ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யாதவகுலத்தின் தலைவன், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், சூரியனைக் காக்கும் குடைகளும், அழகாக வர்ணிக்கப்பட்ட வாயில்களும், வானிலும் பூமியிலும் புகழ்பெற்ற நகரமொன்றை அடைந்தார். அது, தன் துறைமுகத்தை அடைந்த ஒரு கப்பலைப் போலவே பிரகாசமாக இருந்தது. அப்போது என் தந்தை, தம் நண்பர்கள், உறவினர்கள், மற்றும் குடும்பத்தினருக்குப் பொன்னாடைகள், ஆபரணங்கள், மெத்தைகள், ஆசனங்கள் மற்றும் பலவிதமான பரிசுகளை அளித்து பெருமையுடன் அவர்களை மரியாதை செய்தார். மேலும், தாய்மார்கள், செல்வங்கள், படைகள், ரதங்கள், குதிரைகள் போன்றவற்றுடன், அருமையான ஆயுதங்களையும் முழு பக்தியுடன் வழங்கினார். நாங்கள், அவரது இல்லத்துக்குள் இருக்கும் தாசிமார்களாக ஆனோம்; அது உண்மையான தவமும், முற்றிலும் பற்றற்ற மனமும் கொண்டதால் கிடைத்த பெரும் பாக்கியம். எங்களைப் போல தாழ்ந்தவர்களும், தன்னிறைவு பெற்ற அந்த பரமாத்மாவைத் துதித்து சேவிக்க முடிந்தது. அப்போது, தம் மனங்களைத் திறந்து கொண்ட அந்த தேவியர்கள் கூறினர்: “பௌமாசுரனையும் அவனது சேனையையும் யுத்தத்தில் அழித்த பின்னர், நாங்கள் அவனால் வெல்லப்பட்ட இளவரசிகள் ஆனோம். அவர் தம்முடைய தாமரைத்தாள்களை நினைத்து, எங்கள் பந்தங்களை அறுத்து, நம்மை மணந்து, உலக பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை செய்தார். அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்யும் பரமாத்மா.” “நாங்கள் ஆட்சி, அதிகாரம், ராஜ்யம், பிரம்மாவின் உயரிய பதவி, அல்லது ஹரியின் சாஷ்வதலோகம் ஆகியவற்றையும் விரும்பவில்லை. எங்கள் தலைகளில் அவரது தாமரை போன்ற திருவடிகளின் தூளை வைத்துக்கொள்வதே எங்கள் ஆசை; அந்த திருவடிகள், அவரது பத்தினியின் துளசிகண்டத்தின் வாசனை கொண்டவை, அவர் கதைதாங்கும் வீரர்.” “வ்ரஜத்தின் கோபிகைகள், புலிந்த பெண்கள், புல்லும் செடிகளும், பசுக்களும், கோபாலர்களும்—all of them yearn for his feet’s touch as he tends the cows.” இவ்வாறு கிருஷ்ணரின் பேரன்பை கேட்டுக் கொண்டிருந்த குந்தி, சுபத்ரா, திரௌபதி, மாதவி, அரச மனைவிகள், மற்றும் அவர்களுடைய கோபிகைகள்—all were amazed, their eyes brimming with tears. பெண்கள் பெண்களுடன், ஆண்கள் ஆண்களுடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த இடத்திற்கு முனிவர்கள் வர விரைந்தனர், கிருஷ்ணரும் பலராமரையும் தரிசிக்க விரும்பி. அங்கு வியாசர், நாரதர், ச்யவனர், தேவலர், அஸிதர், விஸ்வாமித்ரர், சதானந்தர், பராசரர், கவுதமர் ஆகியோரும் வந்தனர். ராமர் தம் சீடர்களுடன், வசிஷ்டர், காலவர், ப்ருகு, புலஸ்தியர், கசியபர், அத்ரி, மார்கண்டேயர், ப்ருஹஸ்பதி