ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பகவானுக்குப் प्रियமான இந்தக் கதையைப் பக்தியுடன் கேட்பவர்கள் பாவம் அனைத்தையும் அழித்து விடுவார்கள்; இது மோக்ஷத்திற்கே காரணம், பக்தியின் விளையாட்டை அளிக்கிறது. நல்லவர்கள் இந்தச் சுவையான கதையை உளமாரக் குடிப்பார்களானால், இந்த உலகில் தீர்த்தயாத்திரையோ, வேறு யாகங்களோ தேவை இல்லை. யமன் கூட, தன் தூதன் பாசம் எடுத்துக் கொண்டு வரும்போது, அவனுக்குச் சொல்லுவதாகக் கூறப்படுகிறது: “பகவானின் கதைகளில் மயங்கிப் போனவர்களைத் தொட்டு விடாதே; மற்றவர்களின் மீது எனக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது, ஆனால் வைஷ்ணவர்களின் மீது இல்லை.” இந்த உலகம் இன்பவிஷயங்களின் நஞ்சால் மனங்கள் குழப்பமடைந்த இடம். இந்த நிலையிலாவது, குறைந்தபட்சம் ஒரு கணம் கூட, சுகதேவர் கூறிய அமுதக் கதைகளை நன்மைக்காகக் கேளுங்கள். இழிவான கதைகளைக் கேட்டு தவறான பாதையில் அலைந்து திரியும் அவசியமே இல்லை; பரீக்ஷித்து கூட, இந்த மோக்ஷத்தை அளிக்கும் கதையை நேரில் கேட்டார். சுகதேவர் சொன்ன இந்த ரஸம் பாயும் கதையைப் பக்தியுடன் சொல்லும் ஒருவருக்கு, அந்தக் கதை தொண்டையில் அடைபட்டு, அவர் வைкун்டத்தின் அதிபதியாகி விடுகிறார். இவ்வாறு, எல்லா சாஸ்திரங்களாலும் நிலைநாட்டப்பட்ட மிக ரகசியமான சத்தியம் உங்களுக்காக ஒரே நேரத்தில் கூறப்பட்டது; பல்வேறு சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்த பிறகும், சுகதேவர் கூறிய கதையைவிட சுத்தமானது இந்த உலகில் எதுவும் இல்லை—பரம ஆனந்தத்திற்காக பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களின் சாரத்தை உளமாரக் குடியுங்கள். யார் இந்த கதையை பக்தியுடன் தொடர்ந்து கேட்கிறார்களோ, யார் தூய வைஷ்ணவர்களுக்கு முன்னால் இதைச் சொல்கிறார்களோ—இவர்கள் இருவரும் இந்தச் செயலால் அதன் பலனைப் பெறுவார்கள்; இவர்களுக்குப் பெற முடியாதது உலகில் எதுவும் இல்லை. அப்போது சௌனகர், “நாரதர் போனபின், புனிதர் வியாசர் அவருடைய நோக்கத்தை உணர்ந்து, அடுத்து என்ன செய்தார்?” என்று கேட்டார். சூதர் பதிலளித்தார்: “தெய்வீகமான சரஸ்வதி நதியின் மேற்கு கரையில், ஋ஷிகள் கூடும் புகழ்பெற்ற சாம்யப்ராஸம் என்ற ஆசிரமம் உள்ளது.” அந்த ஆசிரமத்தில், பல பைரிக் குச்சிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இடத்தில், வியாசர் நீரால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, தன் மனதைத் தன்னிச்சையாக ஒருமுகப்படுத்தி அமர்ந்தார். பக்தி வழியாக மனதைத் தூய்மையாக்கி, நிலைபெற்ற மனத்துடன், அவர் முழு பரபிரம்மனையும், அவனுக்கே சார்ந்துள்ள மாயையையும் தன்னுள்ளே கண்டார். அந்த மாயையால், ஆத்மாவாகிய ஜீவன், தானே மூன்று குணங்களாலானதாக எண்ணி, துன்பங்களைத் தன்னைச் சார்ந்தவை என நினைத்து, அவற்றை ஏற்றுக் கொள்கிறான். இந்த