ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பரமபாக்கியசாலிகளே, கேளுங்கள்! இந்த உலகில் மட்டுமன்றி, சுவர்க்கத்தில், சத்தியலோகத்தில், கைலாசத்தில், வைகுண்டத்திலும் கூட, இந்த பக்திரசத்தின் சுவை கிடையாது. ஆகையால், நீங்கள் எப்போதும் இதனைப் பருகுங்கள்; அதை ஒருபோதும் விடாதீர்கள். அப்போது, பைதராயணர் எனும் வியாசர் முனிவர் மண்டலத்தில் இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, ஹரி அங்கு தோன்றினார். அவரைச் சூழ்ந்து ப்ரஹ்லாதன், பாலி, உத்தவன், அர்ஜுனன் முதலானோர் வந்தனர். தேவமுனிவர்களில் தலைவனாகிய நாரதர், ஹரிக்கும் அவருடன் வந்தவர்களுக்கும் மரியாதை செலுத்தினார். ஹரி, பிரபையுடன் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அங்கு கூடியிருந்தோர் அவரை முதலில் பாடிப் புகழத் துவங்கினர். பின்னர், பார்வதி உடன் சிவபெருமான், தாமரை ஆசனத்தில் பிரம்மா ஆகியோரும் அந்தப் பெரும் புகழ்ச்சி நிகழ்வைக் காண அங்கு வந்தனர். ப்ரஹ்லாதன் தாளங்களை இசைத்தார்; உத்தவன் வேகமாக மணிக்கொம்பை இசைத்தார்; நாரத முனிவர், சங்கீதத்தில் நிபுணராக வீணையை எடுத்தார்; அர்ஜுனன் இசையின் தலைவராக இருந்தார்; இந்திரன் 'ஜெயம்! ஜெயம்! குமாரர்களே, நீங்கள் எவ்வளவு சிறப்பாகப் பாடுகிறீர்கள்!' என்று கூறி, மிருதங்கத்தை இசைத்தார். முன்னணியில், வியாசரின் மகன் சுகர், தொடர்ச்சியாகப் பாடினான். அங்கு, அந்த மத்தியில், ஹரி, சிவன், பிரம்மா ஆகிய மூவரும் பக்தர்களிடையே பிரகாசமாய் நடனமாடினர். இந்த அபூர்வமான புகழ்ச்சியைப் பார்த்து, ஹரி மகிழ்ச்சியடைந்தும், இவ்வாறு உரைத்தார்: "உங்கள் உள்ளத்தின் பக்திக்கு ஏற்ப என்னிடம் ஒரு வரம் கேளுங்கள்; இப்பொழுது உங்கள் கீர்த்தி, கதை எனக்கு மிகவும் பிரியமானது." இதை கேட்ட அனைவரும், பேரன்பால் மனம் நெகிழ்ந்து, ஆனந்தத்துடன் ஹரியிடம் கூறினர்: "மலைகளும், பாம்புகளும், அனைத்து பக்தர்களும் உம்மை எப்போதும் முயற்சியுடன் நினைவுகூர வேண்டும்—இதுவே எங்கள் ஆசை." ஹரி 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று அருளியவுடன், அச்யுதன் அப்பொழுதே மறைந்தார். அதன்பின், நாரதர், சுகர் மற்றும் மற்ற முனிவர்கள் அனைவரும் ஹரியின் பாதத்தில் வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன், அவர்கள் எல்லாம் தீர்ந்த மனமுடன், அந்த தெய்வீக கதையின் அமிர்தத்தைப் பருகி, அங்கிருந்து புறப்பட்டனர். அந்த பக்தி, சுகரால் அவனது புத்தகத்திலும் பாதுகாக்கப்பட்டது. இவ்வாறு, பாகவதத்தை சேவிப்பதனால் வைஷ்ணவர்களின் மனம் ஹரியிடம் ஈர்க்கப்படுகிறது. படுமோசம், துயரம், பிணி, மாயையின் அசுரனால் அழிக்கப்பட்டு, சஞ்சார சமுத்திரத்தில் வீசப்படும் அனைவருக்குமே பாகவதம் நன்மைக்காக ஒலிக்கிறது. அப்போது, ஷௌணகர் கேட்டார்: "சுகர் எப்போது அரசனிடம் சொன்னார்? பின்னர், கோகர்ணர் எப்போது மீண்டும் சொன்னார்? தேவமுனிவர் எப்போது பிராமணர்களிடம் உரைத்தார்? தயவு செய்து என் சந்தேகத்தை தீருங்கள்." சூதர் பதிலளித்தார்: "கிருஷ்ணர் பிரபஞ்சத்தை விட்டு முப்பது