ஆகியோரும் வந்தனர். த்வித, த்ரித, ஏகதா, பிரம்மாவின் புதல்வர்கள், அங்கிரஸ், அகஸ்தியர், யாஜ்ஞவல்க்யர், வாமதேவர் மற்றும் பலரும் வந்தனர். அவர்களைப் பார்த்த அரசர்கள், பாண்டவர்கள், கிருஷ்ணர், பலராமர்—all rose from their seats and bowed with reverence. அவர்களை யாவரும் சடங்குகளுடன் மரியாதை செய்து, ராமரும் அச்யுதனும் அவர்களுக்கு வரவேற்பு சொற்கள், ஆசனங்கள், பாதபூஜைக்கு நீர், மலர் மாலைகள், தூபம், சந்தனம் ஆகியவற்றை வழங்கினர். பின்னர், யோகதர்மத்தின் வடிவான பகவான், அவர்கள் நன்கு அமர்ந்திருந்தபோது, அந்த பெரிய சபையில் அமைதியாகக் கூடியிருந்தவர்களுக்கு சீரிய வார்த்தைகளால் உரையாற்றினார்: “ஓ முனிவர்களே! நாம் இந்த உலகில் பிறந்தவர்கள், தெய்வங்களுக்கே அரிதான, யோகாசாரர்களை நேரில் காணும் பாக்கியத்தை பெற்றுள்ளோம். யோகிகளான உங்களைப் போலவர்களை காண்பதும், தொடுவதும், கேள்வி கேட்பதும், வணங்குவதும்—even those with little austerity, by worshipping the devas who are the world’s eyes, may sometimes gain this chance. தண்ணீர், மண், கல் போன்ற தெய்வங்களை வணங்கினாலும், அவை இவ்விதம் புனிதம் செய்யாது; முனிவர்களை ஒரு கணம் பார்த்தாலே பாவங்கள் நீங்கும். தீ, சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், பூமி, நீர், ஆகாயம், காற்று, பேசும் மொழி, மனம்—even if worshipped, these do not remove sin; but the wise, by serving the enlightened, even for a moment, destroy it. மூன்று தத்துவங்களால் ஆன உடலை தான் என்று கருதுபவர், மனைவி, பிள்ளை, உறவினர்களை தான் என்று எண்ணுபவர், பூமியையே தெய்வமாக வணங்குபவர், தீர்த்தங்களை வெறும் நீராக பார்ப்பவர், ஆனால் ஞானிகளை நாடாதவர்—they are no better than cows or donkeys.” இவ்வாறு கிருஷ்ணரின் ஆழமான ஞானவாக்குகளை கேட்ட முனிவர்கள், அவர்கள் கருத்தின் ஆழத்தால் மௌனமாக இருந்தனர். நீண்ட சிந்தனைக்குப் பிறகு, அவர்கள் சிரித்தபடி உலகத்தின் தலைவனிடம் கூறினர்: “உம்முடைய மாயையால்—even we, the world’s creators, are bewildered. Your mastery is hidden by your own mysterious power; how wondrous are your actions! இச்சையின்றி, நீங்கள் உலகத்தை உருவாக்கி, காத்து, அழிப்பீர்கள்; ஆனால், பூமி பல வடிவங்களிலும் பெயர்களிலும் தோன்றினாலும், தன் தன்மை இழக்காதது போல், நீங்கள் எந்த பந்தத்திலும் அடிமையாய் மாட்டுவதில்லை. உமக்கு அற்புதமான செயல்கள் எத்தனை வியப்பாக இருக்கின்றன! சமயத்திற்கு ஏற்ப, உமது ஜனங்களைப் பாதுகாக்கவும், துஷ்டர்களை அடக்கவும், உமது லீலையால், வேதங்களின் சனாதன மார்க்கத்தை நிலைநிறுத்தவும், நீங்கள் சத்த்வகுணத்தை எடுத்துக்கொள்கிறீர்; உம் ஆன்மா