ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இந்த உலகத்தில், மனதை அடக்க முயல்பவர்கள்—அது அடங்காத குதிரையைப் போல அலைபாயும் மனம்—உணர்வுகளையும் மூச்சையும் கட்டுப்படுத்த முயன்றாலும், குருவின் திருவடிகளை புறக்கணித்தால், அவர்கள் எண்ணற்ற துயரங்களில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள். அது கடலில் வழிகாட்டியை இழந்த வணிகர்கள் போல், வழிதவறி துன்பப்படுவதைப் போன்று. உம்மை அருளும் பகவனே, உம்மை அறியாமல் உறவினர், பிள்ளைகள், தன்மேல் நம்பிக்கை, துணை, செல்வம், வீடு, ரதம் ஆகியவற்றில் நம்பிக்கை வைக்கும் மனிதர்களுக்கு, இவை யாவும் பயனற்றவை. இங்கே இன்பம் நாடி அலைவரும், தங்கள் பங்கும் இழந்தவரும், யாரும் உண்மையான சந்தோஷத்தை அடைய முடியாது. இந்த பூமியில், தீர்த்தங்கள் மற்றும் புண்ணிய ஸ்தலங்களுக்குச் சென்று தூய்மை அடைந்த முனிவர்கள், உம்முடைய பாதாமிர்தம் எனும் நீரால் மனம் கழுவப்பட்டவர்கள், ஒருமுறை கூட உம்மை—நித்திய ஆனந்தமாக உள்ளவரை—மனதில் நிலைநிறுத்தினால், அவர்கள் இனி மனிதர்களைத் திசைதிருப்பும் உலகவாசஸ்தலங்களை நாட மாட்டார்கள். "இது இருப்பிலிருந்து தோன்றியது" என்று ஒருவர் கூறினால், அந்தக் கருத்து தவறானது; அது எப்போதும் பொருந்தாது, சில சமயம் பொய்யும் ஆகும். நடைமுறைக்காக வேறுபாடுகள் கூறப்படுகின்றன, ஆனால் அவை பாரம்பரியமாக மட்டும் பின்பற்றப்படுகின்றன. மொழி, அதன் விரிவான வடிவங்களால், யாகங்களில் மூடுபட்டவர்களை குழப்புகிறது. பிரபஞ்சம், முன்பும் பின்பும் இல்லாதது, நடுவில் மட்டும் தோன்றி மறையும், உம்மில் ஒரே சுவையாக மாயையாக தோன்றுகிறது. எனவே, அது செல்வம், ஜாதி போன்ற வேறுபாடுகளுக்கு ஒப்பாகும்; ஆனால் ஞானிகள் மனதின் விளையாட்டும் அதன் இன்பமும் மாயை என்று அறிகின்றனர். ஆண்டுயிரான ஆத்மா, பிறவிப்படாதவனுடன் தொடர்பு கொண்டு, அவன் குணங்களை ஏற்கும்போது, அதுபோல் ஒத்த தன்மையை அடைகிறது; பிறகு மரணத்திலிருந்து விடுபட்டு தன் பங்கிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறது. நீயும் அந்த ரூபத்தை, பாம்பு தோலை விட்டு விலகுவது போல், விட்டு, உன்னுடைய பரம, அளவிட முடியாத மகிமையில், எட்டுமடங்கு மேன்மையாக, எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்டவனாய் விளங்குகிறாய். துறவிகள், மனதில் உள்ள ஆசைச் சுருளை முழுமையாக அகற்றவில்லை என்றால், உம்மை அடைய இயலாதவர்களுக்கு, நீயும் உள்ளத்தில் மறைந்திருப்பாய்—மார்பில் மறந்துபோன மாணிக்கம் போல. ஆன்மாவில் திருப்தி அடையாதவர்களுக்கு இருபுறமும் துன்பம் உண்டு, ஏனெனில் அவர்கள் மரணமில்லாத உம்முடைய நிலையை அடையவில்லை. உம்மை, எல்லா மங்களம்–அமங்களங்களுக்கும் ஆதியாக உள்ளவரை அறியாதவர்கள், உம்மிலிருந்து எழும் குணங்களையும் குறைகளையும், உடலோடு கூடியவர்களின் சொற்களையும் பிரித்தறிய முடியாது. ஆனாலும், ஒவ்வொரு யுகத்திலும், குணங்களுடன் கூடிய பரமனே, நீயே தொடர்ச்சியாகப் பாடப்படுகிறாய்; உன்னைப் பற்றி கேட்பவர்கள், மனிதர்களால் முக்திக்குத் திசைதிருப்பப்படுகிறார்கள். இமையவர்களின் தலைவர்கள் கூட உம்முடைய எல்லையை