வருடங்கள் கழித்தபின், கலியுகம் விருத்தியடைந்த போது, பாத்ரபத மாதம் சுக்லபட்சம் நவமியில், சுகர் இந்த கதையை ஆரம்பித்தார். பரீக்ஷித் ராஜா கேட்டதற்கு இருநூறு வருடங்கள் கழித்து, கலியுகத்தில், ஒரு புனிதமான நவமி நாளில், கோகர்ணர், பசுவின் வயிற்றில் பிறந்தவர், இந்த கதையைப் பரப்பினார். பின்னர், கலியில் மேலும் முப்பது வருடங்கள் கடந்தபின், கார்த்திகை மாதம் சுக்லபட்ச நவமியில், பிரம்மாவின் புத்திரர்கள் இதை உரைத்தனர். இவ்வாறு, பாவமில்லாதவரே, நீங்கள் கேட்டதை நான் விளக்கியுள்ளேன்: கலியுகத்தில் பாகவதக் கதையின் பரம்பரை, இது உலக வாழ்க்கை நோயை அழிக்கிறது. இந்தக் கதை, கிருஷ்ணருக்கு பிரியமானது, அனைத்து பாவங்களையும் அழிக்கிறது, மோக்ஷத்திற்கு ஒரே காரணம், பக்தியின் விளையாட்டை ஏற்படுத்துகிறது. நல்லவர்கள் பக்தியுடன் இதை பருகட்டும்; இந்த உலகில் யாத்திரை அல்லது வேறு சேவை தேவையில்லை. தன் தூதன் பாசத்தை எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போதும், யமன் கூட அவனது காதில் இரகசியமாகச் சொல்கிறான்: 'பகவான் கதையில் மயங்குபவர்களைத் தவிர்; நான் மற்றவர்களின் கோபத்தின் அதிபதி, வைஷ்ணவர்களின் அல்ல.' இந்த நிலையற்ற உலகில், இச்சை பொருள்களின் விஷத்தால் மனம் கலங்கும்போது, குறைந்தது அரை நிமிடமாவது சுகரின் அமுதக் கட்டுரைகளை உங்கள் நன்மைக்காகப் பருகுங்கள். தவறான பாதையில், தாழ்ந்த கதைகளை கேட்டு வீணாக அலைந்து, பரீக்ஷித் ராஜாவே கேட்ட இக்கதை விடுத்து எதற்காகச் செல்கிறீர்கள்? சுகர் சொன்ன இந்த ரசநதியான கதை, யார் அதைச் சொல்கிறாரோ அவர்களது குரலில் பிணைக்கும்; அவர்கள் வைகுண்டத்தின் அதிபதியாகிறார்கள். இவ்வாறு, அனைத்து சாஸ்திரங்களாலும் நிறுவப்பட்ட மிக ரகசியமான சத்தியம் உங்களுக்கு ஒரே நேரத்தில் கூறப்பட்டது. அனைத்து நூல்களையும் ஆராய்ந்து பார்த்தபின், இந்த உலகில் சுகரின் கதையைவிட தூயது எதுவும் இல்லை; உச்சானந்தத்திற்காக பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களின் சாரத்தை பருகுங்கள். யார் இதை பக்தியுடன் தொடர்ந்து கேட்கிறார்களோ, யார் தூய வைஷ்ணவர்களுக்கு முன்பாகச் சொல்கிறார்களோ—இவர்கள் இருவரும், முறையாக இதைச் செயல்படுத்தி, அதன் பலனை அடைவார்கள்; அவர்களுக்கு இந்த உலகில் எதுவும் அடைய முடியாதது இல்லை. இப்போது, ஷௌணகர் கேட்டார்: "நாரதர் புறப்பட்ட பிறகு, பைதராயணரான வியாசர், அவருடைய மனதைப் புரிந்துகொண்டு, என்ன செய்தார்?" சூதர் பதிலளித்தார்: "தெய்வீகமான சரஸ்வதி நதியின் மேற்குக் கரையில், ஷம்யாபிராசம் எனும் ஒரு ஆசிரமம் உள்ளது; அது முனிவர்களின் கூடுகைகளுக்கு புகழ்பெற்றது. அந்த ஆசிரமத்தில், பல பதரி மரக்கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு வியாசர் அமர்ந்து, தண்ணீரால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, தன் மனதைத் தானாகவே ஒருமுகப்படுத்தினார். அவரது மனம் பக்தியால் தூய்மையும் நிலைத்ததுமாகி, முழுமையான பரமபுருஷனையும், அவரை சார்ந்த மாயையையும் அவர் தமது தியானத்தில் கண்டார். அந்த மாயையால், ஆத்மா