தான் வர்ணாசிரமத்தின் ஆதாரம். உமது மனம் தவம், வேதபடிப்பு, தன்னடக்கம் ஆகியவற்றால் பரிசுத்தமானது; அதில், வெளிப்பட்டதும், மறைந்ததும், இரண்டையும் கடந்ததும் உணரப்படுகிறது. அதனால், உம்மைத் தோற்றுவிக்கும் வேதங்களின் மூலமான பிராமண சமுதாயத்தை நீங்கள் மதிக்கிறீர்; அதனால் பிரஹ்மநிஷ்டர்களில் முதன்மையாகிறீர். இன்று, உம்மைத் தரிசித்ததால், எங்கள் பிறப்பு, கல்வி, தவம், பார்வை—all have borne fruit; உம்மை அடைந்ததால் நாங்கள் பரமமோட்சத்தை பெற்றோம். அந்த கிருஷ்ணரை வணங்குகிறோம், யார் தம் யோகமாயையால் தம் பெருமையை மறைத்திருப்பார், யார் சுபுத்திரர், யார் பரமாத்மா. இந்த அரசர்களும், அவரை மட்டுமே விரும்பும் வ்ருஷ்ணிகளும் கூட, அவரை அறிய முடியவில்லை—அவர் காலத்தின் அதிபதி, ஆத்மா, மாயையின் திரையில் மறைந்தவர். ஒருவன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, பஞ்சபூதங்களையும், குணங்களையும் உணர்ந்தாலும், தன் உண்மையான சுயத்தை அறியாதது போலவே, இந்த மாயையால் மனம் குழப்பப்பட்டு, நாமம், பொருள், இன்பங்களில் பற்றுகொண்டவர்கள் உம்மை அறிய முடியாது. இன்று, உமது திருவடிகளை நாம் கண்டோம்; அவை பாவங்களை நீக்கும், தீர்த்தங்கள் குடியிருக்கும் இடம், யோகத்தில் நிலைபெற்றவர்களின் இதயத்தில் உறையும். உம்மை முழுமையாக நேசித்து, உள்ளார்ந்த மூடுபடலங்களை உடைத்து, உமது பாதையை அடைவோருக்கு தயை செய்யும் பரமாத்மா, எங்களுக்கு அருள் புரியுங்கள்.” இவ்வாறு கூறிய முனிவர்கள், தாங்கள் கிருஷ்ணர், த்ருதராஷ்ட்ரர், யுதிஷ்டிரர் ஆகியோரிடம் விடைபெற்று, தங்கள் ஆசிரமங்களுக்கு திரும்ப மனதை வைத்தனர். அவர்களைப் பார்த்து, புகழ்மிக்க வசுதேவர் விரைந்துபோய் வணங்கி, மரியாதை செய்து, கட்டுப்பாடான வார்த்தைகளால் கேட்டார்: “ஓ முனிவர்களே! நீங்கள் எல்லா தேவர்களும். செய்கைகளால் ஏற்படும் பந்தத்தை நாசம் செய்வது எப்படி என்று தயவு செய்து எங்களுக்கு அறிவுரை கூறுங்கள்.” அப்போது நாரதர் கூறினார்: “வசுதேவர் எங்களிடம் உயர்ந்த நன்மை பற்றி கேட்பது ஆச்சரியமல்ல; ஏனெனில், அவர் கிருஷ்ணரை தம் புதல்வராக நினைத்து, உன்னதத்தை அறிய ஆவலுடன் கேட்கிறார். மனிதர்களிடையே மிக அருகாமையில் இருப்பது, பெருமையை மறக்கச் செய்கிறது; கங்கை நீரை விட்டுவிட்டு, வேறு நீரில் புனிதம் தேடும் போன்று. அவர் யார் என்றால், காலம், சிருஷ்டி, லயம் ஆகியவற்றால், தன் ஞானம் தானாகவும், பிறராலும், குணங்களாலும், எங்கும் குறையாதவர்.” இவ்வாறு, அந்த நகரம், பகவான் கிருஷ்ணரின் அருளால், முனிவர்களின் தரிசனத்தாலும், பாண்டவர்கள், யாதவர்கள், அரசர்களும்—all were immersed in devotion and wisdom, blessed by the presence of the Supreme Lord and the great sages.