ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அந்த நேரத்தில், ஞானத்தின் பெருங்கடலுக்கு சந்திரனாக விளங்கும் வியாசரின் பதினாறு வயது மகன், ஸ்ரீமான் சுகதேவர், அங்கு வந்தார். அவர் தன் உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தில் நிறைந்தவாறு, உரையாடல் முடிந்ததும், பாகவதத்தை அன்போடு மெதுவாக, இனிமையாகப் பாராயணம் செய்ய ஆரம்பித்தார். அவரைக் கண்ட அந்த சபையில் இருந்தவர்கள், அவரது பரம பிரபையை உணர்ந்து உடனே எழுந்து, அவருக்காக பெரிய ஆசனத்தை அர்ப்பணித்தனர். தேவர்களுக்கு முனிவராக விளங்கும் நாரதர், அவரை அன்புடன் மரியாதை செய்தார். சுகதேவர் சிருஷ்டியுடன் அமர்ந்து, “என் புனிதமான வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்” என்று சொன்னார். அப்போது ஸ்ரீ சுகர், “வேதங்களின் காமதெனு மரத்தின் பழுத்த பழம் தான் பாகவதம்; அது சுகமுனிவரின் வாயிலிருந்து பாயும் அமுதம் கொண்டு நிரம்பியுள்ளது. பூமியில் உள்ள ருசிகரமானவர்களும், உணர்வுள்ளவர்களும், இந்த பாகவதத்தின் சாரத்தை மீண்டும் மீண்டும் பருகுங்கள்” என்று அறிவுறுத்தினார். “இங்கு, மகாமுனிவர் இயற்றிய ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில், மோசமான மதங்களை எல்லாம் ஒதுக்கி, பொய்யற்ற, பொறாமையற்ற தூய உள்ளத்தவருக்கே இது அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு உண்மையான, பயனுள்ள தத்துவம் வெளிப்படுகிறது; மூன்று விதமான துக்கங்களை முற்றிலும் நீக்குகிறது. வேறு எந்த சாஸ்திரமும் தேவையில்லை; இங்கு பக்தியுடன் கேட்கும் சிந்தையுள்ளவர்களின் இதயத்தில் உடனே பகவன் கட்டுண்டு நிற்கிறார்.” “புராணங்களில் முத்தான ஸ்ரீமத் பாகவதம், வைஷ்ணவர்களின் பொக்கிஷம்; இதில் பரமஹம்ஸர்களின் பரிசுத்த ஞானம் பாடப்படுகிறது. இங்கு கர்மமில்லாத ஞானம், விவேகம், வைராக்கியம், பக்தி ஆகியவை வெளிப்படுகின்றன; இதை பக்தியுடன் கேட்டு, பாராயணம் செய்து, மனதில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தால், ஒருவர் மோக்ஷம் பெறுவார்.” “சுவர்க்கத்தில், சத்யலோகத்தில், கைலாசத்தில், வைகுண்டத்தில் கூட இந்த ருசி கிடையாது; ஆகவே, அதிர்ஷ்டசாலிகளே, எப்போதும் இதை பருகுங்கள்—எப்போதும் விடாதீர்கள்” என்றார். அப்போது சூதர் சொன்னார்: “அவ்வாறு வியாசர் அந்த சபையில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஹரி அங்கு தோன்றினார்; அவரைச் சுற்றி பிரஹ்லாதன், பலி, உத்தவன், அர்ஜுனன் மற்றும் பலர் இருந்தனர். தேவர்களுக்கு முனிவரான நாரதர், அவரையும், அவருடன் வந்தவர்களையும் மரியாதை செய்தார்.” ஹரி, பிரகாசமாக உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அனைவரும் அவரை முன்னிலைப்படுத்தி ஸ்துதி பாடத் தொடங்கினர். பின்னர் சிவபெருமான் பார்வதியுடன், பிரம்மா தமது தாமரையில் அமர்ந்து, அந்த மகிமையான கீர்த்தனையை காண வந்தனர். பிரஹ்லாதன் தாளம் வைத்தார்; உத்தவன் மணியை சுறுசுறுப்பாக அடித்தார்; தேவர்களுக்கு முனிவராகிய நாரதர், ராகத்தில் வல்லவராக வீணையை எடுத்தார்; அர்ஜுனன் பாடலுக்கு தலைவராக இருந்தார். இந்திரன் மிருதங்கம் வாசித்து, “ஜெயம்! ஜெயம்! குமாரர்களே, இந்த ஸ்துதியை எவ்வளவு நன்கு பாடுகிறீர்கள்!” என்று கூறினார். முன்னிலையில், வியாசரின் மகன் சுகர், சுரப்பாக பாராயணம் செய்தார். அந்த மத்தியில், ஹரி, சிவன், பிரம்மா ஆகிய