ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பரிக்ஞாதர்களே, இந்தக் கதையை நான் உங்களுக்காக பகிர்கிறேன். ஒருநாள், ஒரு பெரிய சந்தேகம் முன்வைக்கப்பட்டது: “இரு வேறுபட்ட இயல்புகளைக் கொண்ட இரு பெருமக்களை வணங்குவோர் ஏன் முற்றிலும் எதிர்மறையான பலன்களை அடைகின்றனர்?” எனக் கேட்டனர். இதற்கு ஶுகர் பக்தியுடன் விளக்கத் தொடங்கினார். “ஶிவபெருமான் எப்போதும் சக்தியுடன் இணைந்திருப்பவர்; அவர் சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்களிலும் மூடப்பட்டவர்; எனவே, அவரும், நானும் மூன்று வகை இயல்புகளைக் கொண்டவர்களாக இருக்கிறோம். அந்த ஶிவனிடமிருந்து பதினாறு விதமான மாற்றங்கள் உருவாகின்றன; அவர் எல்லா உருவங்களிலும் தோன்றி, அனைத்திலும் நிலைபெறுகிறார். ஆனால் ஹரி, அந்த பரமபுருஷன், குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்; அவர் சகலத்தையும் பார்த்து, சாட்சியாக இருப்பவர்; அவரை வணங்கினால், பந்தமான குணங்களிலிருந்து விடுபடலாம். அஸ்வமேத யாகங்கள் நிறைந்த பின்பு, உமது தாத்தா, அந்த மன்னன், பகவானின் தர்மங்களைப் பற்றி கேட்டதும், அச்யுதனிடம் இந்தக் கேள்வியை முன்வைத்தார். யாது வம்சத்தில் அவதரித்த அந்த பகவான், அவரது பக்தி சேவையில் மகிழ்ந்து, மனிதர்களுக்குச் சிறந்த நன்மை தரும் விதமாகப் பேசினார்: ‘யாரேனும் மீது நான் விசேஷ அருள் காட்ட விரும்பினால், முதலில் அவருடைய செல்வத்தை மெதுவாகப் பறிப்பேன்; பின்னர், அவருடைய உறவினர்கள் அவரை விட்டு விலகுவார்கள்; அவர் துன்பத்தில் சிக்கி மேலும் துன்புறுவார். செல்வம் தேடி வெற்றி பெற முடியாமல், ஏமாற்றத்துடன் என் பக்தர்களுடன் நட்பு கொண்டால், நான் அவர்மீது எனது அருளை பொழிவேன். அந்த பரமாத்மா, அறிவே ஆன, நித்தியமும் அனந்தமும் ஆன அந்த பரம்பொருளை ஆத்மாவாக அறிந்தவனுக்கு, பிறவி மரண சக்கரம் இல்லை. அதனால், என்னை வணங்குவது அருமை என்பதால், மக்கள் வேறு தெய்வங்களை நாடுகிறார்கள்; அவர்கள் விரைவில் கிடைக்கும் வரங்களால், செல்வம், ஆட்சி ஆகியவற்றால் பெருமிதம் கொண்டு, மேலும் வரம் வேண்டி, என்னை அசட்டையாகப் பார்ப்பார்கள். ஶுகர் தொடர்ந்தார்: பிரார்த்தனைக்கும் சாபத்துக்கும் உரிமையாளர்களான பிரமா, விஷ்ணு, ஶிவர் ஆகியோரில், ஶிவபெருமான் விரைவில் வரம் வழங்குவார் அல்லது சாபம் அளிப்பார்; பிரமா அவ்வாறு செய்யார்; அச்யுதன் உடனே எதுவும் வழங்கார். இதற்காக ஒரு பழைய கதையையும் அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: வ்ருகாஸுரனுக்கு வரம் வழங்கியதால், மலைமகன் ஶிவபெருமான் பெரும் துயரத்தில் சிக்கினார். சகுனியின் மகனாக வ்ருகன் என்ற ஒரு அசுரன் இருந்தான். ஒருநாள், அவன் வழியில் நாரதரைப் பார்த்து, மூவரில் விரைவில் திருப்தி அடைவார் யார் என்று கேட்கிறான். நாரதர், அவன் வெற்றி பெற விரும்பினால், கிரீஷனை நாடச் சொன்னார்; ஏனெனில், அவர் சிறிய நன்மையாலும் குற்றத்தாலும் எளிதில் மகிழ்வார் அல்லது கோபிப்பார். இதேபோல், ராவணன், பாணன் ஆகியோரின் புகழ்ச்சியால் அவர் மகிழ்ந்து, அவர்களுக்கு ஒப்பற்ற சக்தி வழங்கினார்; ஆனால் பின்னர் அவர்கள் பெரிய துன்பத்தில் சிக்கினர். நாரதரின் அறிவுரையின்படி, அந்த அசுரன், ஹரனுக்காகத் தன் உடலைத் துண்டித்து, தன்னுடைய இறைச்சியை ஹரனாகிய அக்னிக்குள் ஹோமம் செய்தான். ஏழாவது நாளில், தெய்வத்தை அடைய முடியாமல் ஏமாற்றத்தில், கூரையான வாளால் தன் தலையை வெட்டினான்; அந்தத் தலையில் உள்ள முடி அந்த புனித ஸ்தலத்தில் நனைந்தது. அப்போது, பரமகருணை கொண்ட துர்ஜடி, நம்மைப்போல், தீயிலிருந்து வெளிச்சம் எழுவது போல் அவனைத் தடுத்தார்; அவன் உடலை மீண்டும் அழகாக உருவாக்கினார். “போதும், அங்கலா! நீ விரும்பும் வரத்தை வேண்டு; நான் உனக்கு வழங்குவேன். சரணடைந்தவர்கள் தண்ணீரை