மிதிலாவின் ஸ்ருததேவன், தன் இல்லத்தில் வந்துள்ள பக்தர்களையும், அதிபெரும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரையும், அவரோடு வந்த முனிவர்களையும், மரியாதையுடன் அமரவைக்கச் செய்து, தன் மனைவி, பிள்ளைகள், உறவினர்களுடன் சேர்ந்து அவர்கள் பாதங்களை பணிந்து தொட்டான். அவருடைய உள்ளம் ஆனந்தம் கொண்டு, பகவானை நோக்கி, "இன்று, இந்த உலகைத் தன் சக்திகளால் படைத்து, பின்னர் தானே அதிலே பிரவேசிக்கும் பரமபுருஷன், நம்மிடம் முதன்முறையாகத் தோன்றவில்லை," என்றார். "ஒருவன் படுக்கையில் கிடந்தபோது தன் மனதால் ஒரு கனவு உலகை உருவாக்கி, அதில் நுழைந்து அதை ஒளிரச் செய்வது போல, அந்த பரமபுருஷனும் தானே படைத்த உலகில் நுழைந்து அதனை வெளிப்படுத்துகின்றான். உங்களைச் செவிசாய்த்து கேட்போர், பேசுவோர், பூஜிப்போர், வணங்குவோர், மனமார்ந்த உரையாடுவோர், இவர்களின் தூய்மையான இதயங்களில் நீயே தன்னை வெளிப்படுத்துகின்றாய். ஆனால், மனம் செயலில் சிதறிப்போனவர்களுக்கு நீ இதயத்தில் இருந்தும் தொலைவில் இருக்கின்றாய்; உன் சொந்த சக்தியால் அடைய முடியாதவனாக நீ இருப்பதால், பொருள்களின் குணங்களில் பற்றுள்ளவர்கள் உன்னை உணர முடியாதவர்கள். நீ பரமாத்மா, அந்தரங்கத்தைக் காண்பவன், ஆத்மாவிற்கும் அப்பாற்பட்டவன், மரணத்திலிருந்து ஆத்மாவை பிரிப்பவன், காரணமுள்ளதும் காரணமற்றதும் ஆகிய ரூபங்களை எடுத்துக் கொள்ளும்வன், உன் மாயையால் பார்வை மறைக்கப்பட்டவன்—உனக்கு நான் வணங்குகிறேன். ஆதலால், எங்களைக் கொண்டு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உன் சேவகரான எங்களை உபதேசிக்க வேண்டும். ஏனெனில், உன்னை அறிவாற்றல் கொண்டு உணர முடியாததே, உயிரினங்களுக்குள் மிகப்பெரிய துயரமாகும்," என்றார் ஸ்ருததேவன். இவ்வாறு ஸ்ருததேவனின் பணிவான வார்த்தைகளை கேட்ட பகவான் கிருஷ்ணர், வணங்குவோரின் துயரை நீக்கும் திருவருள் உடையவர், ஸ்ருததேவனின் கரத்தைத் தன் கரத்தில் பிடித்து, புன்முறுவலுடன் இவ்வாறு பேசினார்: "பிராமணா, இங்கு வந்துள்ள இந்த முனிவர்கள் உன் பாக்கியத்திற்காக வந்தவர்கள். அவர்கள் என்னுடன் உலகைச் சுற்றி, தங்கள் பாததூளால் அதை புனிதமாக்குகிறார்கள். தேவர்கள், தீர்த்தங்கள், புனிதநதிகள்—all these are purified slowly by darshan, sparsha, or worship, but even they are purified at once by the பார்வை of the சிறந்த பிராமணர்கள். இவ்வுலகில் உள்ள உயிரினங்களில் பிராமணருக்கு பிறப்பால் உயர்ந்த நிலை உண்டு. தவம், ஞானம், திருப்தி, குறிப்பாக என்னைத் தழுவும் பக்தி கொண்டால் அவர்களுக்கு