மூவரும் ஒன்றாக நடனமாடினர்; அவர்கள் பிரகாசமான பக்தர்களில் நடனக்காரர்களைப் போல ஜொலித்தனர். இந்த அபூர்வமான கீர்த்தனையைப் பார்த்து, மகிழ்ந்தாலும், ஹரி சொன்னார்: “உங்கள் உள்ளத்தின் பக்திக்கு ஏற்ப என்னிடமிருந்து ஒரு வரம் கேளுங்கள்; இப்போது உங்கள் கீர்த்தனை, பாராயணத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்.” இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அவர்கள், பேரன்புடன், ஆனந்தத்துடன் ஹரியை நோக்கி: “மலைகளிலும், பாம்புகளிலும், அனைத்து பக்தர்களாலும், உம்மை நினைவு கூர வேண்டும்—இதே எங்கள் ஆசை; இது நிறைவேற வேண்டும்” என்று கேட்டனர். அச்சுதன், “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொன்னவுடன் மறைந்தார். பின்னர் நாரதர் அவரது திருவடிகளில் வணங்கினார்; சுகர் மற்றும் மற்ற முனிவர்களும் அப்படியே செய்தனர். மகிழ்ச்சியுடன், மாயை நீங்கிய அவர்கள், தெய்வீகக் கதையின் அமுதத்தை பருகி, அங்கிருந்து புறப்பட்டனர். அந்த பக்தி, அவரது மகன்களுடன் சேர்ந்து, சுகர் தன் சாஸ்திரத்திலும் பாதுகாத்தார். பாகவதத்தை சேவிப்பதன் மூலம், வைஷ்ணவர்களின் மனம் ஹரியிடம் ஈர்க்கப்படுகிறது. எல்லா வறுமை, துன்பம், காய்ச்சல், மாயையின் அரக்கனால் நசுங்கும், உலக சாகரத்தில் வீசப்படும் மக்களுக்காக, பாகவதம் நன்மைக்காக ஒலிக்கிறது. அப்போது சௌனகர் கேட்டார்: “எப்போது சுகர் அரசனிடம் பேசினார்? எப்போது கோகர்ணர் மீண்டும் பேசினார்? எப்போது தேவர்களுக்கு முனிவர் பிராமணர்களிடம் பேசினார்? என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்.” சூதர் பதிலளித்தார்: “கிருஷ்ணர் பிரபஞ்சத்தை விட்டு சென்ற பிறகு, முப்பது ஆண்டுகள் கழித்து, கலியுகம் விரைந்து வந்தபோது, பாத்ரபத மாதம், சுக்லபட்சம், ஒன்பதாம் நாளில் சுகர் பாராயணம் தொடங்கினார்.” “பரீக்ஷித்தின் பாகவதம் கேட்டதற்குப் பின், கலியுகத்தில் இருநூறு ஆண்டுகள் கடந்த பிறகு, ஒரு புனிதமான ஒன்பதாம் நாளில், கோகர்ணர் (ஒரு பசுவின் மகன்) அந்தக் கதையை பாராயணம் செய்தார்.” “பின்னர், கலியுகம் மேலும் முப்பது ஆண்டுகள் கடந்தபோது, கார்த்திகை மாதம், சுக்லபட்சம், ஒன்பதாம் நாளில், பிரம்மாவின் மகன்கள் அதை பாராயணம் செய்தனர்.” “இவ்வாறு, பாவமில்லாதவரே, நீங்கள் கேட்டதை நான் விவரித்தேன்: கலியுகத்தில் பாகவதக் கதை, இது ஸம்சார ரோகத்தை அழிக்கும்.” “இந்தக் கதை, கிருஷ்ணருக்கு பிரியமானது, அனைத்து பாவங்களையும் அழிக்கும், மோக்ஷத்திற்கு ஒரே காரணம், பக்தி விளையாட்டைத் தருகிறது. நல்லவர்கள் இதை பக்தியுடன் பருகட்டும்—இந்த உலகில் யாத்திரை, யாகம் தேவையில்லை.” “தன் சேவகர் கையில் பாசம் இருந்தாலும், யமன் அவனது காதில் சொல்வதாக கூறப்படுகிறது: ‘பகவான் கதைகளில் மயங்கியவர்களைத் தவிர்த்து விடு; நான் மற்றவர்களின் கோபத்திற்கு அதிபதி, ஆனால் வைஷ்ணவர்களுக்கு அல்ல.’” “இந்த நிலையற்ற உலகில், புலன்களின் விஷம் மனதை கலங்கச் செய்கிறது; ஒரு நிமிடமாவது சுகர் சொன்ன அமுத வரிகளைப் பருகுங்கள். தவறான கதைகளை கேட்டு தவறான பாதையில் அலைந்து, பயனற்றது ஏன்? பரீக்ஷித்தே கேட்டு மோக்ஷம் பெற்றார்.” “சுகர் சொன்ன இந்த ரஸமயமான கதை, பாராயணம் செய்பவரின் தொண்டையில் கட்டிப்பிடித்து, அவனை வைகுண்டத்தின் அதிபதியாக்கும்.” “இவ்வாறு, எல்லா சாஸ்திரங்களாலும் நிலைநாட்டப்பட்ட ரகசியமான உண்மை உங்களுக்காக ஒரே