ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பரம சத்துவத்தைப் பற்றியும், உலகின் மாயையையும், ஆன்மாவின் உண்மையான நிலையைப் பற்றியும், ஞானிகள் மற்றும் தேவர்களின் அனுபவங்களைப் பற்றியும் விரிவாகக் கூறும் இந்த பாகவத புராணத்தின் அத்தியாயத்தில், முதலில் வேதங்கள் பகவானை வணங்கி பேசுகின்றன. முன்னதாக இல்லாததும், உலகம் அழிந்த பிறகும் இல்லாததும், நடுவில் மட்டும் தோன்றும் எல்லா உருவங்களும், உம்மில் ஒரே சுவையாகும் மாயை மாத்திரம். அதனால், செல்வம் அல்லது ஜாதி போன்ற வேறுபாடுகளுக்கு ஒப்பிடப்படுகிறது. ஆனால், ஞானிகள் மனத்தின் விளையாட்டும் அதன் தேனும் மாயை என்பதை அறிவார்கள். ஆன்மா, பிறவியற்ற பரமனுடன் தொடர்பு கொண்டு, அவனது குணங்களை ஏற்கும்போது, அந்த பரம்பொருளைப் போல் ஆகிறது. பிறகு, மரணத்திலிருந்து விடுபட்டு, அதன் பங்கிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிறது. நீங்களும், பாம்பு தனது தோலை விட்டு விடுவதுபோல், அந்த உருவத்தைத் துறந்து, உங்களது பரமமான, அளவிலாத மகிமையில் எட்டுமடங்கு உயர்ந்தவராக இருப்பீர்கள். துறவிகள், மனதிலுள்ள ஆசையை முழுமையாக அகற்றவில்லை என்றால், உங்களைப் போன்று பெற முடியாதவர்களுக்கு, நீங்கள் உள்ளார்ந்துள்ள இருதயத்தில் மறைந்திருப்பீர்கள். அது கழுத்தில் மறக்கப்பட்டுள்ள வைரம் போல. ஆன்மாவில் திருப்தி அடையாதவர்களுக்கு, இரு பக்கமும் துன்பமே. ஏனெனில், அவர்கள் மரணமற்ற நிலையை அடையவில்லை; உங்கள் நிலையை அடையவில்லை. உங்களை, எல்லா மங்களமும், அமங்களமும் தோன்றும் ஆதாரமாக அறியாதவர், உங்களிடமிருந்து எழும் குணங்களையும், குறைகளையும், உயிர்களது சொற்களையும் உணர முடியாது. ஆனாலும், ஒவ்வொரு யுகத்திலும், குணங்களுடன் கூடிய பிரபுவாகிய உம்மை, தொடர்ச்சியாகப் பாடுகிறார்கள்; உங்களைப் பற்றி கேட்பவர்கள், மனிதர்களால் மோக்ஷத்திற்குத் திசைதிருப்பப்படுகிறார்கள். தேவர்களின் தலைவர்களும், அந்த பரம்பொருளாகிய உங்களின் எல்லையை அடைய முடியவில்லை, ஓ பரிபூரணனே! உங்களுக்கிடையில் உள்ள அந்த சாவர்ண கோடிகள் (பிரபஞ்ச முட்டைகள்) கூட முடியவில்லை. வானில் தூசுகள் காற்றுடன் அலைந்து திரிபது போலவே, வேதங்களும் காலத்துடன் அழிகின்றன. ஆனால், உம்மில் அவை பலன் பெறுகின்றன; பொய்யைத் தள்ளிவிட்டு, உம்மில் முடிவடைகின்றன. இந்தக் கட்டளை அனைத்தையும் பிரம்மாவிடமிருந்து கேட்ட சனந்தனருக்கு, அவனது புத்திரர்களும் சித்தர்களும், ஆத்மாவின் பாதையை அறிந்தவர்கள் எனக் கௌரவித்தனர். இதுவே, வேதங்கள், புராணங்கள் மற்றும் உபநிடத்களின் சாரம், முனிவர்கள் விண்ணில் பயணித்து, முன்பே எடுத்துக்காட்டியதாகும். பிரம்மாவின் வாரிசே, நீ இந்த ஆத்மா பற்றிய உபதேசத்தை நம்பிக்கையுடன் ஏற்று, பூமியில் விருப்பப்படி வாழ்ந்து, மனிதர்களின் ஆசைகளை அழித்திடு. அப்பொழுது, ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: இந்த உபதேசத்தை நம்பிக்கையுடன், தன்னடக்கத்துடன் பெற்ற முனிவர் வீரவரதர், பூரண ஞானமும் கொண்டவர், பேசத் தொடங்கினார். நாரதர் கூறினார்: ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு வணக்கம்—பழிக்கேடற்ற புகழுடையவர், அனைத்து