ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இப்போது, இந்த பாகவத புராணத்தின் நிகழ்வுகளை அன்பும் பக்தியும் நிறைந்த தமிழில் விவரமாகச் சொல்லுகிறேன்: ருத்ர பகவான், அந்த அசுரன் கேட்ட வரத்தை வழங்குவதில் மனதில் விரக்தி இருந்தாலும், சிரித்துவிட்டு "ஓம்" என்று கூறி, நாகத்திற்கு அமிர்தம் வழங்குவது போல அந்த வரத்தை அளித்தார். அசுரன், அந்த வரம் உண்மையா என்பதை சோதிக்க, தன் கையை சாம்புவின் தலை மீது வைக்க முயன்றான். சிவன், தன் செயலுக்கு பயந்து, தன் தலைவைத் தள்ளி விலகினார். அசுரன் அவரைப் பின் தொடர, சிவன் நடுங்கி, விண்ணும் பூமியும் எல்லை வரை, திசைகளின் எல்லை வரை, நீரிலும் ஓடினார். தேவர்கள், இதற்கு தீர்வு தெரியாமல் அமைதியாக உட்கார்ந்தனர். சிவன், வைகுண்டத்திற்கு சென்றார்; அந்த இடம் இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட பிரகாசமான உலகம். அங்கே நாராயணன், துறவிகளின் பரமபுருஷன், சாந்தமானவர்கள் தங்கள் தண்டத்தை விட்டவர்கள், அங்கே சென்றவர்கள் திரும்பாத இடத்தில் இருக்கிறார். சிவன் இப்படி துன்பத்தில் இருப்பதை பார்த்து, பாபங்களை அழிக்கும் பரமபுருஷன், தன் யோக சக்தியால் இளம் பிரம்மச்சாரி வடிவம் எடுத்து, தூரத்திலிருந்து வந்தார். அவர் தண்டம், மான்தோலை, மெழுகு கட்டு, குசா புல் கொண்டு, தீபம் போல பிரகாசித்து, பணிவோடு வணக்கம் செய்தார். பகவான், "சகுனியின் மகனே, நீ சோர்வாக தெரிகிறாய்; நீ தொலைவில் இருந்து வந்தாயா? சிறிது ஓய்வெடு; இந்த ஆத்மா எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும்," என்றார். "உன் நோக்கம் அதிக ரகசியம் இல்லையென்றால், எங்களை அறிந்துகொள்ளச் சொல்; பொதுவாக மனிதர்கள் தங்கள் குறிக்கோளை பிறரிடம் மூலம் அடைவதற்காக முயல்கிறார்கள்," என்றார். பகவானின் வார்த்தைகள் அமிர்தம் போல பொழிந்ததால், அசுரன் சோர்வு தூர்ந்தது; அவர் நடந்ததை எல்லாம் சொல்லிவிட்டான். பகவான், "இப்படி என்றால், தக்ஷாவின் சாபத்தால் பிசாசு நிலையை அடைந்தவர், பேய்கள், பிசாசுகளுக்கு தலைவன், அவருடைய வார்த்தையை நாங்கள் நம்ப முடியாது," என்றார். "நீ உண்மையில் அங்கே நம்பிக்கை கொண்டிருப்பாயாக, உலகாசாரியன் மீது, அப்போது, உன் கையை உன் தலை மீது வைத்துப் பார்த்து, அது உண்மையா என்று நிரூபிக்க வேண்டும்," என்றார். "சம்புவின் வார்த்தைகள் பொய் எனில், அவர் பொய் பேசும் ஒருவர்; பொய் பேசுபவரை மீண்டும் பின்பற்ற வேண்டாம்," என்றார். இவ்வாறு பகவான் சாமர்த்தியமாக, வியாக்கிரமாக பேசி, அசுரனின் மனதை குழப்பினார். தன்னை மறந்து, அந்த முட்டாளான அசுரன் தன் கையை தன் தலை மீது வைத்தான். உடனே, அவன் தலை உடைந்து, அவன் விழுந்தான்; அது ஒரு மாட்டை வெட்டுவது போல. வானில் "வெற்றி!", "வணக்கம்!", "நன்று!" என்று முழக்கம் எழுந்தது. பாவி வ்ருகாசுரன் அழிக்கப்பட்டபோது, வானத்தில் பூக்கள் பொழிந்தன; தேவர்கள், முனிவர்கள், பிதர்கள், கந்தர்வர்கள்—all ஆனந்தம் கொண்டனர். சிவன் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றார். பகவான், விடுதலையான சிவபெருமானிடம், "பெரிய தேவா, திவ்யனே, இந்த பாவி தன் பாவத்தினால் தானே அழிக்கப்பட்டான்," என்றார். "பெரியவர்களில், பாவம் செய்தவர் யாரும் உயிர்வாழ முடியாது; உலகாசாரியனை அவமதித்தால் எதற்கும் சொல்லவே தேவையில்லை," என்றார். இந்த பரமபுருஷன் ஹரியின் சக்தி அளவிட முடியாதது; அவர் நேரடியாக காப்பாற்றிய இந்த சிவபெருமானின் விடுதலைக்கான கதையை யார் சொன்னாலும், யார் கேட்டாலும், அவர்கள் மற்றும் அவர்களின் எதிரிகள், பிறவி மரண சுழற்சியில் இருந்து விடுதலை அடைவார்கள். பிறகு, சரஸ்வதி நதிக்கரையில், முனிவர்கள் யாகம் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள், "மூன்று