ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

சுகர் கூறினார்: வைகுண்டத்தில், ப்ருகு முனிவர் அன்பான வார்த்தைகளால் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் மனம் ஆழ்ந்த திருப்தியில் நிறைந்தது; அவர் அமைதியுடன், பக்தியில் ஆழ்ந்து, கண்களில் கண்ணீருடன் மௌனமாக ஆனார். பிறகு, ப்ருகு முனிவர் மீண்டும் பிரம்மத்திற்கு அர்ப்பணித்திருக்கும் முனிவர்கள் கூடத்தில் திரும்பி, அவர் நேரில் அனுபவித்த அனைத்தையும் விவரித்தார். இதை கேட்ட முனிவர்கள், ஆச்சரியத்தில், சந்தேகமின்றி, விஷ்ணுவின் மீது மேலும் அதிகமான நம்பிக்கையை வைத்தனர்; அவர் மூலம் அமைதி, பயமின்மை பிறக்கின்றன. ஏனெனில், அவரிடமிருந்து தர்மம், ஞானம், வைராக்யம், எட்டுவித சாம்ராஜ்யம், மற்றும் ஆத்மாவின் குற்றங்களை நீக்கும் புகழ் எல்லாம் எழுகின்றன. முனிவர்கள் தங்கள் தண்டை விட்டு, அமைதியாக, சமமான மனம் கொண்டு, எதையும் வைத்திராமல், நற்குணங்கள் கொண்டவர்களாக, அவரைச் சிறந்த இலட்சியமாக அறிவார்கள். அவரது பிரியமான ரூபம் சத்த்வம்; பிராமணர்கள் அவருக்குப் பிரத்யேக தேவதைகள்; அமைதியுடன், ஆசையின்றி, ஞானம் கொண்டவர்கள் அவரை பலன் நாடாமல் வழிபடுகின்றனர். அவரது மாயையால், குணங்களுடன், ராக்ஷசர்கள், அசுரர்கள், சுரர்கள் என மூன்று வகை உயிர்கள் உருவாகின்றன; அந்த புனித இடத்தை அடைவதற்கு சத்த்வம் தான் வழி. சுகர் கூறினார்: இவ்வாறு, சரஸ்வத பிராமணர்கள், மக்களின் சந்தேகங்களை நீக்க, பரமபுருஷனின் பத்மபாதங்களை சேவை செய்து, உயர்ந்த இலட்சியத்தை அடைந்தனர். சூதர் கூறினார்: யார் இந்த பக்தியின் அமிர்தத்தை, முனிவரின் மகனின் பத்மபாதம் பற்றிய, உலக வாழ்க்கையின் பயத்தை நீக்கும், பரமபுருஷனைச் சார்ந்த கதையை, தம் காதுகளை பாத்திரமாகக் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறாரோ, அந்த பயணிகள் வாழ்க்கையின் சோர்வை விட்டு விடுகின்றனர். சுகர் கூறினார்: ஒருமுறை, துவாரகாவில், ஒரு பிராமணரின் மனைவியின் புதிதாகப் பிறந்த மகன் பூமியைத் தொடியுமே இறந்துவிட்டான், பாரத வம்சத்திலே! அந்த பிராமணர், இறந்த குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு, அரசரின் வாசலுக்கு வைத்தார்; துயரத்தில், மனம் சோகத்தில், அவர் இவ்வாறு புலம்பினார்: "பிராமணர்களை வெறுக்கும், பொய் பேசும், பேராசை கொண்ட, இன்பங்களில் மூழ்கிய அரசரின் தவறுகளால் என் குழந்தை இறந்திருக்கிறது." "அரசன் வன்மத்தில் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் போது, தீமையுள்ளவன், கட்டுப்பாடற்ற இச்சைகள் கொண்டவன், மக்கள் வறுமையில் சிக்கி, துன்பத்தில் வாழ்கிறார்கள்." இவ்வாறு, இரண்டாவது, மூன்றாவது குழந்தையும் இறந்தபோது, பிராமணர் அவற்றையும் அரசர் வாசலில் வைத்து, அந்த புலம்பலை கூறினார். இதை கேட்ட அர்ஜுனன், ஒருமுறை கேசவனின் முன்னிலையில், அந்த பிராமணரின் ஒன்பதாவது குழந்தை இறந்தபோது, அவரிடம் பேசினார்: "ஓ பிராமணா, உங்கள் வீட்டில் என்ன குறை உள்ளது? இந்த பிராமணர்கள் யஜ்ஞம் செய்கிறார்கள், க்ஷத்திரிய நண்பர்கள் உள்ளனர்." "பிராமணர்கள் செல்வம், மனைவி, பிள்ளைகள் சூழ்ந்து புலம்பும் இடத்தில், க்ஷத்திரிய வேஷத்தில் வாழ்பவர்கள் உண்மையில் போலிகள், அவமானத்தில் வாழ்கிறார்கள்." "ஓ பிராமணா, துன்பத்தில், உதவியில்லாமல் இருக்கும் உங்கள் பிள்ளைகளை நான் பாதுகாப்பேன்; என் வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற முடியாவிட்டால், பாவம் நீங்க, நான் தீக்குள் நுழைய வேண்டும்." பிராமணர் கூறினார்: சங்கர்ஷணன், வசுதேவன், பிரத்யும்னன் – வில்லில் சிறந்தவர்கள் – அனிருத்தன், யாரின் ரதம் வெல்ல முடியாது, அவர்கள் கூட