உயிர்களின் உருவாக்கமும் அழிவும் கொண்டவர். பழைய முனிவருக்கும், அவரது சிறந்த சீடர்களுக்கும் வணங்கி, நான் என் தந்தையான த்வைப்பாயனரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றேன். பகவான் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, ஆசனத்தில் அமர வைத்தார். பின்னர் அவர் நாராயணரின் வாயிலிருந்து கேட்டதை அவருக்குச் சொன்னார். இவ்வாறு, ராஜனே, நீங்கள் கேட்டதை நாங்கள் விவரித்தோம்—எப்படி மனம், வரையறை இல்லாத, குணமற்ற பிரம்மனில் நிலைபெற முடியும் என்பதை. இந்த பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கம், நடுவும் முடிவும் அறியும், வெளிப்படாததும், உயிர்களும், தலைவர்களும் ஆகியவற்றின் அதிபதி; உலகை உருவாக்கி அதில் நுழைந்து, முனிவர்களின் மூலம் அதனை ஆளும்; அவனை அடைந்தபோது, உடலுடன் வந்த ஆன்மா, தூங்கும் பறவை தனது கூண்டை விட்டுச் செல்லும் போல், அவனைவிட்டு விடுவிக்கப்படுகிறது. பிறப்பின்றி, அச்சமற்ற அந்த ஹரியை, எப்போதும் மனதில் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு, பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் உள்ள எண்பத்தி ஏழாவது அத்தியாயமான “வேத ஸ்துதிகள்” முடிகின்றது. அப்போது, ராஜா கேட்டார்: தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரில், அதிருஷ்டமானதை அதிருஷ்டமானதாகவே வணங்குபவர்கள் பெரும்பாலும் செல்வமிக்க அரசர்களே; ஹரியின் பக்தர்கள் அல்ல. இதைப் பற்றி எங்களுக்கு பெரிய சந்தேகம் உள்ளது: எதிர்மாறான இயல்புடைய இரு தேவர்களை வணங்குபவர்கள், ஏன் எதிர்மாறான பலன்களைப் பெறுகிறார்கள்? ஸ்ரீசுகர் பதிலளித்தார்: சிவன், எப்போதும் சக்தியுடன் இணைந்தவர்; அவர் மூன்று குணங்களால் சூழப்பட்டவர்—சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று இயல்புகளும் கொண்டவர். எனவே, நானும் மூவராக இருக்கிறேன். அவரிடமிருந்து பதினாறு வகையான மாற்றங்கள் தோன்றின; எல்லா உருவங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, எல்லாவற்றின் நிலையை அடைகிறார். ஆனால் ஹரி, குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்; பரம்புருஷன்; இயற்கையைத் தாண்டியவர்; எல்லாவற்றையும் பார்த்து, மேற்பார்வையிடுபவர். அவரை வணங்கினால், குணங்களிலிருந்து விடுபடலாம். அஸ்வமேத யாகங்கள் நிறைவடைந்தபின், உங்கள் தாத்தா, பகவானின் தர்மங்களைப் பற்றி கேட்டு, அச்யுதனை இது பற்றி கேட்டார். பகவான், அவரது பக்தியுள்ள சேவையால் மகிழ்ந்து, மனிதர்களுக்கான உயர்ந்த நன்மைக்காகப் பேசினார்—யது குலத்தில் பிறந்தவர். பகவான் சொன்னார்: நான் யாருக்காவது விசேஷமான அருள் செய்யும்போது, முதலில் அவருடைய செல்வத்தைப் பறிகொள்கிறேன்; பிறகு, அவருடைய உறவினர்கள் அவரை விட்டு விலகி, அவர் துன்பமடைந்து, மேலும் துன்பப்படுகிறார். அவர் முயற்சிகளில் தோற்றுப், செல்வம் பற்றிய ஆசையில் விரக்தியடைந்து, என் பக்தர்களுடன் நட்புறவில் ஈடுபட்டால், நான் அவர்மேல் என் அருளை வழங்குகிறேன். அந்த பரம, நுண்ணிய பிரம்மம், சுத்த சித்தானந்தம், நித்தியமும், எல்லையற்றதும்; அதை ஆத்மாவாக அறிந்த ஞானி, சஞ்சாரத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். எனவே, என்னை