மேலும் உயர்ந்த நிலை. இந்த நான்கு கரங்களும் உடைய என் ரூபம் எனக்கு இவ்வளவு பிரியமில்லை; பிராமணர்கள் எனக்கு அதைவிட மேலானவர்கள். பிராமணா, நீ வேதங்களின் வடிவம்; நானும் தேவர்களின் வடிவம். இதை அறியாத, பொறாமை கொண்ட, மரியாதை இல்லாத குறைந்த அறிவுள்ளவர்கள், என்னையும், குருவையும், பிராமணரையும், தங்களையே பூஜையில் வெறும் சிலைகள் எனக் கருதுகிறார்கள். இவ்வுலகில் அசையும், அசையாத எல்லாவற்றையும், அவற்றின் காரணங்களையும், பிராமணர் என் திருஷ்டியால் என் ரூபங்களாகவே மனதில் காண்கிறார். ஆதலால், பிராமணா, இந்த முனிவர்களை என் மீது கொண்டுள்ள நம்பிக்கையுடன் பூஜி; இவ்வாறு பூஜித்தால் தான் நான் உண்மையில் பூஜிக்கப்படுகிறேன். அதிக செல்வத்தோடு கூட வேறு வழியில் பூஜித்தாலும் அது பலிக்காது," என்று பகவான் உபதேசம் செய்தார். இவ்வாறு பகவானின் உபதேசத்தை ஏற்று, மிதிலா மன்னன் ஸ்ருததேவன், முனிவர்களையும் கிருஷ்ணரையும் ஒரே ஆத்மாவாகக் கருதி, அவர்களை மிகப் பக்தியுடன் பூஜித்து, பரமபதத்தை அடைந்தான். பக்தர்களுக்கும் பக்திக்கும் அர்ப்பணித்துள்ள பகவான், அங்கு தங்கி, சரியான மார்க்கத்தைக் கற்றுத்தந்து, பின்னர் திரும்பி துவாரகாவிற்கு சென்றார். இவ்வாறு பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில் உள்ள 'ஸ்ருததேவனுக்கு வழங்கிய வரம்' என்ற எண்பத்தாறுாவது அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, ஸ்ரீ பரீக்ஷித் மன்னன், "ஓ பிராமணா! நிலைபெறாத, நிர்விகாரம் ஆன பரம்பொருளான பிரம்மத்தைப் பற்றி, குணங்களால் கட்டுப்பட்ட வேதங்கள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன? அது இருப்பதற்கும் இல்லாததற்கும் அப்பாற்பட்டது அல்லவா?" என்று கேட்டார். அதற்கு ஸ்ரீ ஶுகர் பதிலளித்தார்: "பகவான், இந்த உலகில் உள்ள உயிர்களின் புத்தி, அறிவு, மனம், உயிரோட்டம் ஆகிய அனைத்தையும் உருவாக்கினார்—பொருள்களை அனுபவிக்கவும், உலக வாழ்க்கைக்காகவும், ஆத்மாவுக்காகவும், பிரத்தியேகத்தை அறியவும். இதுவே பழமையான முனிவர்கள் பாதுகாத்து வந்த பிரம்மோபநிஷத் ஆகும்; இதை நம்பிக்கையுடன் ஏற்கும் எவரும்—even if they possess nothing—நன்மை அடைவார்கள். இப்போது நான் உனக்கு நாராயணரால் அருளப்பட்ட இந்த ஸ்லோகத்தையும், நாரதர் மற்றும் நாராயண முனிவருக்கிடையே நடந்த உரையையும் கூறுகிறேன். ஒருமுறை, பகவானுக்குப் பிரியமான நாரதர், உலகங்களைச் சுற்றி வந்தபோது, நித்ய முனிவரான நாராயணரைப் பார்வையிடும் பொருட்டு அவருடைய ஆசிரமத்திற்கு சென்றார். அந்த நாராயண முனிவர் பாரத