துன்பங்களைத் தீர்க்கும் பொருட்டு, அறியாத மக்களின் நன்மைக்காக, வியாசர் நேரடி பக்தியை உபதேசிக்கும் சாத்த்வத ஸம்ஹிதையை இயற்றினார். இந்த சாஸ்திரத்தை கேட்கும்போது, கிருஷ்ணருக்கான பக்தி மனிதருக்குள் உருவாகி, துக்கம், மாயை, பயம் ஆகியவை அகலுகின்றன. இவ்வாறு, பகவத ஸம்ஹிதையை முறையாக அமைத்து, துறவுக்கே ஆழ்ந்திருந்த தன் மகன் சுகனுக்கு வியாசர் கற்றுக் கொடுத்தார். சௌனகர் மறுபடியும் கேட்டார்: “துறவுக்கே ஆசைப்பட்டு, எதிலும் பற்றில்லாமல், ஆனந்தத்தில் தானே நிறைந்திருந்த அந்த மகான், ஏன் இந்த மகாக்ரந்தத்தைப் படித்தார்?” சூதர் பதில் அளித்தார்: “சுயம்த்ருப்தி அடைந்த முனிவர்களும், எந்த பந்தங்களும் இல்லாதவர்களும் கூட, காரணமில்லாமல் ஹரிக்கு பக்தியைச் செய்கிறார்கள்; ஏனெனில் அவருடைய குணங்கள் அப்படி.” பதராயணரின் மகன், ஹரியின் குணங்களில் மனம் மயங்கியவர், இந்த மகாகதையை இடையறாது படித்தார்; இது வைஷ்ணவர்களுக்கு எப்போதும் மிகவும் प्रियமானது. இப்போது நான் பரீக்ஷித் மகாராஜாவின் பிறப்பு, செயல், மறைவு, பாண்டவர்களின் மறைவு, கிருஷ்ணரின் கதையின் எழுச்சி ஆகியவற்றை விவரிக்கப் போகிறேன். கௌரவர்களும் ஸ்ருஞ்ஜயர்களும் நடந்த போரில் வீரர்கள் யாவரும் வீரவதை அடைந்தனர்; துரியோதனன், பீமனின் உரலில் தண்டவாளால் தொடப்பட்டு, தொடை முறிந்த நிலையில் கிடந்தார். இதைப் பார்த்த அஸ்வத்தாமா, தன் ஆசானுக்கு மகிழ்ச்சி கொடுக்க விரும்பி, அனைவராலும் கண்டிக்கப்படும் ஒரு கொடூரமான செயலை செய்தான்—இரவில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த திரௌபதியின் மகன்களின் தலைகளை வெட்டினான். தன் மகன்கள் கொல்லப்பட்டதை அறிந்து, அந்த தாய் துக்கத்தில் மூழ்கி, கண்கள் நீரால் நிரம்பி அழுதாள்; அவளை ஆறுதல் கூற, கிரீடம் அணிந்தவன் (யுதிஷ்டிரன்) சொன்னான். அவன் சொன்னான்: “மென்மையானவளே, உன் துக்கத்தை நான் போக்கி விடுவேன்—காண்டீவம் எய்திய அம்புகளால், அந்த ப்ரஹ்மபந்துவின் (அஸ்வத்தாமா) தலைவை உனக்கு கொண்டு வந்து தருவேன்; நீ உன் மகன்களைச் சுட்டபின், அந்தத் தலைவை நீராடி கழுவிக் கொள்ளலாம்.” இவ்வாறு, இனிமையான பல சொற்களால் தன் அன்புக்குரியவளுக்கு ஆறுதல் கூறி, அச்யுதனின் நண்பனாகிய பாண்டு மகன் அர்ஜுனன், கோபத்துடன் தன் ஆசானின் மகனை விரைவாகத் துரத்தினான்; அவன் தேர் அனுமன் கொடியுடன் சென்றது. அர்ஜுனன் தூரத்தில் வருவதை உணர்ந்த அஸ்வத்தாமா, மனம் குழம்பி, உயிரைக் காப்பாற்றவேண்டி தனது தேர் மூலம் பூமியில் தப்பிக்க ஓடினான்; அது ருத்ரனைக் காணும் போது சூரியனிடமிருந்து ஓடுவது போல். தான் எங்கேயும் தஞ்சம் இல்லாமல், குதிரைகள் சோர்வடைந்ததைப் பார்த்த அஸ்வத்தாமா, உயிரைக் காக்க ஒரே வழி ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை பயன்படுத்துவதாக எண்ணினான். அப்போது, நீரால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, அந்த