ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவடிகளை வழிபடுவது, மனிதர்களுக்கு சொர்க்க சுகமும், மோக்ஷமும், பூமியில் செல்வமும், அனைத்து சிறப்புகளும் கிடைக்கும் ஆதாரம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. ஒருவன், "இந்த ஏழை எனக்கு செல்வம் கிடைத்துவிட்டால், நான் மதிமயக்கமடைந்து, அவரை மறந்துவிடுவேன்; அதனால், அவர் எனக்கு அதிகமான செல்வத்தை தரவில்லை, இது அவருடைய கருணையால்தான்," என்று எண்ணினான். இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டே, அவன் தனது சாமான்யமான இல்லத்திற்குத் திரும்பினான். அந்த வீடு, சூரியன், அக்னி, சந்திரன் போன்ற ஒளியுடன் ஜ்வலிக்கும் விண்ணில் மிதக்கும் மாளிகைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது. அதில் அதிசயமான தோட்டங்கள், பூங்காக்கள், பல பறவைகளின் இனிய பாடல்கள், மலர்ந்த தாமரை, அல்லி, நீலத்தாமரை போன்றவை குளங்களில் இருந்தன. அங்குள்ள ஆண்களும் பெண்களும் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டு, மான் போன்ற கண்களுடன் காட்சி அளித்தனர். அவன் ஆச்சரியத்துடன், "இது யாருடைய இடம்? இந்த செல்வம் எப்படி வந்தது?" என்று எண்ணினான். அப்போது, தேவர்கள் போன்ற ஒளிவீசும் ஆண்கள், பெண்கள், அவனை இசை, பாடலோடு வரவேற்றனர். அவன் வருவதாகக் கேட்டதும், அவனுடைய மனைவி மகிழ்ச்சியில் களிகூர்ந்து, வீடிலிருந்து விரைந்து வெளியே வந்தாள்; அது, லட்சுமி தேவி தனது வாசஸ்தலத்திலிருந்து வெளிப்படுவது போல் இருந்தது. கணவனை பார்த்ததும், கண்களில் பாசத்தும், விருப்பமும் நிரம்பி, மனமும் உள்ளமும் பக்தியோடு அவனை அணைத்துக்கொண்டாள். அவன், தனது மனைவியைப் பார்த்தபோது, அவள் தாசிகளுடன் ஒளிவீசும் தேவி போல், மற்றவர்களிடையே தனித்துவமாக இருந்தாள். மகிழ்ச்சியுடன் அவளுடன் சேர்ந்து, நூற்றுக்கணக்கான ரத்தினத்தூண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, இந்திரனின் மாளிகையை ஒத்த தன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான். அங்கு பால் நுரை போல் மென்மையான படுக்கைகள், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மெத்தைகள், யாக் வால் விசிறிகள் இருந்தன. பொன்னால் ஆன இருக்கைகள், மென்மையான குஷன்கள், முத்துமாலைகள் தொங்கும் கூரைகள், ஒளிரும் போர்வைகள் இருந்தன. வெளிரும் சுவரிலும், பச்சை மரகத மேடைகளிலும், ரத்தின விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன; ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்கள் அங்கிருந்தனர். அந்த பிராமணன், காரணமில்லாமல் கிடைத்த இந்த செல்வத்தை அமைதியாகக் கண்டு தன் அதிர்ஷ்டத்தை எண்ணினான். "எப்போதும் ஏழையாக இருந்த எனக்கு இந்த செல்வம் வந்ததற்கு காரணம், யாதவர்களின் தலைவன் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. கேட்டு வேண்டாமலே, அந்த ராஜா தர்மத்துடன் எல்லோருக்கும் கொடுப்பவர்; மேகத்தைப் போலக் கவனித்து, வேண்டுவோருக்கு வழங்குபவர். சிறிது அளவிலாவது அவர் கொடுத்தால், அது நட்போடு தான்; பெரிய கொடையாளர் ஆனாலும், எனது அன்போடு கொடுத்த ஒரு சிறிய வற்றல் அரிசி கைப்பிடியையும் அவர் ஏற்றுக் கொண்டார்." "பிற பிறவிகளிலும் அவருடன் நட்பு, தோழமை, சேவை கிடைக்க வேண்டும். அந்த மகானுடன் தொடர்பு வைத்ததாலேயே என் மனம் அவரிடம் நிலைத்திருக்கிறது. பக்தர்களுக்கு பகவான் வியத்தகு செல்வமும் ராஜ்யங்களும் அளிப்பார்; ஆனால் விவேகம் இல்லாதவர்களுக்கு அவர் தருவதில்லை, ஏனெனில் செல்வத்தின் பெருமை, வீழ்ச்சி ஆகியவற்றை அவர் கண்டுள்ளார்." இவ்வாறு மனதை உறுதிப்படுத்தி, ஜனார்த்தன பக்தன், இவ்வளவான இன்பங்கள் இருந்தும் அதில் பற்றில்லாமல் இருந்தான். யஜ்ஞங்களின் தலைவன் ஹரி, தேவர்களின் தேவன், பிராமணர்களை தன் ஆதியாகக் கொண்டவர்; அவரைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை. அந்த