நேரத்தில் கூறப்பட்டது; எல்லா சாஸ்திரங்களையும் ஆராய்ந்தபின்பும், இந்த உலகில் சுகரின் கதையைவிட தூயது எதுவும் இல்லை—பரம ஆனந்தத்திற்காக பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களின் சாரத்தை பருகுங்கள்.” “யாரும் இதை பக்தியுடன் இடையறாது கேட்கிறார்களோ, யாரும் தூய வைஷ்ணவர்களுக்கு முன்பு இதை பாராயணம் செய்கிறார்களோ—இருவரும், முறையாகச் செய்தால், அதன் பலனைப் பெறுவார்கள்; அவர்களுக்கு இந்த உலகில் எதுவும் அடைய முடியாதது இல்லை.” அப்போது சௌனகர் கேட்டார்: “நாரதர் புறப்பட்ட பிறகு, வியாசர் என்ன செய்தார்? அவர் எண்ணத்தை அறிந்து, அடுத்து என்ன செய்தார்?” என்று. சூதர் சொன்னார்: “தெய்வீக சரஸ்வதி நதியின் மேற்கு கரையில், ஋ஷிகளின் கூடங்களுக்குப் புகழ்பெற்ற சம்யாப்ராசம் என்ற ஒரு ஆசிரமம் உள்ளது.” அந்த ஆசிரமத்தில், பல பதரி மரக் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. வியாசர் அங்கு அமர்ந்தார்; நீரால் தன்னைப் பரிசுத்தமாக்கி, தன் மனதைத் தன்னிச்சையாக ஒருமுகப்படுத்தினார். அவரது மனம் பக்தியால் தூய்மையாய், நிலைபெற்று, அவர் பூர்ண புருஷனை (பரம்பொருளை) காண்டார்; அவரை சார்ந்துள்ள மாயையும் அவர் கண்டார். அந்த மாயையால், ஆத்மா தன் இயல்பில் பரமாத்மாவாக இருந்தாலும், தன்னை மூன்று குணங்களில் உருவானவன் என்று எண்ணி, துன்பங்களை கற்பனை செய்து, அவளால் உண்டானவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறான். இந்த துன்பங்களைத் தீர்க்கும் பொருட்டு, அந்த ஞானி, அறியாத மக்களுக்கு நேரடியான பரம்பொருளை நோக்கிய பக்தியைப் போதிக்கும் சாத்த்வத ஸம்ஹிதையை இயற்றினார். இந்த சாஸ்திரத்தில், கேட்பவருக்குக் கிருஷ்ணரிடம் பக்தி எழும்; அது துக்கம், மாயை, பயம் ஆகியவற்றை நீக்கும். இந்த பாகவத ஸம்ஹிதையை முறையாக இயற்றி, வியாசர் தன் துறவறத்துக்கு விரும்பும் மகன் சுகருக்கு அதை போதித்தார். அப்போது சௌனகர் கேட்டார்: “அந்த முனிவர், துறவறத்துக்கு விரும்பி, எல்லாவற்றிலும் விருப்பு வெறுப்பு இல்லாமல், தன்னைத் தானே சந்தோஷப்படுத்திக்கொள்வவர்—அவர் ஏன் இந்தப் பெரிய நூலை படித்தார்?” சூதர் பதிலளித்தார்: “தன்னைத் தானே திருப்திப்படுத்தும் முனிவர்களும், எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர்களும், காரணமின்றிப் பகவானுக்கு பக்தி செய்கின்றனர்; அவ்வளவு உயர்ந்த குணங்கள் அவருக்கு உண்டு.” “பதராயணரின் மகன் (சுகர்), ஹரியின் குணங்களில் மனம் ஈர்க்கப்பட்டவர், வைஷ்ணவர்களுக்கு மிகவும் பிரியமான இந்தப் பெரிய கதையை இடையறாது படித்தார்.” “இப்போது நான், பரீக்ஷித் மகாராஜாவின் பிறப்பு, செயல், பிரயாணம், பாண்டவர்கள் இறந்தது, கிருஷ்ணரின் கதையின் எழுச்சி ஆகியவற்றை விவரிக்கிறேன்.” “கௌரவா, ஸ்ருஞ்ஜயா ஆகிய இரு தரப்பினரும் போரில் வீணாகி, த்ருதராஷ்டிரனின் மகன் (துரியோதனன்) பீமனின் மழைக்குத்தால் தொடை முறிந்த நிலையில் கிடந்தான்.” “இதைப் பார்த்த அஸ்வத்தாமா, தன் தலைவனை மகிழ்விப்பதற்காக, ஒரு கொடூரமான செயலாக, தூங்கிக் கொண்டிருந்த திரௌபதியின் மகன்களின் தலைகளை வெட்டினான்; இது அனைவராலும் கண்டிக்கப்படும் செயல்.” “தன் மகன்கள் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டதை அறிந்த தாய் (திரௌபதி), பேரழுகையுடன் கண்களில் கண்ணீர் மல்கி அழுதாள். அவளைத் தைரியப்படுத்த, கிரீடம் சூடியவன் (அர்ஜுனன்) பேசத் தொடங்கினார்.