அடைய முடியவில்லை, ஓர் அளவில்லாதவனே! உம்மிடையே உள்ள அந்த சாவர்ண கோடிகள் எனப்படும் பிரபஞ்ச முட்டைகள் கூட முடியவில்லை. விண்ணில் தூசி பறப்பதைப் போல், வேதங்களும் காலத்தோடும் மறைந்து போகின்றன; ஆனால் உம்மில் அவை பயன் பெறுகின்றன, பொய்யைத் தவிர்த்து உம்மில் முடிவடைகின்றன. பகவான் கூறினார்: இவ்வாறு, பிரமாவின் உபதேசத்தை கேட்ட பின்னர், அவருடைய புதல்வர்கள், சித்தர்கள், ஆன்மாக்களின் பாதையை அறிந்த சனந்தனரை மரியாதை செய்தார்கள். இவ்வாறு, வேதங்கள், புராணங்கள், உபநிஷத்துக்கள் ஆகியவற்றின் சாரம், முன்பு பரந்து பரவி வந்த மகான்கள் எடுத்துக் கூறியவை. பிரமாவின் வாரிசே, நீயும் இந்த ஆத்ம ஞான உபதேசத்தை நம்பிக்கையுடன் ஏற்று, மனிதர்களின் ஆசைகளை அழித்து, இந்த பூமியில் விரும்பியபடி வாழு. அப்போது, ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: அவ்வாறு, அந்த முனிவரிடம் நம்பிக்கையுடனும், தன்னடக்கம் உடனும் உபதேசத்தை பெற்ற வீரவரத முனிவர், பரிபூரண ஞானத்துடன் பேசினார். நாரதர் கூறினார்: அந்தக் களங்கமில்லாத புகழுடைய, அனைத்து உயிர்களின் ஸ்ருஷ்டி, ஸம்ஹாரம் ஆகிய சக்திகளை உடைய கிருஷ்ண பகவானுக்கு வணக்கம். பின்னர், அந்தப் பழமையான முனிவருக்கும், அவருடைய மாணாக்கர்களுக்கும் வணங்கினேன்; பிறகு என் தந்தையான த்வைப்பாயனரின் ஆஸ்ரமத்திற்குச் சென்றேன். அங்கு, பகவான் என்னை மரியாதை செய்து, இருக்கை அளித்தார்; நான் நாராயணன் வாயிலிருந்து கேட்டதை அவருக்குச் சொன்னேன். இவ்வாறு, ராஜனே, நீ கேட்டது—அருவாகவும், நிர்குணமாகவும் உள்ள பரமத்தை மனம் எவ்வாறு நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பதைக் கூறினேன். இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பம், நடுவும் முடிவும் காண்பவனும், அவ்யக்தம், ஜீவராசிகள், தேவர்களுக்குத் தலைவரும், இந்த உலகை ஸ்ருஷ்டித்துப் பின்பு அதில் நுழைந்து, முனிவர்களால் அதைப் போஷிப்பவனும், யாரை அடைந்தவுடன், உடலோடு உள்ள உயிர், தூங்கும் பறவை கூடு விட்டு போகும் போல் விட்டு விடும், அந்த ஹரியை—தனித்துவமான, பிறப்பில்லாத, பயமற்றவனை—எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு, 'வேதஸ்துதிகள்' எனும் எண்பத்தி ஏழாவது அதிகாரம், பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதத்தில் முடிகிறது. அப்போது, பரிக்ஷித் மன்னர் கேட்டார்: தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களில், கேடு கொண்டவற்றை நன்மை என வழிபடுபவர்கள் பெரும்பாலும் செல்வம் உடைய அரசர்களே, ஹரியின் பக்தர்கள் அல்ல. இதன் காரணம் எது? இரண்டு விதமான கடவுள்களை வழிபடுபவர்கள் எதிர்மாறான பலனைப் பெறுவதன் காரணம் என்ன? சுகர் பதிலளித்தார்: சிவபெருமான் எப்போதும் சக்தியுடன் இணைந்திருக்கிறார்; அவர் சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்களால் சூழப்பட்டவர்; எனவே, நானும் மூவராக இருக்கிறேன். அவரிடமிருந்து பதினாறு விதமான பரிணாமங்கள் தோன்றின; எல்லா உருவங்களையும் ஏற்று, எல்லா நிலைகளையும் அடைகிறார். ஆனால் ஹரி, குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவரும், பரமபுருஷனும், ப்ரகிருதியை