பிராமணன், பகவானின் நண்பன், அஜெயனான பகவான் தன் சேவகரால் வெல்லப்பட்டதை கண்டு, மனதை அவரில் நிலைநிறுத்தி, விரைவில் அவர் வாசஸ்தலமான சத்பாதையை அடைந்தான். இந்தப் பக்தி கொண்ட பகவானைப் பற்றி கேட்பவன், கர்ம பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான் என்று கூறப்பட்டது. இவ்வாறு, 'பிரிதுவின் கோபம்' என்ற பெயருடைய, ஸ்ரீமத் பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியின் எண்பத்தொன்றாவது அதிகாரம் முடிகிறது. பின், ஸ்ரீ சுகர் கூறினார்: ஒருமுறை ராமரும் கிருஷ்ணரும் துவாரகையில் தங்கியிருந்தபோது, ஒரு பெரிய சூரிய கிரகணம் நிகழ்ந்தது; அது ஒரு கல்பம் முடிவில் நிகழ்வதைப் போல இருந்தது. ராஜனே, அவரை அறிந்த மக்கள் எல்லோரும், உள்நோக்கத்துடன், அனைத்து திசைகளிலிருந்தும் சமந்தபஞ்சக க்ஷேத்திரத்திற்கு புனிதம் பெற விரைந்து வந்தனர். அந்த சமயத்தில், ஆயுதங்களைத் தாங்கும் தலைவர்களில் முதல்வனான ராமர், பூமியில் க்ஷத்ரியர்களை இல்லாதபடி செய்தார்; அரசர்களின் இரத்தம் பெரு ஏரிகளாக மாறியது. அங்கு, பாபங்கள் இல்லாதவராக இருந்தும், பகவான் ராமர், மற்றவர்கள் பாவம் தீர்க்கச் செய்வது போல், மக்கள் கூட்டத்தைச் சேர்த்து யாகம் செய்தார். அந்த பெரிய தீர்த்தயாத்திரையில், பாரத மக்கள், வ்ருஷ்ணிகள், அக்ரூரர், வசுதேவர், அஹுகன் மற்றும் பலரும் வந்தனர். பாரத வம்சத்தினர், தங்கள் பாவங்களைப் போக்க விரும்பி, கடா, பிரத்யும்னன், சாம்பன், சுசந்திரன், சுகன், சாரணன் ஆகியோர்களும் வந்தனர். அனிருத்தன் பாதுகாப்பிற்காக இருந்தார்; க்ருதவர்மா முதலியோரும் வந்தனர்; அவர்கள் தெய்வீக சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரதங்களிலும், வேகமான குதிரைகளிலும் பிரகாசித்தனர். மேகம் போன்ற ஒலி எழுப்பும் யானைகள், மனிதர்கள், வித்யாதரர்கள், தேவர்கள் ஆகியோர்கள், பொன்னாலான மாலைகள் அணிந்து, பாதையில் ஒளிவீசினர். தெய்வீக மாலைகள், ஆடைகள், கவசங்கள் அணிந்தவர்கள், தங்கள் மனைவியுடன், ஆகாயத்தில் பறக்கும் தேவர்கள் போல் தோன்றினர்; அங்கு, குளித்த பிறகு, அவர்கள் விரதம் இருந்து, மனதை அமைதியாக வைத்தனர். பிராமணர்களுக்கு, அவர்கள் பசுக்கள், ஆடைகள், மாலைகள், பொன்னாலான ஆபரணங்கள் வழங்கினர்; பின்னர், ராமரின் தீர்த்தங்களில் வ்ருஷ்ணிகள் விதிப்படி மீண்டும் குளித்தனர். தங்கள் உணவை முன்னணி இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு வழங்கி, "நமக்கு கிருஷ்ண பக்தி கிடைக்கட்டும்" என்று வேண்டி, அனுமதி பெற்ற பிறகு வ்ருஷ்ணிகள் தாங்களும் உண்டனர். உணவு முடித்த பின், அவர்கள் விரும்பியபடி மென்மையான நிழல் மரங்களின் கீழ் அமர்ந்தனர்; அங்கு வந்திருந்த மற்ற ராஜாக்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோரை அவர்கள் கண்டனர். மட்சியர்கள், சீனர்கள், கௌசல்யர்கள், விதர்பர்கள், குருக்கள், ஸ்ரிஞ்ஜயர்கள், காம்போஜர்கள், கைகேயர்கள், மத்ரர்கள், குந்திகள், அனர்த்தர்கள், கேரளர்கள் ஆகியோர்களையும் பார்த்தனர். அத்துடன், நூற்றுக்கணக்கான பிற நண்பர்களையும், எதிரிகளையும், நந்தன் மற்றும் பிற நண்பர்களையும், ஆயர்களையும், நீண்ட நாட்களாக ஏங்கிய கோபிகைகளையும் பார்த்தனர். ஒருவரையொருவர் பார்த்த மகிழ்ச்சியில், அவர்களின் மனமும் முகமும் தாமரைப்பூ போல மலர்ந்தது; அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக்கொண்டு, கண்களில் கண்ணீர் மல்க, உடலில் ரோமாஞ்சம், குரல் நடுங்க, பேரின்பம் அடைந்தனர். பெண்கள் ஒருவரையொருவர் பாசத்துடன் பார்த்து, தூய பார்வையோடு புன்முறுவலுடன், ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக்கொண்டு, குங்குமம் பூசப்பட்ட மார்புகளை இணைத்து, கைகளால் அணைத்து, காதல் கண்ணீரால் கண்கள் நிரம்பின. இவ்வாறு அந்த இடத்தில் பக்தர்களும், உறவினர்களும், நண்பர்களும், பாசமும் ஆனந்தமும் பொங்கிய சந்திப்பும் நிகழ்ந்தது.