பெரும் தேவங்களில் யார் மிகச் சிறந்தவர்?" என்று விவாதம் செய்தனர். உண்மை அறிய விரும்பி, முனிவர்கள், பிரகுவை—பிரம்மாவின் மகனை—அனுப்பினர். பிரகு, பிரம்மாவின் சபையில் சென்றார்; அவர், பிரம்மாவை வணங்கவோ புகழவோ செய்யவில்லை; இது அவருடைய இயல்பை சோதிக்க. பிரம்மா, தன் பிரகாசத்தால் கோபமடைந்தார். ஆனால், தன்னையே காத்துக்கொண்டவர், அந்த கோபத்தை தன் உள்ளே அடக்கினார்; தன்னைப் பிறப்பித்தவர் தன் சொந்த நீரால் தீயை அடக்குவது போல. பிறகு, பிரகு, கைலாய மலையில், மகேஸ்வரனைச் சந்தித்தார்; மகேஸ்வரன் மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்து தன் சகோதரனை அணைத்தார். ஆனால், பிரகு, அந்த அணைப்பை திருப்பிக் கொடுக்க விரும்பவில்லை; அவரை மரியாதை செய்யவில்லை என்று நினைத்து, சிவபெருமான் கண்கள் தீப்பொறி போல, கோபம் கொண்டு, தன் திரிசூலை உயர்த்தினார். அப்போது, தேவி, சிவபெருமானின் பாதத்தில் விழுந்து, மென்மையான வார்த்தைகளால் அவரை சமாதானப்படுத்தினார். பிறகு, பிரகு வைகுண்டத்திற்கு சென்றார்; அங்கே ஜனார்த்தனன் இருக்கிறார். பிரகு, பகவான், ஸ்ரீ தேவி மார்பில் துயில்கொண்டிருந்த போது, அவருடைய மார்பில் தன் காலால் அடித்தார். அப்போது, பகவான், நற்பண்பாளர்களுக்குத் தங்கும் இடம், லக்ஷ்மியுடன் எழுந்தார். தன் படுக்கையிலிருந்து இறங்கி, முனிவரிடம் தலையை வணங்கினார்; "வரவேற்கிறேன், பிராமணா, சிறிது அமருங்கள்; உங்கள் வருகையை அறியாமல் இருந்த எங்களை மன்னியுங்கள்," என்றார். "உங்கள் பாதம் கழுவிய நீரால், என்னையும், இந்த உலகையும், எனக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட உலக காவலாளர்களையும், புனித இடங்களை உருவாக்கும் உம்மை, புனிதமாக்குங்கள்," என்றார். "இன்று, பிரபுவே, நான் லக்ஷ்மியின் முழு கருணையை பெற்றேன்; உங்கள் பாதம் தொடுவதால் பாவம் நீங்கிய செல்வம் என் மார்பில் நிலைத்திருக்கும்," என்றார். பிரகு, வைகுண்டத்தில் பகவானிடம் மென்மையான வார்த்தைகளால் பேசிக் கொண்டிருந்த போது, அவர் மனம் நிறைந்தார், பூரணத்துடன் அமைதியாக, பக்தியில் மூழ்கி, கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. பிறகு, அவர் முனிவர்கள் கூட்டத்துக்கு திரும்பி, அவர் நேரில் அனுபவித்த அனைத்தையும் விவரித்தார். முனிவர்கள், இதைக் கேட்டதும், ஆச்சரியத்தில், சந்தேகம் இல்லாமல், விஷ்ணுவில் மேலும் நம்பிக்கை வைத்தனர்; அவரிடமிருந்து அமைதி, பயமின்மை கிடைக்கிறது. ஏனெனில், அவரிடமிருந்து தர்மம், அறிவு, துறவு, எட்டு வகை அதிகாரம், சுயம் பாவங்களை நீக்கும் புகழ்—all உருவாகின்றன. தண்டத்தை விட்ட சாந்தமான, சமமான, பொருளற்ற, நற்குணமுள்ள முனிவர்களின் பரமபுருஷன் என்று கூறப்படுகிறார். அவருடைய பிரியமான வடிவம் சத்த்வம்; பிராமணர்கள் அவருடைய தேர்ந்த தெய்வங்கள்; சாந்தமான, ஆசையற்ற, அறிவுள்ளவர்கள் அவர் மீது விருப்பு இல்லாமல் வழிபடுகின்றனர். அவருடைய மாயையால், குணங்களுடன், ராக்ஷஸர்கள், அசுரர்கள், தேவர்கள்—all உருவாகின்றனர்; சத்த்வம் அந்த புனித இடத்தை அடைவதற்கான வழி. இவ்வாறு, சரஸ்வதா பிராமணர்கள், மக்கள் சந்தேகங்களை நீக்க, பரமபுருஷனின் பாதங்களை சேவித்து, பரமபதத்தை அடைந்தனர். சூதர் சொல்கிறார்: யார் இந்த அமிர்தம் போன்ற கதையை, முனிவரின் மகனின் பாதம் பற்றிய வாசனை கொண்ட, உலக வாழ்க்கையின் பயத்தை நீக்கும், பரமபுருஷனைப் பற்றிய கதையை, காதுகளால் திரும்பத் திரும்ப கேட்பாரோ, அவர்கள் வாழ்க்கை பாதையில் சோர்வை விடுவார்கள். சுகர் சொல்கிறார்: ஒருநாள், துவாரகாவில், ஒரு பிராமணனின் மனைவியின் புதிதாக பிறந்த மகன், பூமியைத் தொட்டதும் உடனே இறந்தான், பாரத வம்சத்து வாரிசே.