தேசத்தில், மக்களுக்கு நன்மை மற்றும் மங்களம் ஏற்பட, தொடக்க காலத்திலிருந்தே தர்மம், ஞானம், சாந்தம் ஆகியவற்றுடன் தவம் செய்தவர். அங்கு, கலாப கிராமத்தில் வசிக்கும் முனிவர்களால் சூழப்பட்டிருந்த இடத்தில், நாரதர் வணங்கி, இவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார். அப்போது, அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் கேட்கும்படி, பகவான் நாராயணர், ஜனலோகத்தில் பழைய முனிவர்கள் பேணிய பிரம்ம வாக்கியத்தை எடுத்துரைத்தார். ஒரு காலத்தில், ஜனலோகத்தில், ஸ்வாயம்புவ மனுபுத்திரர்கள் நடத்தும் பிரம்மயாகத்தில், மனதில் பிறந்த முனிவர்கள், ப்ரம்மசாரிகளாக இருந்தனர். அப்போது, நீர் ஶ்வேதத்வீபத்திற்கு சென்று அதன் பகவானை தரிசிக்கச் சென்றிருந்தபோது, அங்கு வேதங்கள் தங்கும் இடத்தில், இந்த பிரம்மவாதம் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டது; நீ இப்போது என்னை கேட்கும் அதே கேள்வி அங்கே எழுந்தது. அவர்கள் அனைவரும் ஞானத்திலும், தவத்திலும், நடத்தை மற்றும் உறவுகளில் சமமானவர்கள்; சிலர் வாதம் செய்து விளக்கினர், மற்றவர்கள் கவனமாகக் கேட்டனர். அப்போது ஸ்ரீ சனந்தன முனிவர் கூறினார்: 'இந்த பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கிய பிரம்மா தன் சக்திகளுடன் சேர்ந்து தியானத்தில் கிடந்தான்; அந்த சமயத்தில், வேதங்கள் தங்கள் தனிச்சிறப்புகளுடன் வந்து, அவரை எழுப்பின. அது, ஒரு அரசனைப் பாட்டாளர்கள் புகழ்ந்து பாடி காலை எழுப்புவது போலவே. வேதங்கள் பாடின: ஜெயம்! ஜெயம்! பிறவியற்றவனே! வெல்ல முடியாதவனே! குணங்களால் வந்த குறைகளை நீக்கும் வல்லமையுடையவனே! உனது சொந்த ஸ்வரூபத்திலேயே எல்லா சக்திகளும் நிறைந்துள்ளன. வெளிப்பட்டதும், மறைந்ததும் ஆகிய உலகங்களில் சக்திகளை எழுப்பும் நீயே; வேதங்கள் சில சமயம் உன்னைப் பின்தொடர்ந்தாலும், நீ உன் அடையாளமறியாத இயல்பால் நகரும் போது, அவர்கள் உன்னைக் கண்டடைய முடியாது. இந்த பரப்பிய பிரபஞ்சம் உண்மை போலத் தோன்றினாலும், அது உண்மையில் இல்லாதது என்பதை ஞானிகள் உணர்கின்றனர்; மண் உருவங்கள் தோன்றி மறைவது போலவே, உருவங்களில் இல்லை, ஆனால், மண்ணில் தான் உள்ளது. எனவே, முனிவர்கள் தங்கள் மனம், சொல், செயல் அனைத்தையும் உன்னில் நிலைநிறுத்துகின்றனர். மனிதர்களின் பாதச்சுவடு பூமியில் இருப்பது போல, மற்றவை எல்லாம் மாயை. மூன்று உலகங்களின் ஈசனே! உன் கதைகள் பாவங்களை அழிக்கும் அமுதப் பெருங்கடலில் மூழ்கும் ஞானிகள் தங்கள் தவங்களை விட்டு விடுகின்றனர். அப்படியிருக்க, காலம், ஆசை போன்ற