வணங்குவது மிகவும் கடினம் என்பதால், மக்கள் வேறு தேவர்களை நோக்குகிறார்கள். பிறகு, அவர்கள் விரைவில் கிடைக்கும் வரங்களாலும், செல்வச் செழிப்பாலும், மதமாகி, பெருமை கொண்டு, மேலும் வரங்களை நாடி, என்னை அலைக்கழிக்கிறார்கள். சுகர் தொடர்ந்தார்: வரம், சாபம் ஆகியவற்றின் அதிபதிகள்—பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் பிறர். இவர்களில் சிவன் விரைவில் வரம் அல்லது சாபம் தருவார், பிரம்மா தரமாட்டார், அச்யுதன் உடனே தரமாட்டார். இதற்காக, ஒரு பழைய கதையை அவர்கள் சொல்கிறார்கள்: வ்ருகாஸுரனுக்கு வரம் வழங்கி, மலைமகன் (சிவன்) துன்பமடைந்தார். அப்போது, வ்ருகா என்ற ஒரு அசுரன் இருந்தான்; அவன் சக்குனியின் மகன். வழியில் நாரதரைப் பார்த்து, மனதில் தீமை கொண்டு, மூவரில் யாரை விரைவில் திருப்தி செய்யலாம் என்று கேட்டான். நீ விரைவில் வெற்றி பெறுவாய்; கிரீஷனை (சிவன்) நோக்கிச் செல்; அவர் சிறிய நன்மையாலோ, குற்றத்தாலோ விரைவில் திருப்தியும், கோபமும் அடைவார் என்று நாரதர் சொன்னார். இதேபோல், ராவணன், பாணன் ஆகியோரின் புகழ்ச்சி மூலம் மகிழ்ந்து, அவர்களுக்கு ஒப்பற்ற வலிமையை வழங்கினார்; ஆனால், அவர்கள் பின்னர் பெரும் துன்பத்திற்கு ஆளானார்கள். அவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அசுரன், உடலிலிருந்து தன் மாமிசத்தை எடுத்துத் தீயான ஹரனின் வாயில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்து விரைவில் சென்றான். ஏழாவது நாளில், தேவனைப் பெற முடியாமல், மனம் தளர்ந்து, கூந்தல் நனைந்த அந்த புனித இடத்தில், கூரிய வாளால் தன் தலையை வெட்டி விட்டான். அப்போது, பரம கருணையுள்ள துர்ஜடி, நாம்போல், தீயிலிருந்து எழும் ஜ்வாலையைப் போல, அவனைத் தடுத்தார்; அவனது உடலை மேலும் அழகாக மாற்றினார். பிறகு, சிவன் அவனிடம், “போதும், அங்கலா! நீ விரும்பும் வரத்தை வேண்டிக் கொள்; நான் தருவேன். சரணடைந்தவர்களின் தண்ணீரால் கூட நான் திருப்தி அடைகிறேன்; ஆனால், நீ தேவையில்லாமல் உன்னை மிகுந்த வேதனைக்கு உட்படுத்தினாய்,” என்றார். அந்த பாவி, பிற உயிர்களுக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில், “என் கையால் யாருடைய தலையைத் தொடினாலும், அவர் இறக்க வேண்டும்,” என்று கேட்டான். இதை கேட்ட ருத்ரன், விருப்பமில்லாமலும், சிரித்தும், “ஓம்” என்று சொல்லி, அந்த வரத்தை வழங்கினார்; அது நாகத்திற்கு அமிர்தம் வழங்குவது போல. பிறகு, அந்த அசுரன், அந்த வரத்தைச் சோதிக்க, தனது கையால் சிவனின் தலையைத் தொட முயன்றான். சிவன், தன் செயலில் பயந்து, பின்னால் ஓடினார். அசுரன் தொடர்ந்து விரட்டி, சிவன் நடுங்கி, வானும் பூமியும் எல்லைகளும் கடந்து, திசைகளின் எல்லை வரை, நீருக்குள் ஓடினார். தேவர்களின் தலைவர்கள், இதற்கு என்ன தீர்வு என்று அறியாமல், அமைதியாக அமர்ந்தனர். அப்போது, சிவன், இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட பிரகாசமான வைகுண்டத்தில் சென்றார். இவ்வாறு, வேதங்கள் பகவானை வணங்கும் ஸ்துதி முதல், வ்ருகாஸுரன் வரம் பெற்ற கதை வரை, இந்த அத்தியாயங்கள் ஓர் ஒற்றுமையான, பரம ஞானமும் பக்தியும் நிறைந்த கதையாக தொடர்கின்றன.