மட்டும் கொடுத்தாலும் மகிழ்வேன்; ஆனால் நீ தேவையில்லாமல் உன்னை மிகவும் பாடுபடுத்திக் கொண்டாய்” என்றார். அந்த பாவியன், பிற உயிர்களுக்கு பயம் தரும் ஒரு வரத்தை கேட்டான்: “நான் யாருடைய தலையில் என் கையை வைத்தாலும், அவர் இறக்க வேண்டும்” என்றான். இதைக் கேட்ட ருத்ரன், மனதில் விருப்பமில்லாவிட்டும், சிரித்தபடி, “ஓம்” என்று கூறி அந்த வரத்தை வழங்கினார்; அது விஷத்தை பாம்பிற்கு வழங்கும் போல் இருந்தது. வ்ருகாஸுரன், அந்த வரம் உண்மையா எனத் தெரிந்து கொள்ள, ஶம்புவின் தலையில் தன் கையை வைக்க முயன்றான்; ஶிவபெருமான் தன் செயலுக்கே பயந்து, தன்னை விலக்கிக் கொண்டார். அசுரன் அவனைத் தொடர்ந்து விரட்ட, ஶிவபெருமான் அச்சத்துடன் ஓடினார்; அவர் வானத்தின் எல்லைகளும், பூமியின் எல்லைகளும், எல்லா திசைகளும், நீரிலும் ஓடினார். தேவர்கள், இதற்குத் தீர்வு தெரியாமல், அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர். பிறகு, ஶிவபெருமான் வைகுண்டத்திற்கு சென்றார்; அந்த இடம் இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட, பிரகாசமானது. அங்கு, நாராயணன் தானே, துறவிகள், பரம சாந்தர்கள் அடையும் பரம இலக்காக இருப்பவர்; அங்குச் சென்றவர்கள் திரும்ப வருவதில்லை. அந்த ஶிவபெருமான் இவ்விதம் துன்புறும் நிலையில், பகவான் நாராயணன் தன் யோக சக்தியால் ஒரு இளம் பிரம்மச்சாரி வடிவத்தில், தொலைவில் இருந்து வந்து, அருகில் சென்றார். அவர் இடுப்பில் கட்டும் கயிறு, மான் தோல், தண்டம், குசக்ராஸ் ஆகியவை ஏந்தி, தீ போன்ற பிரகாசத்தில் ஒளிர்ந்தார்; பணிவுடன் வணங்கினார். “சகுனியின் மகனே! நீ சோர்வாகத் தெரிகிறாய்; நீ தொலைவில் இருந்து வந்தாயா? சிறிது நேரம் இங்கு ஓய்வெடு; இந்த ஆத்மா அனைத்தையும் பெற வைக்கும் சக்தி கொண்டது. உன் நோக்கம் எங்களுக்கு ரகசியமாக இல்லாவிட்டால், அதைச் சொல்; பொதுவாக மனிதர்கள் தங்கள் இலக்கை அடைவதற்கு பிறரை நாடுகிறார்கள்” என்றார். பகவானின் அமுத சொற்களை கேட்ட அசுரன், தன் சோர்வை மறந்து, நடந்ததை முழுவதும் விவரித்தான். பின்னர் பகவான் கூறினார்: “இது உண்மையெனில், தக்ஷனின் சாபத்தால் பேய்கள், பிசாசுகளுக்கு தலைவராக ஆன ஒருவரின் வார்த்தைகளை நாங்கள் நம்பமாட்டோம். உனக்கு உண்மையில் அவர்மீது நம்பிக்கை இருந்தால், அன்பானவனே, விரைவில் உன் கையை உன் தலையில் வைய்; அது உண்மைதானா எனத் தெரிந்துகொள். ஶம்புவின் வார்த்தையில் ஏதேனும் பொய் இருந்தால், அவரை விட்டு விலகு; பொய் பேசுவோர் மீண்டும் தொடரப்படக்கூடாது” என்றார். பகவானின் சாமர்த்தியமான வார்த்தைகளால், வ்ருகாஸுரன் குழப்பமடைந்து, தன் தலையில் தானே கையை வைத்தான். உடனே அவன் தலையில் பிளந்து விழுந்தான்; விலங்கொன்றைப் போல இடிந்து விழுந்தான். விண்ணகத்தில் “வெற்றி!”, “நமஸ்காரம்!”, “நன்று!” என்ற ஆரவாரம் எழுந்தது. பூமழை பொழிந்தது; அந்த பாவி வ்ருகாஸுரன் வீழ்ந்ததால் தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள் மகிழ்ந்தனர்; ஶிவபெருமான் துயரிலிருந்து விடுபட்டார். பரமபுருஷன், விடுதலை பெற்ற மலைமகனிடம் சொன்னார்: “மகா தேவனே, தெய்வீகனே, இந்த பாவி தன் தீமையால் தானே அழிந்தான். பெரியவர்களில் யார் பாவம் செய்தாலும் உயிரோடு இருப்பது சாத்தியமா? உலகாசாரியரை எதிர்த்தால், அது எவ்வளவு அபாயம்!” இந்த மலைமகன் விடுதலையை, பரமாத்மா ஹரியின் அற்புத சக்தியால் யார் கேட்டாலும், சொன்னாலும், அவர்கள் பிறவி மரண சக்கரத்திலிருந்து விடுபடுவார்கள்; அவர்களது எதிரிகள் கூட விடுவார்கள். இதன்பிறகு, ஶுகர் சொன்னார்: “ஓ அரசே! சரஸ்வதி நதிக்கரையில் முனிவர்கள் யாகம் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்; அப்போது அவர்களுக்குள் ஒரு விவாதம் எழுந்தது: மூவரில் யார் பெரியவர்?