கலக்கம், வாஸுதேவனின் உபதேசம் நினைவில் வைத்த அர்ஜுனன், இரு ஆயுதங்களையும் திரும்ப அழைத்தான். பின், கோபத்தில் கண்கள் சிவப்பாக, கோடுமை கொண்ட கவுதமியின் மகனை அணுகி, அர்ஜுனன் அவனை விலங்கினை கட்டுவது போல கயிற்றால் கட்டினான். எதிரியை இழுத்து, முகாமிற்கு அழைத்துக் கொண்டு செல்லும் போது, தாமரை கண்கள் கொண்ட பகவான், கோபத்தில் அர்ஜுனனிடம் பேசினார்: "பார்த்தா, இவனை விட்டுவிடாதே! இந்த ப்ரஹ்மணன் என்று சொல்லப்படும் ஒருவன், பெயருக்கு மட்டும் ப்ரஹ்மணன்; தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளை, இரவில், குற்றமில்லாமல் கொன்றவன்." "தர்மம் அறிந்தவன், மதத்தில் அல்லது கவனத்தில் இல்லாதவன், பைத்தியம், தூங்கும், குழந்தை, பெண், உதவி இல்லாதவன், சரணடைந்தவன், ஆயுதம் இல்லாதவன், பயந்தவன் ஆகிய எதிரியை கொல்ல மாட்டான்." "இவன், கருணை இல்லாத, பிறர் உயிரை அழித்து தன் உயிரை காப்பாற்றும் தீயவன்; அவனுக்கு மரணம் சிறந்தது; ஏனெனில், இப்படி பாவம் செய்பவன் கீழே விழுகிறான்." "நீ, திரௌபதிக்கு, என் முன்னிலையில், 'உன் மகன்களை கொன்ற கர்வமுள்ளவனின் தலைவை கொண்டு வருவேன்' என்று வாக்குறுதி கொடுத்தாய்." "ஆகையால், இந்த பாவி கொல்லப்பட வேண்டும்; அவன் அக்ரஹி, சொந்தவர்களை கொன்றவன், தன் அதிகாரிக்கு விரோதமான, தன் குலத்திற்கு அவமானம் ஏற்படுத்தும் செயல் செய்தவன்." இவ்வாறு, பாகவதம் கூறும் கதையின் தொடர்ச்சி, பக்தி, தர்மம், மனிதர்களின் உயர்வு, கிருஷ்ணனின் கருணை, அர்ஜுனனின் வீரியம், தர்மத்தின் ஆழம் அனைத்தும் இந்த கதையில் வெளிப்படுகின்றன.