ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஒரு காலத்தில், ஒருவன் செல்வத்திற்காக முயன்று, பலவிதமான முயற்சிகளில் தோல்வியடைந்து, அதனால் மனம் சோர்ந்து போனான். அந்த நேரத்தில், அவன் என் பக்தர்களுடன் நட்பை ஏற்படுத்தினான். அப்போது, அவனுக்கு என் அருளை நான் வழங்கினேன். அந்த பரம, நுண்ணிய பிரம்மம்—அது சுத்த சித்தம், நித்தியமும், எல்லையற்றதும்—அதை தான் ஆத்மாவாக அறிவித்தால், ஞானிகள் பிறவி சுழற்சியில் இருந்து விடுதலை அடைகிறார்கள். ஆகையால், மக்கள் என்னை வழிபடுவது மிகக் கடினம் என்று எண்ணி, வேறு தெய்வங்களை நாடுகிறார்கள். அவர்கள் விரைவில் கிடைக்கும் ஆசிகளால்—அரசு, செல்வம் போன்றவை—மயங்கி, அகங்காரமடைந்து, மேலும் ஆசைகள் கொண்டு, என்னை அலட்சியம் செய்கிறார்கள். சுகர் கூறினார்: ஆசிர்வாதம் மற்றும் சாபம் வழங்கும் தெய்வர்களில்—பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் பிறர்—இவர்களில் சிவன் விரைவில் ஆசிர்வாதம் அல்லது சாபம் அளிப்பவர்; பிரம்மா அவ்வாறு அல்ல, அச்யுதன் ஒருபோதும் உடனே தருவதில்லை. இதற்காக, ஒரு பழைய கதையை அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: வ்ருகாசுரனுக்கு ஆசிர்வாதம் வழங்கி, மலைவாசி சிவன் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தார். சகுனியின் மகனாகிய வ்ருகா என்ற ஒரு அசுரன், ஒரு நாள் வழியில் நாரதரை சந்தித்தான். தீய எண்ணத்துடன், அவன் மூன்று தெய்வர்களில் யார் விரைவில் திருப்தி அடைவார் என்று கேட்டான். நாரதர் அவனிடம், "நீ விரைவில் கிரீஷனை (சிவனை) அடைய முயற்சி செய்; சிறிய நன்மையாலோ தவறாலோ அவர் விரைவில் மகிழ்வோ கோபமோ அடைவார்," என்றார். ராவணன் மற்றும் பாணன் அவரை புகழ்ந்து, அவர் அவர்களுக்கு அளித்த அளவற்ற சக்தியால், அவர்கள் பின்னர் பெரும் துன்பத்துக்கு ஆளானதை நாரதர் எடுத்துக்காட்டினார். இவ்வாறு அறிவுரை பெற்ற வ்ருகாசுரன், சிவனை அடைய விரைந்து சென்றான். தனது உடல் இறைச்சியையே ஹரனின் (சிவன்) முகத்தில், யாகக்கிரணமாக அர்ப்பணித்து, கடுமையான தவம் செய்தான். ஏழாவது நாளில், தெய்வத்தை காண முடியாமல் மனம் சோர்ந்து, அவன் கூரிய வாளால் தனது தலைவெட்டை வெட்டினான்; அவனது கூந்தல் அந்த புண்ணியத் தலத்தில் நனைந்தது. அப்போது, கருணைமிகு துர்ஜடி (சிவன்), தீயில் இருந்து வரும் சுடர்போல், அவனைத் தடுத்தார்; அவன் தொடாமல் தடுத்துவிட்டு, அவனது உடலை இன்னும் அழகாக மாற்றி மீட்டார். சிவன், "போதும், அங்கலா! உனக்கு விருப்பமான ஒரு ஆசிர்வாதத்தை தேர்ந்தெடு; நான் அதை வழங்குவேன். சரணடைந்தவர்களிடம் நீர் அளித்தாலும் மகிழ்வேன்; ஆனால் நீ உன்னை மிகையாக, பயனின்றி வருத்திக்கொண்டாய்," என்றார். அப்போது, அந்த பாவி வ்ருகாசுரன், "நான் யாரது தலையில் என் கையை வைத்தாலும், அவர் உடனே இறக்கட்டும்," என்ற பயங்கர ஆசிர்வாதத்தை கேட்டான். இதை கேட்ட ருத்ரன் (சிவன்), மனதில் விருப்பமில்லாதபோதும், சிரித்து, "ஓம்" என்று சொல்லி, அந்த ஆசிர்வாதத்தை வழங்கினார்; அது நஞ்சை பாம்புக்கு அளிப்பதைப் போல் ஆனது. அந்த ஆசிர்வாதத்தை சோதிக்க, வ்ருகாசுரன், சிவனின் தலையில் தன் கையை வைக்க முயன்றான். சிவன், தன் செயலைக் கண்டு பயந்து, உடனே விலகினார். அவன் பின்னால் விரைந்து வந்த வ்ருகாசுரனைத் தவிர்க்க, சிவன் அச்சத்தில் நடுங்கி, விண்ணும் மண்ணும் எல்லைகளையும், திசைகளின் எல்லைகளையும் கடந்தும், நீரில் இருந்தும் ஓடினார். இப்போது தேவர்கள், இதற்குத் தீர்வு தெரியாமல் அமைதியாக அமர்ந்தனர். சிவன், இருளை கடந்த பிரகாசமான வைகுண்டத்தை அடைந்தார். அங்கே, நாராயணன் தானாகவே இருக்கிறார்; அவர் துறவிகளின் உயர்ந்த இலக்கு, அமைதியானவர்கள் அடையும் இடம்; அங்குச் சென்றவர்கள் மீண்டும் பிறவிக்குத் திரும்புவதில்லை. சிவன் இவ்வாறு துன்பப்பட்டதைப் பார்த்த பரமாத்மா, தூரத்திலிருந்து ஒரு சிறுவன் பிரம்மச்சாரி