தான் மூன்று குணங்களால் ஆனவன் என்று எண்ணி, துன்பங்களை அனுபவித்து, அவளால் ஏற்படும் காரியங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறான். இந்த துன்பங்களைத் தீர்க்கும் பொருட்டு, அந்த ஞானி, அறியாத மக்களின் நலனுக்காக, பரம்பொருளுக்கான நேரடி பக்தியைப் போதிக்கும் சாத்த்வத சம்ஹிதையை இயற்றினார். இந்த நூலைக் கேட்டவுடன், பக்தி, கிருஷ்ணருக்கு எழுகிறது; அது துக்கம், மாயை, பயம் ஆகியவை நீங்கச் செய்கிறது. இவ்வாறு, பாகவத சம்ஹிதையை முறையாக அமைத்து, வியாசர் அதை துறவறம் கொண்ட தன் மகன் சுகருக்கு போதித்தார். அப்போது, ஷௌணகர் கேட்டார்: "அந்த துறவறம் உடைய முனிவர், எல்லாவற்றிலும் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாதவர், ஆத்மாராமராக இருந்தவர்—அவர் ஏன் இந்தப் பெரிய நூலை படித்தார்?" சூதர் பதிலளித்தார்: "சுயம்துயர் அடைந்த முனிவர்களும், பந்தங்கள் இல்லாதவர்களும் கூட, ஹரியின் குணங்கள் காரணமாக, காரணமற்ற பக்தியைச் செய்கிறார்கள். பைதராயணரின் மகன், ஹரியின் குணங்களில் மனம் ஈர்க்கப்பட்டு, பக்தர்களுக்கு எப்போதும் பிரியமான இந்தப் பெரிய கதையை தொடர்ந்தும் படித்தார். இப்போது நான், பரீக்ஷித் மன்னரின் பிறப்பு, செயல்கள், அவர் திரும்பிச் சென்றது, பாண்டுபுத்திரர்களின் மறைவு, கிருஷ்ணரின் கதையின் ஆரம்பம் ஆகியவற்றை விவரிக்கிறேன். கௌரவர்களும் ஸ்ருஞ்ஜயர்களும் போரிடும் போது, வீரர்கள் யுத்தவிதியின்படி வீழ்ந்தனர்; த்ருதராஷ்டிரரின் மகன், பீமனின் கோலால் தொடப்பட்டு, தொடையில் முறிந்த நிலையில் கிடந்தான். அதைப் பார்த்து, அஸ்வத்தாமா, தன் குருவை மகிழ்விப்பதற்காக, அனைவராலும் வெறுக்கப்படும் ஒரு கொடூரமான செயலான, தூங்கிக் கொண்டிருந்த திரௌபதியின் மகன்களின் தலைகளை வெட்டினார். அந்த பயங்கரமான படுகொலையைப் பற்றி கேட்ட திரௌபதி, துக்கத்தில் மூழ்கி, கண்ணீர் பெருக்கிக்கொண்டாள்; அவளை ஆறுதல் கூறும் பொருட்டு, கிரீடம் சூடிய அர்ஜுனன் பேசினார்: "மெல்லியவளே, உன் துக்கத்தை நான் தீர்க்கிறேன்; காந்தீவம் விட்ட அம்புகளால், அந்த ப்ரஹ்மபந்துவின், அதாவது தீங்கு செய்தவரின், தலையை உனக்கு கொண்டு வந்து தருவேன், பிறகு நீ உன் மக்களைச் சுட்டுவிட்டு, நீராடலாம்." இவ்வாறு இனிமையான பலவகை வார்த்தைகளால் தனது ப்ரியமானவளுக்கு ஆறுதல் கூறி, அச்சுதனின் நண்பனான அர்ஜுனன், கோபத்துடன், தனது குருவின் மகனான அஸ்வத்தாமாவின் பின் சென்றான்; அவனது ரதத்தில் அனுமான் கொடி பறந்தது. அர்ஜுனன் தூரத்தில் வருவதை உணர்ந்த அஸ்வத்தாமா, மனம் கலங்கி, தன் ரதத்துடன் பூமியெங்கும் ஓடினான்; உயிரைக் காக்கும் பொருட்டு, ஒருவன் ருத்ரனைப் பார்த்து பயந்து ஓடுவது போல ஓடினான். அப்போது, தன் குதிரைகள் சோர்ந்து, தன்னிடம் பாதுகாப்பு இல்லை என்பதை உணர்ந்த அஸ்வத்தாமா, தன்னைப் பாதுகாக்க ஒரே வழி ப்ரஹ்மாஸ்திரம் என எண்ணினான். உடனே, தண்ணீரால் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, அந்த ஆயுதத்தை அழைத்தான்; ஆனால் அதை திரும்ப பெறும் முறையை அவன் அறியவில்லை—அவனது மரணம் நெருங்கி வந்தது.