பாதுகாக்க முடியவில்லை. "உலகின் தலைவர்களுக்கும் கடினமான காரியத்தை, நீங்கள் குழந்தைத்தனமாக முயற்சி செய்கிறீர்கள்; நாங்கள் நம்ப முடியவில்லை." அர்ஜுனன் கூறினார்: "ஓ பிராமணா, நான் சங்கர்ஷணன் அல்ல, கிருஷ்ணன் அல்ல, கிருஷ்ணனின் மகன் அல்ல; நான் அர்ஜுனன், என் வில் காந்தீவம்." "என் சக்தியை குறைத்து மதிக்க வேண்டாம்; திரயம்பகனை மகிழ்வாக்கிய சக்தி எனக்கு உள்ளது; போரில் மரணத்தை வென்றவன், உங்கள் பிள்ளைகளை மீட்டுத் தருவேன்." பால்குனன் (அர்ஜுனன்) இவ்வாறு உறுதி கூற, பிராமணர் அர்ஜுனனின் வீரத்தை பார்த்து மகிழ்ந்து, தம் வீட்டிற்கு திரும்பினார். பிராமணரின் மனைவிக்கு பிறப்பின் நேரம் வந்தபோது, அந்த சிறந்த பிராமணர், கவலையில், அர்ஜுனனை அழைத்து, "என் பிள்ளையை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றுங்கள்!" என்று கேட்டார். அர்ஜுனன் தூய நீரால் சுத்தம் செய்து, மகேஸ்வரனை வணங்கி, திவ்ய ஆயுதங்களை நினைத்து, காந்தீவ விலை எடுத்தார். பார்த்தன், வில் மூலம், பிறப்பறையை எல்லா பக்கங்களிலும், மேலிலும், கீழிலும், பல்வேறு ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி, அம்புகளால் ஒரு பறை உருவாக்கினார். பிராமணரின் மனைவிக்கு குழந்தை பிறந்ததும், குழந்தை அழுது கொண்டிருந்தபோது, உடல் உடனே வானில் மறைந்தது. பிறகு, கிருஷ்ணனின் முன்னிலையில், பிராமணர் அர்ஜுனனின் வெற்றியை குறை கூறினார்: "அர்ஜுனனின் பெருமை வார்த்தைகளை நம்பிய என் முட்டாள்தனம் பாருங்கள்." "பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், ராமன், கேசவன் – யாரும் பாதுகாக்க முடியவில்லை; உலகத்தின் அதிபதி, வேறு யார் செய்ய முடியும்?" "அர்ஜுனனின் பொய்யான வார்த்தைகளுக்கு அவமானம், அவன் சுய புகழுக்கும், அவன் விற்கும் அவமானம்; அவன் விதியின் கட்டளையைச் செய்ய முயற்சிக்கிறான்." இவ்வாறு பிராமண முனிவர் அர்ஜுனனை சபித்தார்; பால்குனன், தன் ஞானத்தில் நம்பிக்கை வைத்து, விரைவாக சம்யமனி – யமன் இருக்குமிடத்திற்கு சென்றார். அங்கு பிராமணரின் மகனை காணவில்லை; ஆயுதம் எடுத்துக் கொண்டு, இந்திரன் நகரம், அக்‌னி, நிர்ருதி, சோமன், வாயு, வருணன் நகரம் ஆகியவற்றிற்கும் சென்றார். ரசாதலா, வானம், பிற தேவர்கள் இருப்பிடங்கள் – எல்லாம் ஆயுதம் எடுத்துச் சென்றார்; பிராமணரின் மகனை காண முடியாமல், வாக்குறுதி நிறைவேற்ற முடியாமல், தீக்குள் நுழைய நினைத்தார்; ஆனால் கிருஷ்ணன் தடுக்கினார். கிருஷ்ணன் கூறினார்: "நான் உனக்கு பிராமணரின் பிள்ளைகளை காண்பிப்பேன்; தன்னை குறைத்து மதிக்க வேண்டாம். நம்முடைய தூய புகழை நிலைநிறுத்தும் மனிதர்கள் ஆசிர்வதிக்கப்படுவர்." இவ்வாறு அர்ஜுனனுடன் பேசிக் கொண்டு, பகவான், உலகின் அதிபதியுடன், திவ்ய ரதத்தில் மேற்குப் பக்கம் சென்றார். அவர், ஏழு கண்டங்கள், ஏழு கடல்கள், ஏழு மலைகள், லோகாலோகத்தை கடந்தார், உட்பிரவேசம் செய்தார். அங்கு, பாரதர்களில் சிறந்தவரே, சைப்யா, சுக்ரீவா, மேகபுஷ்பா, பலாஹகா எனும் குதிரைகள் திசையைத் தெரியாமல், இருளில் தொலைந்தன. அவற்றை பார்த்த கிருஷ்ணன், யோகத்தின் பெரிய தலைவரின் தலைவர், தனது சக்கரத்தை, ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல பிரகாசமாக, முன்னே அனுப்பினார். அந்த சுதர்சன சக்கரம், மனதைப் போல வேகமாக, அந்த பரந்த, அடர்ந்த, பயங்கரமான இருளில் நுழைந்து, தன் பிரகாசத்தால் இருளை உடைத்து, ராமனின் அம்பு படையினை உடைப்பதைப் போல, குணங்களை விட்டபடி உடைத்தது. சக்கரத்தால் திறந்த பாதையில், அர்ஜுனன் அந்த பரம, எல்லையற்ற ஒளியை இருளுக்கு அப்பால் கண்டார்; அதன் பிரகாசம் கண்களைத் தாக்க, அவர் இரு கண்களையும் மூடினார்.