வடிவில் யோகத்தால் வந்து, அருகில் சென்றார். அவர் இடுப்பில் தாரை, மான் தோல், தண்டம் அணிந்து, தீப்போல் பிரகாசித்து, குசகிராஸ் கையில் வைத்திருந்தார்; பணிவுடன் வ்ருகாசுரனை வணங்கி, பண்புடன் பேசினார்: "சகுனியின் மகனே, நீ மிகவும் சோர்வாகத் தெரிகிறாய்; நீ தொலைவில் இருந்து வந்தாயா? சிறிது ஓய்வு எடு; இந்த ஆத்மா எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும். உன் நோக்கம் எங்களுக்கு கேட்க முடியாத ரகசியமல்லவா? இருந்தால் கூறு; பொதுவாக மனிதர்கள் தங்களது லட்சியங்களை மற்றவர்களின் மூலம் அடைய முயற்சிக்கிறார்கள்." இவ்வாறு அமிர்தம் போன்ற வார்த்தைகளால் கேட்ட இறைவனிடம், வ்ருகாசுரன் தன் சோர்வை மறந்து, நடந்ததை எல்லாம் சொன்னான். அப்போது இறைவன், "இப்படி என்றால், டக்ஷனின் சாபத்தால் பிசாசுகளுக்கு தலைவரான ஒருவரின் வார்த்தையை நாங்கள் நம்ப மாட்டோம்," என்றார். "நீ அந்த உலகாசாரியரிடம் உண்மையாக நம்பிக்கை வைத்தால், தானவர்களின் தலைவனே, உடனே உன் கையை உன் தலையில் வைக்கவும்; அது உண்மையா எனப் பார்க்கலாம். ஏதேனும் சம்புவின் வார்த்தை பொய்யாக இருந்தால், தானவர்களில் சிறந்தவனே, அவரை விட்டுவிடு; பொய் பேசுவோரை பின்பற்றக் கூடாது." இவ்வாறு இறைவன் சூழ்ச்சியுடன் கூற, வ்ருகாசுரனின் மனம் குழப்பமடைந்தது; தன்னை மறந்து, அவன் தன் கையையே தன் தலையில் வைத்தான். உடனே அவனது தலையிரண்டாகப் பிளந்து, அவன் மாட்டினைப் போல் தரையில் விழுந்தான். அந்தக் கணத்தில் வானில் "ஜெயம்!", "வணக்கம்!", "வாழ்க!" என்ற முழக்கங்கள் எழுந்தன. மலர்களும் பொழிந்தன; தீய வ்ருகாசுரன் அழிக்கப்பட்டான்; தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள் மகிழ்ந்தனர்; சிவன் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றார். அப்போது பரமபுருஷன், விடுதலையான மலைவாசி சிவனை நோக்கி, "மகா தேவனே, தெய்வீகனே, இந்தப் பாவி தன் தீமையால் அழிந்தான்," என்றார். "பெரும் உயிரினங்களில், பாவம் செய்தபின் யார் உயிர் வாழ முடியும்? உலகாசாரியரைத் தவறாக நடத்தினால், உலகாதிபதி, என்ன சொல்ல வேண்டும்?" இந்த மலைவாசி சிவனை, பரமாத்மா ஹரியின் நேரடி அருளால் மீட்ட இந்த கதையை யார் கூறினாலும், கேட்டாலும், அவர்கள் மற்றும் அவர்களது எதிரிகள் பிறவி சுழற்சியில் இருந்து விடுதலை பெறுவார்கள். அடுத்து, ஸுகர் கூறினார்: சரஸ்வதி நதிக்கரையில், அரசே, முனிவர்கள் யாகம் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் ஒரு விவாதம் எழுந்தது: "மூன்று பெரும் தெய்வங்களில் யார் மிக உயர்ந்தவர்?" இதை அறிய விரும்பி, அவர்கள் பிருகுவை—பிரம்மாவின் மகனை—உண்மை கண்டறிய அனுப்பினர்; அவர் பிரம்மாவின் சபைக்கு சென்றார். அவர், பிரம்மாவின் இயல்பை அறிய, அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தவோ புகழ்வோ செய்யவில்லை. அதனால் பிரம்மா கோபம் கொண்டு, தன் பிரகாசத்தில் எரிந்தார். ஆனால், தன்னையே கட்டுப்படுத்தும் பிரம்மா, உள்ளே எழுந்த கோபத்தை, தானே பிறப்பித்த நீரால் தீயை அணைப்பதைப் போல, அடக்கினார். பிறகு, பிருகு கைலாய மலையை அடைந்தார்; அங்கு மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்த மகேசுவரன், தன் சகோதரனை அரவணைத்தார். ஆனால், பிருகு அவனை எதிர்கொள்ள விரும்பவில்லை; அவனை அவமதித்ததாக நினைத்து, சிவன் கண்கள் எரிந்தபடி கோபமடைந்து, தன் சுழிபுரியை உயர்த்தி அவனை அழிக்க முயன்றார். அப்போது, தேவி அவருடைய பாதத்தில் விழுந்து, இனிமையான வார்த்தைகளால் அவரை அமைதிப்படுத்தினார். பின்னர், பிருகு வைகுண்டத்தை அடைந்தார்; அங்கு ஜனார்த்தனன் இருக்கிறார். அங்கே, பிருகு, திருமகளின் மார்பில் சாய்ந்திருந்த இறைவனின் மார்பில் தன் காலால் உதைத்தான்; அப்போது அந்த இறைவன், சீரானவர்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பவர், லட்சுமியுடன் எழுந்தார்.