உபாதிகள் தீர்ந்தவர்கள், உன் பரமபதத்தில் உன்னையே அனுபவித்து, நித்ய ஆனந்தத்தில் வாழும் போது, மற்றவர்களுக்கு என்ன சொல்ல முடியும்? உடலை உயிரோட்டம் நடத்துவது போல, அந்த உயிரோட்டமும் உன் சித்தத்திற்கு ஏற்ப செயல்படுகிறது. அப்படியே, பஞ்சபூதங்கள், குறிப்பாக அக்னியிலிருந்து துவங்கி, உன் அருளால் பிரபஞ்ச முட்டையை உருவாக்கின. உணவு முதலான உயிரினங்களின் வரிசை உன் வெளிப்பாடாகும்; ஆனாலும், நீயே இரண்டிலும் இல்லாதவன்; எது மீதமோ அது உன் அமரத்துவம். குறைவான ஞானத்துடன், கீழ்மையான வழியில் போகும் முனிவர்களை வழிபடும் சிலர், இதயத்தை வழியாகவும், அதிலுள்ள நுண்ணிய ஆகாயத்தை பாதையாகவும் கருதி தியானம் செய்கிறார்கள். அங்கிருந்து, பரிபூரணனே, உன் பரமபதம் தலையின் மேலே எழுகிறது; அதில் அடைந்தவர்கள், மறுபடியும் மரணமடைய மாட்டார்கள். பல விதமான அதிசயமான கருவிகளில் காரணமாக நுழைந்து, நீ பல்வேறு அளவில் பிரகாசிக்கிறாய்; அது, தீ பல வடிவங்களில் எரிவது போல, செயல்களின் படி வெளிப்படுகிறது. ஆனால், பிதற்றலற்றவர்களிடம், உன் பரமபதம் சமமாக வெளிப்படுகிறது; தூய மனம் கொண்டவர்கள், வேறுபாடுகளை விட்டுவிட்டு, ஒரே ருசியான உன்னையே பின்பற்றுகிறார்கள். உன் ஸ்வரூபமான உடல்களில், உள்ளும் புறமும், நீயே சக்திகளை ஏந்தும் புருஷன் என அழைக்கப்படுகிறாய்; எல்லா இடத்திலும் நீ இருப்பவன். மனிதர்களின் பாதையும், வேதங்களின் முடிவும் ஆராய்ந்த ஞானிகள், பூமியில் உன் பாதங்களை வணங்குகின்றனர், உன்னையே நம்புகின்றனர். சுயத்தை அறிய விரும்பி, கடினமாக முயற்சி செய்தாலும், சிலர் உன் அமரமான செயல்களின் பெருங்கடலில் பயணித்து, விடுதலைக்கே ஆசைப்படுவதில்லை. அவர்கள் வீடுகளை விட்டு விட்டு, பவுத்தரமான பக்தர்களின் சேர்க்கையில், உன் தாமரைக் காலடியில் தங்குகிறார்கள்; வேறு ஒன்றும் விரும்புவதில்லை. உன் பாதையில் பின்பற்றும் இந்த உயிர்கள், தங்கள் உறவினர்கள், நண்பர்கள், பிரியமானவர்கள் என்று கருதி நடக்கின்றன; ஆனால், உன்னை உண்மையான நல்வாழ்வாளராக, ஆத்மாவாக திரும்பிப் பார்க்கும் போது, முழுமையான திருப்தியை அடைகின்றனர். ஆனால், பொய்யான வழிபாட்டில் மகிழும், தங்களைத் தாமே பீடிக்கின்றவர்கள், கனமான உடலைத் தாங்கி, பிணைப்பால் வலியில் சுழன்று திரிகின்றனர்." இவ்வாறு, ஸ்ருததேவனுக்கு பகவான் அருளிய வரமும், ஜீவனின் உண்மையும், பரம்பொருளின் அடையாளமும், வேதங்களின் ஸ்துதியும், நாரதர்-நாராயணர் உரையாடலும், ஞானிகள் அடையும் பரமபதமும், பக்தியின் உயர்வும், பாகவத புராணத்தில் பக்தி பூர்வமாக எடுத்துரைக்கப்பட்டன.