கடந்தவரும், சக்ஷியாகவும், கண்காணிப்பவராகவும் இருக்கிறார்; அவரை வழிபட்டால், குணங்களிலிருந்து விடுதலை பெறலாம். அஸ்வமேத யாகங்கள் நிற்கும் போது, உன் தாத்தா, பகவானுடைய தர்மங்களைப் பற்றி கேட்டபோது, அச்யுதனிடம் கேட்டார். பகவான், அவரது பக்தியுள்ள சேவையால் மகிழ்ந்து, மனிதர்களுக்காக உன்னதமான நன்மையைப் பற்றி பேசினார்; அவர் யது வம்சத்தில் அவதரித்தவர். பகவான் கூறினார்: ஒருவரிடம் நான் விசேஷ அனுகிரகம் செய்யும் போது, அவருடைய செல்வத்தை மெதுவாக எடுத்துக்கொள்கிறேன்; பிறகு, அவருடைய உறவினர்கள் விட்டு விலகி, அவர் துயரத்தில் மேலும் துன்பப்படுகிறார். அவர் முயற்சிகளில் தோல்வியடைந்து, செல்வம் நாடுவதில் விரக்தியடைந்து, என் பக்தர்களுடன் நட்பை வளர்க்கும்போது, நான் அவருக்கு என் தயை அருளுகிறேன். அந்த பரம, சூட்சுமமான, சுத்த சிதானந்தமான பரமத்தை, ஆத்மாவாக அறிந்த ஞானி, பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அடைகிறார். எனவே, என்னை வழிபடுவது மிகவும் கடினம் என்பதால், மக்கள் மற்றவர்களை நாடுகிறார்கள்; பிறகு, விரைவில் கிடைக்கும் வரங்களாலும், செல்வத்தாலும், அவர்கள் மதிப்பும், அகந்தையும் அதிகரிக்க, மேலும் வரம் நாடி, என்னை புறக்கணிக்கிறார்கள். சுகர் சொன்னார்: வரமும் சாபமும் வழங்கும் பிரபு—பிரமா, விஷ்ணு, சிவன்—இவர்களில், சிவன் விரைவில் வரம் அல்லது சாபம் அளிப்பவர்; பிரமா அதைச் செய்யமாட்டார்; அச்யுதன் ஒருபோதும் உடனே செய்யமாட்டார். இதற்காக ஒரு பழைய கதையைச் சொல்கிறார்கள்: வ்ருகாசுரனுக்கு வரம் அளித்தபின், மலைமகன் (சிவன்) துன்பத்தில் ஆழ்ந்தார். வ்ருகன் என்ற அசுரன், சகுனியின் மகன்; வழியில் நாரதரைச் சந்தித்து, மூவரில் விரைவில் திருப்தி அடைவது யார் என்று கேட்டான். அவன் விரைவாக கிரிசனை அடைந்தான்; ஏனெனில், அவர் சிறிய புண்ணியம் அல்லது குற்றத்திற்கும் எளிதில் மகிழ்கிறார் அல்லது கோபப்படுகிறார். இதேபோல், இராவணன், பாணன் ஆகியோரின் ஸ்துதியால் மகிழ்ந்து, அவர்களுக்கு ஒப்பற்ற சக்தி அளித்தார்; ஆனால் அவர்கள் பின்னர் பெரிய துன்பத்தில் வீழ்ந்தார்கள். இவ்வாறு அறிவிக்கப்பட்டவுடன், அந்த அசுரன், ஹரா எனும் அக்னிக்கு, தன் உடல் இறைச்சியை யாகமாக அர்ப்பணிக்கத் தொடங்கினான். ஏழாம் நாளில், கடவுளை அடைய முடியாததால், ஏமாற்றத்தில், கூரிய அரிவாளால் தன் தலையை வெட்டினான்; அந்த புனித ஸ்தலத்தில் அவன் முடியும் நனைந்தது. அப்போது, பரம தயை உடைய துர்ஜடி, நாம்போல், தீயில் இருந்து ஜ்வாலைகள் எழுவது போல், அவனை தடுத்து, அவன் மீது கருணை கொண்டு, அவனுடைய உருவத்தை இன்னும் அழகாக மாற்றி மீட்டார். அப்போது அவர் கூறினார்: "போதும், அங்கலா! நீ விரும்பும் வரத்தை என்னிடமிருந்து கேள்; உனக்குத் தருவேன். சரணடைந்தவர்களிடமிருந்து நீர் மட்டும் கொடுத்தாலும் நான் மகிழ்கிறேன்; ஆனால் நீ தேவையில்லாமல் உன்னை மிகையாக சித்திரவதை செய்துள்ளாய்." அந்த பாபி, பிற உயிர்களுக்கு பயங்கரமான ஒரு வரத்தை வேண்டினான்: "எந்தவனுடைய தலையில் என் கை வைத்தாலும், அவன் உடனே இறக்கட்டும்.