ஆயுதத்தை உச்சரித்தான்; ஆனால் அதைத் திரும்பப்பெறும் முறையை அவனுக்குத் தெரியவில்லை; மரணம் நெருங்கியது. அந்த நேரத்தில், எல்லாத் திசைகளிலும் கொடிய தீப்போல் ஒரு சக்தி வெளிப்பட்டது; உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டதைப் பார்த்த அர்ஜுனன், விஷ்ணுவை நோக்கி உரையாடினான். அர்ஜுனன் சொன்னான்: “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, பக்தர்களின் பயத்தை நீக்குபவரே, பிறவி இறப்பின் சுழற்சியில் எரியும் துன்பத்திலிருந்து நீயே காப்பாற்றுபவர். நீயே ஆதிமனிதர், நேரடி பரமாத்மா, ப்ரகிருதியைத் தாண்டியவன்; அறிவின் சக்தியால் மாயையைத் தள்ளி, ஆத்மாவில் ஒன்றிப்போய் நிற்கிறாய். நீயே உன்னுடைய சக்தியால், மாயையால் மயங்கும் ஜீவர்களுக்கு, தர்மம் முதலிய உயர்ந்த நன்மைகளை அளிக்கிறாய். இந்த அவதாரம், பூமியின் பாரத்தைத் துடைக்கவும், உன் பக்தர்களை எப்போதும் தியானிக்கச்செய்யவும், மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது. இது என்ன, எங்கிருந்து வந்தது, தேவர்களுக்கும் தேவனே? எனக்குத் தெரியவில்லை. எல்லாத் திசைகளிலும் கொடிய தீப்போல் ஒரு சக்தி வருகிறது.” பகவான் சொன்னார்: “இதுவே த்ரோணனின் மகன் விடுத்த ப்ரஹ்மாஸ்திரம்; அவன் அதைத் திரும்பப் பெறும் முறையை அறியவில்லை; மரணம் அவனை நெருங்குகிறது. இதற்கு எதிராக வேறு எந்த ஆயுதமும் இல்லை; இதைத் தடுக்க, அதே வகை ஆயுதம் ஒன்றே எதிராக விட வேண்டும்; ஆயுதங்களில் தேர்ந்தவர் மட்டும் ஒரு ஆயுதத்தின் சக்தியை மற்றொன்றால் அடக்க முடியும்.” சூதர் சொல்லுகிறார்: பகவானின் வார்த்தைகளை கேட்ட அர்ஜுனன், எதிரிகளின் வீரர்களை அழிப்பவன், ப்ரதக்ஷிணம் செய்து, நீரால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை எதிராக விடுத்தான். இரு ஆயுதங்களின் சக்திகள், அம்புகளால் சூழப்பட்டு, பூமியையும் ஆகாயத்தையும் மூடின; அது சூரியனின் தீப்போல் பெருகியது. அந்த ஆயுதங்களின் தீப்போல் சக்தி மூன்று உலகங்களையும் எரித்ததைப் பார்த்த உயிர்கள், இது சம்ஸாரத்தின் அழிவின் தீ என்று நினைத்து பயந்தனர். மக்களில் குழப்பமும், உலகங்களில் கலக்கமும் ஏற்பட்டதைப் பார்த்த அர்ஜுனன், வாசுதேவரின் உபதேசத்தை நினைத்து, இரு ஆயுதங்களையும் திரும்பப் பெற்றான். பின்னர், கோபத்தில் கண்கள் சிவந்த நிலையில், அர்ஜுனன் வேகமாக கோடுமியின் மகனை (அஸ்வத்தாமா) அணுகி, ஒரு மிருகத்தைப் போல கயிற்றால் கட்டினான். அந்த எதிரியை, கயிற்றால் கட்டி இழுத்து, படைவீட்டுக்குக் கொண்டு செல்லும்போது, தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்ட பகவான், கோபத்தில் அர்ஜுனனை நோக்கி சொன்னார்: “பார்த்தா, இவனை விட்டுவிடாதே! இந்த ப்ரஹ்மணன் என்ற பெயர் கொண்டவன், ஆனால் இரவில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை கொன்றவன்; இவனை கொல்ல வேண்டும்.